Original Post

Πλήρες Κείμενο:

💜 Καμία μόνη απέναντι στη βία της πατριαρχίας. 👉Λίγα λόγια για την ιστορία έμφυλης βίας της επιζώσας. 🔴 Η μαρτυρία της επιζώσας έμφυλης βίας η οποία έφτασε σε εμάς τις τελευταίες ώρες, μας δημιουργεί την ανάγκη να μοιραστούμε κάποιες από τις σκέψεις και συναισθήματα που ανταλλάσσουμε μεταξύ μας καθώς προσπαθούμε να βρούμε τις λέξεις να μιλήσουμε για το περιστατικό εξακολουθητικών βιασμών, κακοποίησης, εκμετάλλευσης (συμπεριλαμβανομένης της οικονομικής βίας) που υπέστη η επιζώσα.

Όλα αυτά δηλαδή που συνθέτουν το φαινόμενο της έμφυλης βίας σε όλες της τις μορφές (σωματική, λεκτική, ψυχολογική, οικονομική). Και από την πιθανότητα άσκησης αυτής της βίας δεν είναι απαλλαγμένος κανένας χώρος. 💔 Η ιστορία της επιζώσας (και όψεις της συζήτησης που γίνεται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και γενικά στον δημόσιο διάλογο) αποκαλύπτει ξανά με εκκωφαντικό τρόπο ότι οι σχέσεις εξουσίας, ανισότητας και εκμετάλλευσης δεν αποτελούν αφηρημένες θεωρητικές έννοιες αλλά μετατρέπονται σε σκληρή βία, στον δρόμο, στην εργασία, στο σπίτι, στους “χώρους μας”, παντού εν τελει, ενάντια στις γυναίκες και τις θηλυκότητες.

Όταν μάλιστα αυτές αποτελούν μονογονείς, φτωχές, μόνες, χωρίς δίκτυα τότε οι ευαλωτότητες πολλαπλασιάζονται και η βία έρχεται να προστεθεί σε στρώματα βίας που έχει ήδη υποστεί ένα άτομο. ❗️Δεν θεωρούμε ότι αυτή η συζήτηση ξεκινά και τελειώνει με μια ανακοίνωση στα σόσιαλ, ούτε ότι η βία μπορεί να εξαλειφθεί με τις διαδικτυακές συζητήσεις.

Η αντιμετώπιση της έμφυλης βίας προϋποθέτει πολύ χρόνο ο οποίος αφιερώνεται σε δράσεις ενσώματης υποστήριξης των ίδιων των επιζωσών, συστηματικής φροντίδας, δικής μας εξειδικευμένης έρευνας και ενημέρωσης προκειμένου να εξηγήσουμε, να αναλύσουμε, να δράσουμε.

Πρόκειται για δράσεις που διατίθενται είτε από τις δικές μας κοινοτικές, αυτοσχέδιες, κινηματικές δομές ή από άλλες πιο θεσμικές, με εμπειρία στο πεδίο. ‼️Ως κομμάτι αυτής της συλλογικής εργασίας και φροντίδας νιώθουμε υποχρέωσή μας να μοιραστούμε τις σκέψεις μας, ακόμα και αν αυτές δεν είναι “ολοκληρωμένες”, ακόμα και αν επανέλθουμε στη συνέχεια για να συζητήσουμε και να οργανώσουμε την αντίσταση στην έμφυλη βία με πιο συγκεκριμένο τρόπο, ακόμα και αν οι σκέψεις μας αυτές “ξεβολεύουν”. 💢Και νιώθουμε την ανάγκη να αντιμετωπίσουμε και τα δύσκολα, “αμήχανα” σημεία αυτής της συζήτησης, αυτά που μας παγώνουν, όταν ο κακοποιητής είναι άτομο του “χώρου”. Γιατί η αντιμετώπιση αυτής της πραγματικότητας με καθαρότητα και ειλικρίνεια είναι αυτή που στα αλήθεια προστατεύει τους χώρους μας, και όχι η σιωπή, ή ο φόβος να μην εκθέσουμε τον χώρο.

Ο χώρος δεν εκτίθεται από όσες μιλούν ενάντια στην βία, αλλά πρωτίστως από όσους την ασκούν και δευτερευόντως από όσους την αποσιωποιούν.

Ο χώρος είναι οι άνθρωποι και οι ιδέες μας.

Απέναντι στα σκυλιά που περιμένουν λυσσασμένα να μας πουν “να ποιοι είστε”, (ήδη ξεκίνησαν), απαντάμε με το κεφάλι ψηλά και την καρδιά μας στη θέση της. 🚫Δε θεωρούμε ότι η λύση στην έμφυλη βία είναι η αυστηροποίηση των ποινών και η ενίσχυση ενός φυλακιστικού φεμινισμού που αναπαράγει μορφές της πατριαρχικής βίας αντί να λειτουργεί επανορθωτικά ως προς τις επιζώσες και τις κοινότητές τους.

Κατανοούμε μέσα σε αυτό το πλαίσιο ότι η δικαίωση περιλαμβάνει το μοίρασμα, την καταγγελία και αυτό το “και εγώ αδερφή μου” που τόσο πολύ έχουμε διαδηλώσει.

Ξέρουμε όμως ότι χρειάζεται διαρκής προσπάθεια για να γίνεται η δικαιοσύνη επανορθωτική, μετασχηματιστική, για να στρέφεται ενάντια στο κράτος, τον πρώτο “βιαστή” όπως διαδήλωναν οι αδερφές μας σε ολόκληρο τον κόσμο. ❌Είναι για αυτό που θεωρούμε εξαιρετικά βλαπτικό να αναζητούνται “ιδανικά θύματα” που μοιράζονται το τραύμα τους, μόνο με έναν συγκεκριμένο τρόπο.

Βρισκόμαστε ενώπιον “απόψεων” που χωρίς μέριμνα και χωρίς εμπιστοσύνη στα κινηματικά κεκτημένα σπεύδουν να καταδικάσουν την επιζώσα ή να υπερασπιστούν εκδοχές της αστικής δικαιοσύνης.

Λες και τα δικαστήρια και οι νομοι υπερασπίζονταν ποτέ τις αδικημένες αυτής της γης. 🚺Απέναντι και παρά τον θόρυβο των ημερών πιστεύουμε ότι είναι σημαντικό, με όποιο μέσο και τρόπο έχουμε διαθέσιμο να πούμε καθαρά και ξάστερα στην επιζώσα ότι την πιστεύουμε και ότι δεν είναι μόνη.

Και ότι θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για να εξαλειφθεί η έμφυλη βία από κάθε χώρο, ακόμα και όταν αυτός είναι “δικός μας”. ⭕️Νιώθουμε όπως και άλλες φίλες και συντρόφισσες, ότι είναι σημαντικό να υποστηριχτεί η επιζώσα με υλικούς όρους.

Για αυτό συμμετέχουμε σε ομάδες, δικτυώσεις και συζητήσεις που είναι σε επιφυλακή για ό,τι χρειαστεί το επόμενο διάστημα. 🟣Θέλουμε όμως να μοιραστουμε το προσωπικό-συλλογικό που είναι εν τέλει και πολιτικό μας βίωμα και να μοιραστούμε τις πρώτες μας λέξεις: 🛑Η πραγματικότητα είναι ότι κάθε φορά που μία καταφέρνει να μιλήσει, μιλά πάντα και για τις υπόλοιπες καθώς παλιά και πρόσφατα τραύματα, διαφορετικά μεταξύ τους ξυπνούν.

Η επιζώσα με την μαρτυρία της ενάντια στον κακοποιητή Μ. μιλά και για όσες κατάφεραν να επιβιώσουν στη σιωπή, μιλά για όσες μίλησαν και δεν ακούστηκαν, μιλά για όσες ζυγίζουν τις λέξεις τους, για όσες δεν τα κατάφεραν.

Για όσες πείστηκαν πως δεν κατάλαβαν, για όσες πείστηκαν πως δε συνέβη, για όσες θεώρησαν πως φταίνε οι ίδιες, για όσες κατηγορήθηκαν πως φταίνε οι ίδιες.

Για όσες ρωτήθηκαν τι φορούσαν, για όσες ρωτήθηκαν γιατί κυκλοφορούσαν.

Οι τελευταίες ώρες μας βρίσκουν παγωμένες, με τα “σωθικά έξω”, γιατί κάθε φορά που μία καταφέρνει να μιλήσει, αγωνιούμε όλες. 🛑Η αδελφή μας επέλεξε να καταγγείλει τον κατ΄εξακολούθηση βιασμό της και την σε πολλαπλά επίπεδα κακοποίηση που βιωνε με τον τρόπο και τις λέξεις που μπορούσε, ήθελε, ή αντεχε.

Αυτό είναι δικαίωμά της και θα έπρεπε να είναι αυτονόητο ότι την υποστηρίζουμε χωρίς ναι μεν αλλά. 📌Η “σκληρότητα” των περιγραφών, όπως χαρακτηρίστηκε από κάποιους, για εμάς δεν αποκαλύπτει την εξαίρεση μιας αλλόκοτης τρομακτικής σκηνής.

Η επιζώσα περιγράφει μια ιστορία καθημερινής έμφυλης βίας που καλό είναι να ξέρουμε οτι συμβαίνει καθημερινά ΠΑΝΤΟΥ.

Η κακοποιητική συνθήκη στην οποία βρέθηκε η επιζώσα, έρχεται να μας υπενθυμίσει πως οι βιαστές δεν είναι ο δαιμονοποιημένος Άλλος ή το Τέρας, αλλά πολλές φορές ένα οικείο πρόσωπο, κάποιος που μπορεί να έχει τα κλειδιά του σπιτιού μας.

Και είναι σε αυτή τη συνθήκη που τα πραγματικά και συμβολικά σπίτια αναδεικύνονται ενίοτε και ως μη ελεύθεροι χώροι. 💜Αδελφή μας εμείς σε πιστεύουμε.

Για να σε ακούσουμε, χρειάζεται να αναγνωρίσουμε το πρόβλημα.

Να στραφούμε προς τα μέσα, πριν κοιτάξουμε προς τα έξω.

Χρειάζεται να αναγνωρίσουμε την πολλαπλότητα των καταπιέσεων που βιώνουν οι γυναίκες και οι θηλυκότητες.

Χρειάζεται όμως ακόμα περισσότερο να αναγνωρίσουμε τη συνθετότητα των συνθηκών που έχουν οδηγήσει στην αποσιώπηση σεξιστικών, παραβιαστικών και κακοποιητικών συμπεριφορών ακόμη και εντός των κινημάτων, μέσα στους χώρους που παλεύουν να ανατρέψουν τις εκμεταλλευτικές σχέσεις εξουσίας. 🟣Και αν αυτό το υπογραμμίζουμε είναι γιατί μας πληγώνει περισσότερο όταν η βία ασκείται από ανθρώπους που μέχρι χθες ήταν “δικοί μας” , που χρησιμοποιούν το προνόμιο της θέσης τους ως ατόμων με δύναμη και γνώση, που μπορεί να ακούγονται δυνατότερα, να καταλαμβάνουν περισσότερο χώρο, που μετατρέπονται σε σύμβολα, εικόνες που λατρεύονται. 🔴 Και χρειάζεται να μιλήσουμε και για κάτι ακόμα: για το ποιες καλούνται, για ακόμη μία φορά, να σηκώσουν το βάρος της φροντίδας και της υπεράσπισης.

Αυτές τις μέρες παρακολουθούμε πως είναι ξανά οι γυναίκες και οι θηλυκότητες που καλούνται να “μαζέψουν τα σπασμένα”. Να ακούσουν, να πιστέψουν, να στηρίξουν, να προστατεύσουν, να διαχειριστούν τον φόβο και τον θυμό, να βρουν τις σωστές λέξεις, να κρατήσουν ασφαλείς τις υπόλοιπες, να σκεφτούν τις διαδικασίες, να αναμετρηθούν με τις αντιστάσεις και, στο τέλος, να φροντίσουν ακόμη και τα ίδια τα κινήματα και τους χώρους που απέτυχαν να προστατεύσουν εκείνες. 👁️Αυτή η εργασία δεν μπορεί να παραμένει αόρατη.

Αν και μπορεί να γίνεται από αγάπη, συντροφικότητα ή αλληλεγγύη, παραμένει εργασία, έχει κόστος και εξαντλεί.

Να που οι γυναίκες πάλι φροντίζουν τα “σπίτια” τους.

Αν θέλουμε όμως τα σπίτια μας μας να μετασχηματιστούν πραγματικά και να παραμείνουν σπίτια, τότε η φροντίδα, η ασφάλεια και η ευθύνη για αυτές δεν μπορούν να είναι άλλη μία “γυναικεία” υπόθεση.

Αυτή άλλωστε είναι και μια από τις παρακαταθήκες της φεμινιστικής απεργίας.

Ότι μάθαμε πως χωρίς την εργασία μας δεν γυριζει ο κόσμος.

Ούτε και τα κινήματα, θα προσθέταμε, φαίνεται να υπάρχουν χωρίς αυτή την εργασία. 📣Και αν μιλάμε για όλα αυτά, πέρα από το περιστατικό, είναι γιατί κάθε περιστατικό ακουμπά ένα συλλογικό τραύμα, φωτίζει πλευρές της ζωής μας και των όρων με τους οποίους αγωνιζόμαστε ενάντια στον καπιταλισμό, την πατριαρχία, τις αποικιοκρατίες.

Γιατί όταν μιλάμε για αγώνες ενάντια στην φτώχεια, τους πολέμους, τον ρατσισμό και το φασισμό, όταν αντιμετωπίζουμε την ακροδεξιά ατζέντα που μας φτιάχνει υπουργεία οικογένειας και περιορίζει τα φύλα μας, θέλουμε να είμαστε ζωντανές και δυνατές και χαρούμενες και ασφαλείς και ελεύθερες προκειμένου να δώσουμε αυτές τις μάχες.

Και γιατί θέλουμε και οι χώροι μας να μπορούν να δώσουν από καλύτερη θέση όλες τις δύσκολες μάχες που ήδη έχουν ανοίξει. 🟣Γιατί η έμφυλη βία, η καταπίεση, η εκμετάλλευση και ο σεξισμός είναι που στη συνάντησή τους φτιάχνουν το πλέγμα στο οποίο ηγεμονεύει ο πατριαρχικός καπιταλισμός.

Γι’ αυτό το προσωπικό είναι πολιτικό, γι’ αυτό τίποτα δεν είναι αποσυνδεδεμένο από το άλλο. 💜 Αδελφή μας εμείς σε πιστεύουμε. 🎈Για να μην παραμένει αυτό μια γενική συνθηματική φράση, χρειάζεται πολλά να συζητήσουμε το επόμενο διάστημα.

Πως θα είναι όχι μόνο ασφαλείς, αλλά και πραγματικά ελεύθεροι χώροι τα κινήματά μας, οι οργανώσεις μας, τα σωματεία μας; 🔴Για παράδειγμα το αίτημα για την ύπαρξη πλαισίων και διαδικασιών προστασίας, μετασχηματιστικής δικαιοσύνης, φροντίδας και καταδίκης του σεξισμού και της έμφυλης βίας επείγει.

Κάθε χώρος στον οποίο ζούμε, δρούμε, εργαζόμαστε χρειάζεται να επιχειρεί τον μετασχηματισμό του, να αναλαμβάνει τις ευθύνες του, να μην επαναπαύεται στο ηθικό πλεονέκτημα της ιδεολογίας, της πολιτικής ταυτότητας, των κινηματικών παράσημων. ✊️ Για όλους αυτούς τους λόγους και για πολλούς ακόμα, στεκόμαστε αλληλέγγυες, αγωνιζόμαστε για την αλλαγή της κοινωνίας, συμπεριλαμβανομένων και των χώρων μας. Μέχρι να μη χρειάζεται να ευχαριστούμε καμία για τη δύναμή της

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους