Original Post

Πλήρες Κείμενο:

"Δεν ψάχνω καρέκλα αλλά να μην χρειάζεται καρέκλα ο πολίτης για να ακουστεί!" Τις τελευταίες εβδομάδες, όσο πλησιάζουμε ξανά προς μία προεκλογική περίοδο όπου όλοι αρχίζουν να μετρούν ποσοστά, πρόσωπα, επιρροές και δυναμικές, έχω δεχθεί και εξακολουθώ να δέχομαι προσεγγίσεις από κόμματα, αισίως έφτασε ο αριθμός στα επτά.

Από δεξιά, από αριστερά, από κέντρο, από λίγο πιο δεξιά από τη δεξιά, λίγο πιο αριστερά από την αριστερά και ειδικότερα από όλη εκείνη την υπέροχη ελληνική πολιτική συνομοταξία που προσωπικά αποκαλώ ακροδεξιοκεντροαριστεροακραία.

Με απλά λόγια, από παντού.

Η ερώτηση, με διαφορετική κάθε φορά συσκευασία, είναι περίπου η ίδια, "θα σε ενδιέφερε να κατέβεις μαζί μας;" και επειδή μάλλον οι εκλογές κάνουν τους ανθρώπους να ξεχνούν εύκολα, ας το ξεκαθαρίσω από τώρα και δημόσια για άλλη μία φορά.

Δεν ψάχνω κόμμα, δεν ψάχνω ψηφοδέλτιο, δεν ψάχνω βουλευτική έδρα, δεν ψάχνω υπουργείο και κυρίως δεν ψάχνω κάποιον πολιτικό χώρο στον οποίο θα πρέπει αύριο να εξηγώ γιατί αυτό που χθες θεωρούσα λάθος, σήμερα είναι ξαφνικά αναγκαίος πολιτικός συμβιβασμός.

Πριν λίγες ημέρες έγραψα την "Κυβέρνηση του τελευταίου ποτού". Ένα τραπέζι όπου άνθρωποι που επί χρόνια αλληλοκατηγορωαποκαλούνται φασίστες, εθνομηδενιστές, σταλινικοί, νεοφιλελεύθεροι, προδότες και λαϊκιστές ανακαλύπτουν, μόλις εμφανιστεί μπροστά τους το μαγικό 151, ότι τελικά μπορούν να συνυπάρξουν θαυμάσια, αρκεί να υπάρχουν αρκετές καρέκλες και όταν έρθει ο λογαριασμός κάνουν πως δεν βλέπουν και τον αφήνουν έξω, να τον επωμιστεί ο λαός.

Αν μετά από εκείνο το κείμενο έμπαινα αύριο σε ένα από αυτά τα τραπέζια, θα έπρεπε πρώτα να ζητήσω συγγνώμη από τον αναγνώστη που μπήκε στον κόπο να το διαβάσει.

Δεν θεωρώ ότι όποιος πολιτεύεται είναι διεφθαρμένος, αυτό θα ήταν ανόητο και άδικο διότι υπάρχουν άνθρωποι που μπαίνουν στην πολιτική με πραγματική διάθεση προσφοράς.

Το πρόβλημα είναι άλλο.

Το πολιτικό σύστημα έχει μια αξιοθαύμαστη ικανότητα να ζητά από τον άνθρωπο, λίγο λίγο, να ανταλλάξει την ανεξάρτητη σκέψη του με την κομματική αναγκαιότητα.

Σήμερα ένα μικρό συμβιβασμό, αύριο μία κομματική γραμμή, μεθαύριο μία βολική σιωπή για να μην κάνουμε ζημιά στην παράταξη και κάποια στιγμή κοιτάζεις στον καθρέφτη και δυσκολεύεσαι να θυμηθείς ποια από αυτά που λες είναι δικά σου και ποια σου τα έδωσαν γραμμένα.

Προσωπικά με αγγίζει συθέμελα η διάκριση ανάμεσα στον λειτουργό της πολιτικής και στον επαγγελματία της πολιτικής διότι στο δίπολο αυτό βρίσκεται σχεδόν ολόκληρο το πρόβλημα.

Η πολιτική δεν είναι μόνο η Βουλή, πολιτική είναι να μιλάς, να ελέγχεις, να ενοχλείς, να αναδεικνύεις κάτι που θεωρείς άδικο, να στηρίζεις κάτι που θεωρείς σωστό ακόμη και όταν το έκανε κάποιος που δεν συμπαθείς, να καταγγέλλεις κάτι που θεωρείς λάθος ακόμη και όταν το έκανε κάποιος που αγαπάς, να προτείνεις κυνικά ρεαλιστικές και ρεαλιστικά κυνικές μα βιώσιμες λύσεις και προτάσεις.

Αυτό για μένα είναι πολιτική ελευθερία και αυτήν δεν προτίθεμαι να την ανταλλάξω με κανένα έδρανο.

Την ίδια ώρα βλέπω αμέτρητους φίλους μου να κατεβαίνουν με το ένα ή το άλλο κόμμα και επειδή με όλους έχουμε βρεθεί σε διαφορετικές δύσκολες εποχές στην ίδια πλευρά μιας μάχης, θα τους πω δημόσια ακριβώς αυτό που θα τους έλεγα ιδιωτικά.

Αν πιστεύετε ότι πρέπει να κατεβείτε, κατεβείτε, αν κάνετε κάτι που θεωρώ σωστό, θα είμαι μαζί σας.

Αν κάνετε κάτι που θεωρώ λάθος, θα είμαι απέναντί σας και η δεύτερη περίπτωση δεν θα ακυρώσει την πρώτη, ούτε η πρώτη θα εξαγοράσει τη δεύτερη.

Αυτό ακριβώς θα απαιτούσα άλλωστε και από οποιονδήποτε άνθρωπο θεωρώ φίλο μου.

Δεν θέλω φίλους που συμφωνούν μαζί μου, θέλω ανθρώπους που αντέχουν να διαφωνούν μαζί μου και δεν θέλω πολιτικούς που ζητούν πίστη, θέλω πολιτικούς που αντέχουν τον έλεγχο.

Όσο για μένα; Το έχω πει και θα το ξαναπώ, δεν είμαι πολιτικός, δεν είμαι υποψήφιος σωτήρας, δεν είμαι ο άνθρωπος που περιμένει να του προσφέρουν μία θέση στο τραπέζι.

Είμαι απλά ένας Έχετλος, βγαίνω από το πλήθος όταν πιστεύω ότι υπάρχει κάτι για το οποίο αξίζει να μιλήσω ή να παλέψω και παίρνω θέση.

Μπορεί να βρεθώ δίπλα στον δεξιό σήμερα και απέναντί του αύριο, δίπλα στον αριστερό αύριο και απέναντί του μεθαύριο.

Δεν αλλάζω ιδεολογία, απλά δεν θεωρώ ότι η αλήθεια έχει κομματικό ΑΦΜ και όταν τελειώσει η οποιαδήποτε μάχη, δεν ζητώ αξίωμα, δεν ζητώ μετάλλιο, δεν ζητώ καρέκλα μα ξαναχάνομαι μέσα στο πλήθος διότι ίσως εκεί βρίσκεται ακόμη η μεγαλύτερη πολιτική ελευθερία που μπορεί να διατηρήσει ένας άνθρωπος, να μπορεί να πει σε όλους "ναι" όταν έχουν δίκιο και "όχι" όταν δεν έχουν χωρίς να χρειάζεται πρώτα να κοιτάξει ποιο κόμμα γράφει η ταμπέλα πάνω από την πόρτα.

Μέχρι να υπάρξει ένα πολιτικό περιβάλλον στο οποίο η ανεξάρτητη συνείδηση δεν θεωρείται πρόβλημα προς διαχείριση αλλά προϋπόθεση συμμετοχής, η δική μου θέση παραμένει απλή.

Εσείς μπορείτε να μοιράζετε τα υπουργεία, εγώ προτιμώ να κάθομαι στο διπλανό τραπέζι για να θυμίζω ποιος πληρώνει τον λογαριασμό. Δημήτρης Ποντίκας (απλά ένας άνθρωπος και, όταν χρειάζεται, ένας Έχετλος)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους