Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ρώτησα μια γυναίκα που έχει περάσει τα 50 και πλησιάζει τα 60: «Τι άλλαξε μέσα σου μεγαλώνοντας;» Χαμογέλασε.

Και η απάντησή της δεν είχε τίποτα να κάνει με ρυτίδες, κιλά ή άσπρα μαλλιά.

Είχε να κάνει με όλα εκείνα που χρειάστηκε σχεδόν μισή ζωή για να καταλάβει. 1. Έμαθα επιτέλους να αγαπώ και εμένα.

Αγάπησα γονείς, αδέλφια, συντρόφους, παιδιά, φίλους.

Έτρεξα, φρόντισα, ανησύχησα, πρόσφερα.

Και κάποια στιγμή ανακάλυψα έναν άνθρωπο που είχα αφήσει τελευταίο για χρόνια: εμένα. 2. Κατάλαβα ότι δεν είμαι ο Άτλας.

Ο κόσμος δεν στηρίζεται στους ώμους μου.

Δεν χρειάζεται να λύσω όλα τα προβλήματα.

Να σώσω όλους τους ανθρώπους.

Να είμαι διαθέσιμη για τους πάντες.

Μπορώ να αφήσω και κάτι να πέσει χωρίς να πέσει μαζί του ο κόσμος. 3. Έπαψα να παζαρεύω για τα ασήμαντα.

Αν λίγα λεπτά ή λίγα ευρώ δεν αλλάζουν ουσιαστικά τη δική μου ζωή, αλλά μπορεί να κάνουν λίγο ευκολότερη τη ζωή ενός ανθρώπου που εργάζεται σκληρά, δεν χρειάζεται να κερδίσω κάθε μικρή συναλλαγή. 4. Έγινα πιο γενναιόδωρη.

Σε χρήματα όταν μπορώ.

Αλλά κυρίως σε χαμόγελα, φιλοδωρήματα, ευχαριστώ, καλά λόγια.

Μεγαλώνοντας κατάλαβα ότι η γενναιοδωρία δεν φτωχαίνει πάντα εκείνον που δίνει.

Πολλές φορές τον πλουτίζει. 5. Δεν διακόπτω πια έναν ηλικιωμένο επειδή μου έχει ξαναπεί την ίδια ιστορία.

Μπορεί εγώ να την έχω ακούσει δέκα φορές.

Εκείνος όμως, κάθε φορά που την αφηγείται, ίσως επιστρέφει για λίγα λεπτά σε έναν άνθρωπο, έναν τόπο ή μια εποχή που αγάπησε.

Και κάποια μέρα ίσως να έδινα τα πάντα για να ακούσω άλλη μία φορά μια ιστορία από μια φωνή που δεν υπάρχει πια. 6. Δεν διορθώνω κάθε λάθος που ακούω.

Δεν είναι όλες οι συζητήσεις εξετάσεις που πρέπει να περάσει κάποιος.

Και δεν χρειάζεται να αποδεικνύω συνεχώς ότι γνωρίζω.

Έμαθα να αναρωτιέμαι: «Έχει πραγματικά σημασία ή απλώς θέλω να έχω δίκιο;» Η ηρεμία αξίζει συχνά περισσότερο από μια άχρηστη νίκη. 7. Κάνω κομπλιμέντα χωρίς τσιγκουνιά.

Αν μου αρέσει κάτι, το λέω.

Αν θαυμάζω κάποιον, το εκφράζω.

Αν κάποιος έκανε κάτι όμορφο, δεν θεωρώ ότι «το ξέρει». Και όταν κάποιος μου κάνει κομπλιμέντο, δεν απαντώ πια: «Έλα μωρέ…» Λέω: «Ευχαριστώ». Και το αφήνω να φτάσει μέχρι μέσα μου. 8. Έπαψα να απαιτώ από την εμφάνισή μου να είναι τέλεια.

Μια ρυτίδα, ένα κιλό, ένα σημάδι, μια κακή μέρα στα μαλλιά δεν είναι προσωπική αποτυχία.

Το σώμα μου δεν είναι διακοσμητικό αντικείμενο.

Είναι το σπίτι που με κουβάλησε μέχρι εδώ. 9. Απομακρύνομαι από εκεί όπου πρέπει συνεχώς να αποδεικνύω την αξία μου.

Δεν χρειάζεται να με εκτιμήσουν όλοι.

Αλλά χρειάζεται εγώ να ξέρω πότε δεν μου κάνει καλό να παραμένω. 10. Σταμάτησα να συμμετέχω στον αγώνα των άλλων.

Ποιος έχει περισσότερα.

Ποιος φαίνεται νεότερος.

Ποιος πέτυχε περισσότερο.

Ποιος ταξίδεψε περισσότερο.

Ποιος «τα κατάφερε». Δεν υπάρχει κοινή γραμμή τερματισμού.

Δεν τρέχουμε όλοι τον ίδιο αγώνα. 11. Δεν ντρέπομαι πια τόσο για όσα αισθάνομαι. Κλαίω. Φοβάμαι. Συγκινούμαι. Θυμώνω. Νοσταλγώ. Αγαπώ.

Τα συναισθήματα δεν είναι αδυναμία.

Είναι μέρος του να είσαι ζωντανός. 12. Έμαθα να αφήνω στην άκρη τον εγωισμό — όχι όμως τον αυτοσεβασμό μου.

Θα ζητήσω συγγνώμη όταν έχω άδικο.

Θα κάνω το πρώτο βήμα όταν ένας άνθρωπος αξίζει.

Αλλά δεν θα ανέχομαι τα πάντα μόνο και μόνο για να μη χάσω μια σχέση.

Γιατί μια σχέση που απαιτεί να χάσω εμένα για να διατηρηθεί έχει ήδη κοστίσει υπερβολικά. 13. Κατάλαβα ότι το «κάποτε» δεν είναι υπόσχεση. Τηλεφώνησε. Ταξίδεψε.

Πες το «σ' αγαπώ». Βγάλε τη φωτογραφία.

Κάθισε λίγο περισσότερο στο τραπέζι. Αγκάλιασε.

Δεν χρειάζεται να ζούμε φοβισμένοι σαν να πρόκειται να πεθάνουμε αύριο.

Χρειάζεται όμως να θυμόμαστε ότι η ζωή δεν μας έχει υποσχεθεί απεριόριστα αύριο. 14. Και τέλος, σταμάτησα να περιμένω από κάποιον άλλον να δημιουργήσει ολόκληρη την ευτυχία μου.

Όχι, η ευτυχία δεν είναι ένα κουμπί που πατάμε και αποφασίζουμε ξαφνικά να είμαστε καλά.

Υπάρχουν απώλειες, ασθένειες, πένθος, ψυχικές δυσκολίες και περίοδοι που πονάνε πραγματικά.

Μπορούμε όμως, όσο μας επιτρέπουν οι συνθήκες, να αναλαμβάνουμε ευθύνη για το πώς φροντίζουμε τη ζωή μας.

Να πλησιάζουμε ανθρώπους που μας κάνουν καλό.

Να απομακρυνόμαστε από όσα μας διαλύουν.

Να ζητάμε βοήθεια όταν τη χρειαζόμαστε.

Να δημιουργούμε μικρές στιγμές χαράς αντί να περιμένουμε μια τέλεια ζωή για να αρχίσουμε να ζούμε.

Ίσως τελικά αυτό να είναι ένα από τα ωραιότερα δώρα του να μεγαλώνεις.

Δεν αποκτάς όλες τις απαντήσεις.

Απλώς σταματάς να σπαταλάς τόσο πολύ χρόνο σε λάθος ερωτήσεις.

Σε νοιάζει λιγότερο να εντυπωσιάσεις.

Περισσότερο να είσαι ήρεμος.

Λιγότερο τι θα πουν.

Περισσότερο τι αισθάνεσαι.

Λιγότερο να αποδείξεις.

Περισσότερο να ζήσεις.

Και κάποια στιγμή καταλαβαίνεις κάτι που ίσως θα ήθελες να είχες μάθει πολύ νωρίτερα: Δεν μεγαλώνουμε μόνο όταν περνούν τα χρόνια.

Μεγαλώνουμε όταν αρχίζουμε να ξεχωρίζουμε τι αξίζει πραγματικά να κρατήσουμε — και τι μπορούμε επιτέλους να αφήσουμε. Στέλλα Θώμου Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας & Life Coach

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους