Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η πιο τέλεια —και ίσως η πιο επικίνδυνη— φυλακή είναι αυτή που αγαπάμε.

Γιατί δεν έχει κάγκελα, δεν κλειδώνει τις πόρτες και δεν χρειάζεται φύλακα.

Την ονομάζουμε «ασφάλεια», «συνήθεια», «αγάπη», «έτσι είμαι εγώ» και μένουμε μέσα της από επιλογή.

Μπορεί να είναι μια σχέση που μας μικραίνει, ένας ρόλος που έχουμε μάθει να υπηρετούμε, ένας φόβος που έχουμε βαφτίσει λογική ή μια ζωή που δεν μας εκφράζει πια, αλλά μας είναι τόσο γνώριμη ώστε η ιδέα της ελευθερίας μοιάζει πιο τρομακτική από τον εγκλεισμό.

Κάποια στιγμή όμως η ψυχή αρχίζει να θυμάται ότι γεννήθηκε για να κινείται.

Και τότε αυτό που κάποτε μας προστάτευε μπορεί να αρχίσει να μας φυλακίζει.

Η έξοδος δεν είναι πάντα μια θεαματική φυγή.

Μπορεί να είναι μια ειλικρινής ερώτηση: «Αν δεν φοβόμουν να χάσω αυτό που νομίζω πως αγαπώ, θα επέλεγα ξανά αυτή τη ζωή;» Γιατί η αληθινή ελευθερία αρχίζει εκεί όπου τολμάμε να αγαπήσουμε τον εαυτό μας περισσότερο από την ασφάλεια της φυλακής μας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους