Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«𝝚𝝘𝝮 𝝚𝝞𝝡𝝖𝝞 𝝥𝝤𝝠𝝪 𝝤𝝞𝝟𝝚𝝞𝝤𝝨, 𝝤𝝞 𝝖𝝠𝝠𝝤𝝞 𝝟𝝤𝝡𝝥𝝠𝝖𝝦𝝤𝝪𝝢 𝝡𝝥𝝦𝝤𝝨𝝩𝝖 𝝡𝝤𝝪» 𝚱ά𝛉𝛆 𝛗𝛐𝛒ά 𝛑𝛐𝛖 𝛑𝛆𝛉𝛂ί𝛎𝛆𝛊 𝛋ά𝛑𝛐𝛊𝛐ς 𝛅𝛊ά𝛔𝛈𝛍𝛐ς, 𝛕𝛐 𝛏έ𝛒𝛐𝛖𝛍𝛆 𝛋𝛂𝛌ά 𝛑𝛊𝛂 𝛍𝛆𝛕ά 𝛂𝛑𝛐 𝛕ό𝛔𝛐 𝛅𝛊𝛂𝛅𝛊𝛋𝛕𝛖𝛂𝛋ό 𝛑έ𝛎𝛉𝛐ς, 𝛋𝛂𝛕𝛂𝛌ή𝛄𝛐𝛖𝛍𝛆 𝛎𝛂 𝛍𝛊𝛌ά𝛍𝛆 𝛑𝛆𝛒𝛊𝛔𝛔ό𝛕𝛆𝛒𝛐 𝛄𝛊𝛂 𝛕𝛐𝛎 𝛆𝛂𝛖𝛕ό 𝛍𝛂ς 𝛑𝛂𝛒ά 𝛄𝛊𝛂 𝛆𝛋𝛆ί𝛎𝛐𝛎. 𝐈𝐭’𝐬 𝐎𝐊, 𝛂𝛎𝛉𝛒ώ𝛑𝛊𝛎𝛐 𝛔𝛆 έ𝛎𝛂 𝛃𝛂𝛉𝛍ό - 𝛅𝛆 𝛉𝛂 𝛕𝛐 𝛂𝛑𝛐𝛗ύ𝛄𝛚. 𝚶 𝚪𝛊ώ𝛒𝛄𝛐ς 𝚳𝛂𝛇𝛚𝛎ά𝛋𝛈ς 𝛃έ𝛃𝛂𝛊𝛂 𝛅𝛆𝛎 ή𝛕𝛂𝛎 𝛂𝛑𝛌ά «𝛋ά𝛑𝛐𝛊𝛐ς 𝛅𝛊ά𝛔𝛈𝛍𝛐ς». Ή𝛕𝛂𝛎 𝛐 𝛑𝛊𝛐 𝛔𝛕𝛂𝛒 𝛂𝛑ό ό𝛌𝛐𝛖ς 𝛕𝛐𝛖ς έ𝛌𝛌𝛈𝛎𝛆ς 𝛔𝛕𝛂𝛒, ί𝛔𝛚ς 𝛅𝛆 𝛋𝛂𝛊 𝛐 𝛍ό𝛎𝛐ς 𝛔𝛕𝛂𝛒.

𝚨𝛖𝛕ό 𝛆ί𝛎𝛂𝛊 𝛕𝛐 𝐥𝐞𝐠𝐚𝐜𝐲 𝛕𝛐𝛖, 𝛍𝛈𝛎 𝛂𝛋𝛐ύ𝛕𝛆 𝛋𝛂𝛎 𝛂𝛖𝛕𝛐ύς 𝛑𝛐𝛖 𝛌ί𝛄𝛂 𝛍ό𝛎𝛐 𝛌𝛆𝛑𝛕ά 𝛍𝛆𝛕ά 𝛕𝛐 𝛉ά𝛎𝛂𝛕ό 𝛕𝛐𝛖 𝛍𝛊𝛌ά𝛎𝛆 𝛄𝛊𝛂 «𝛅𝛂ί𝛍𝛐𝛎𝛆ς» 𝛋𝛂𝛊 «𝛑ά𝛉𝛈» - 𝛆ί𝛎𝛂𝛊 𝛂𝛑𝛌ά 𝛍𝛊𝛋𝛒𝛐𝛂𝛔𝛕𝛐ί 𝛋𝛐𝛖𝛕𝛔𝛐𝛍𝛑ό𝛌ή𝛅𝛆ς.

𝚻𝛐𝛎 𝛆ί𝛘𝛂𝛍𝛆 𝛗𝛊𝛌𝛐𝛏𝛆𝛎ή𝛔𝛆𝛊 𝛔𝛕𝛈𝛎 𝛆𝛋𝛑𝛐𝛍𝛑ή, 𝟏-𝟐 𝛗𝛐𝛒ές 𝛍𝛂ς 𝛆ί𝛘𝛆 𝛕𝛈𝛌𝛆𝛗𝛚𝛎ή𝛔𝛆𝛊 𝛑𝛒𝛚𝛊𝛎𝛊ά𝛕𝛊𝛋𝛂 𝛆𝛎ώ ή𝛍𝛂𝛔𝛕𝛂𝛎 𝛌𝛂𝛊𝛃 𝛄𝛊𝛂 𝛎𝛂 𝛑𝛆𝛊 𝛆𝛎𝛂 𝛄𝛆𝛊𝛂 𝛋𝛂𝛊 𝛎𝛂 𝛑𝛐𝛖𝛍𝛆 𝛔𝛕𝛐𝛎 𝛋ό𝛔𝛍𝛐 «𝛋𝛂𝛌𝛈𝛍έ𝛒𝛂 𝛂𝛑ό 𝛕𝛐𝛎 𝚳𝛂𝛇ώ», 𝛍𝛆 𝛍𝛆𝛄ά𝛌𝛈 𝛑𝛒𝛐𝛉𝛖𝛍ί𝛂 𝛋𝛊 έ𝛎𝛂 𝛂𝛑ί𝛉𝛂𝛎𝛐 𝛄𝛖𝛂𝛌ί 𝛈𝛌ί𝛐𝛖 𝛍𝛂ς 𝛕ί𝛍𝛈𝛔𝛆 𝛔𝛕𝛂 𝟏𝟎 𝛘𝛒ό𝛎𝛊𝛂 𝚲𝛂𝛕έ𝛒𝛎𝛂𝛕𝛊𝛃, 𝛕𝛐𝛎 𝛆𝛘𝛚 𝛔𝛆 𝛍𝛊𝛂 𝐩𝐨𝐥𝐚𝐫𝐨𝐢𝐝 𝛑ά𝛎𝛚 𝛔𝛕𝛐 𝛙𝛖𝛄𝛆ί𝛐 𝛍𝛂𝛇ί 𝛍𝛆 𝛕𝛐𝛎 𝚺𝛕𝛂ύ𝛒𝛐, 𝛐 𝚺𝛕𝛂ύ𝛒𝛐ς 𝛍𝛑𝛐𝛒𝛆ί 𝛎𝛂 𝛔𝛂ς 𝛑𝛆𝛊 𝛍𝛊𝛂 𝛚𝛒𝛂ί𝛂 𝛊𝛔𝛕𝛐𝛒ί𝛂 𝛂𝛑ό έ𝛎𝛂 𝛃𝛒ά𝛅𝛖 𝛑𝛐𝛖 𝛍𝛆 𝛂𝛎𝛂𝛇𝛈𝛕𝛐ύ𝛔𝛂𝛎 𝛆𝛑ί 𝛔𝛋𝛈𝛎ής (...𝛋𝛊 𝛆𝛄ώ ή𝛍𝛐𝛖𝛎 𝛔𝛕𝛈𝛎 𝚱𝛂𝛎𝛕ί𝛎𝛂), 𝛕𝛐 «𝚯έ𝛌𝛚 𝛎𝛂 𝛄𝛖𝛒ί𝛔𝛚 𝛔𝛕𝛂 𝛑𝛂𝛌𝛊ά» 𝛉𝛂 𝛆ί𝛎𝛂𝛊 𝛑ά𝛎𝛕𝛂 𝛕𝛐 𝐈𝐘𝐊𝐘𝐊 𝛄𝛊𝛂 𝛕𝛊ς 𝛄𝛆𝛊𝛕𝛐𝛎𝛊ές 𝛍𝛂ς.

𝚱𝛊 𝛆𝛑ί𝛔𝛈ς 𝛑ά𝛎𝛕𝛂, 𝛉𝛂 𝛕𝛐𝛎 𝛆𝛖𝛘𝛂𝛒𝛊𝛔𝛕ώ 𝛄𝛊𝛂 𝛆𝛋𝛆ί𝛎𝛐 𝛕𝛐 𝛑𝛒𝛚𝛊𝛎ό 𝛑𝛐𝛖 𝛍𝛐𝛖 ά𝛎𝛐𝛊𝛏𝛆 𝛕𝛐 𝛔𝛑ί𝛕𝛊 𝛕𝛐𝛖 𝛋𝛂𝛊 ί𝛔𝛚ς 𝛌ί𝛄𝛐 𝛂𝛑ό 𝛕𝛈𝛎 𝛙𝛖𝛘ή 𝛕𝛐𝛖… Εγώ από μικρός ήθελα να μεγαλώσω, και τώρα που είμαι μεγάλος η νεότερη γενιά με θεωρεί δικό της.

Ίσως, τους αρέσει να ακούνε και ιστορίες από πιο dark εποχές, είναι ένας μύθος κι αυτός που μάλλον με κάνει πιο άμεσο και με φέρνει κοντά τους.

Δούλεψα πάντα leader.

Αποφάσιζα πάντα για τα πάντα.

Με το κεφάλι ψηλά και τη μύτη κάτω.

Η έκφραση “έχω καβαλήσει” δεν υπήρξε ποτέ στο λεξιλόγιό μου.

Κοίτα, έχω μεγαλώσει στη Νίκαια.

Πηγαίνω ακόμα στη μάνα μου, ξέρω τι γίνεται κι αφουγκράζομαι τον κόσμο, δεν εθελοτυφλώ.

Δεν έχω υπάρξει ποτέ υπερόπτης.

Κι ούτε ακριβά γούστα και τέτοια έχω.

Ένα ωραίο σπίτι θέλω, άντε και μερικά κοσμήματα…ούτε αυτοκίνητα, ούτε σκάφη με νοιάζουν.

Αν έχω κάνει υπερβολές; Μπορεί.

Μου’ χει τύχει να έχω δει παλιά εμφάνιση και να μη μ’ αρέσω τραγουδιστικά, πιθανώς γιατί έχω πιει κανένα ποτό παραπάνω και παραείμαι χαλαρός.

Αυτό, ναι, έχει συμβεί… Γεννιέσαι έτσι.

Εγώ δε θα το πω “σταριλίκι”, θα το πω “φως”. Εγώ είμαι πολύ οικείος, οι άλλοι κομπλάρουν μπροστά μου.

Με τα χρόνια όμως το έχω δει κι ως αποστολή μου.

Αν μπορώ, να φτιάχνω την ημέρα του άλλου, έτσι και με συναντήσει κάπου τυχαία.

Γενικά, είμαι πολύ ντροπαλός.

Και τα τελευταία χρόνια τη δουλεύω την εξωστρέφειά μου, για να ξεπεράσω τις ντροπές, τα ενοχικά και τους φόβους μου Ξέρεις, παλιά στο σχολείο, πίστευα ότι αυτός που έχει χιούμορ δε θα είναι ερωτεύσιμος.

Είναι κάποια πράγματα που κάθονται μέσα μας χωρίς λόγο, σε όλους συμβαίνει.

Ε, μεγαλώνοντας, τα σπας κι απελευθερώνεσαι.

Και υπ’ όψιν, θεωρώ ότι είμαι μάλλον συντηρητικός.

Δεν το λέω για καλό, μέσα μου με τυραννά.

Είμαι άνθρωπος με βαθιά πίστη και δεν έχω ακόμα ισορροπήσει το θέμα της ευχαρίστησης και της απόλαυσης με το τι είναι “καλό”, με το τι είναι ενάρετο για να το πω καλύτερα.

Είναι καταστάσεις που μου δημιουργούν ενοχές, τις οποίες θέλω να διώξω γιατί είναι τα πιο άχρηστα συναισθήματα.

Πάντα, λοιπόν, είμαι σε δυο βάρκες – με το ένα πόδι πατώ στο ξενύχτι και την κραιπάλη και με το άλλο στην ηρεμία και τη γαλήνη.

Είμαι μοναχικός, ναι.

Όχι όμως μονόχνωτος.

Έχω κάνει δουλειά για να περνάω καλά με μένα.

Με σφαλιάρα ή με χάιδεμα στον εαυτό μου.

Ας πούμε, δεν έχω ανακαλύψει μέσα μου αν μου λείπει ο έρωτας.

Από μικρός, να ξέρεις, εγώ πίστευα ότι οι άνθρωποι πρέπει να κάνουν καριέρα όχι σχέσεις.

Ήταν οι φίλοι μου με τις γκόμενες τους κι εγώ με ένα τσαντάκι κι ένα organizer να πηγαίνω από δουλειά σε δουλειά.

Έτσι έμαθα.

Και το θεωρώ ακόμα λίγο αλαζονεία να τρέχω πίσω από έναν έρωτα και να πέφτω στα πατώματα ενώ γύρω μου γίνεται χαμός, χάνουμε τον λόγο μας, αποξενωνόμαστε λόγω της τεχνολογίας, προσπαθούμε να τα προλάβουμε όλα που γίνονται τόσο γρήγορα.

Μου φαίνεται λίγο αστείο.

Από την άλλη, ποτέ μη λες ποτέ.

Ο έρωτας είναι μια παράνοια.

Κι εγώ με τις παράνοιες δεν τα πάω καλά.

Στη ζωή μου έφυγα, αλλά δεν ξέφυγα ποτέ.

Και με τον έρωτα ξεφεύγεις.

Δεν είμαι control freak, αλλά μου φαίνεται άκομψο, παράταιρο, παράωρο που λέμε και στην Κρήτη.

Κάποιες φορές που πήγα να μπω σε μια τέτοια φάση, συνειδητοποίησα ότι όντως παίρνεις τα πάνω σου όταν είσαι ερωτευμένος.

Αλλά σημασία έχει να κρατήσει, να βρεις έναν συνοδοιπόρο.

Όχι να πάθεις έναν ντουβρουτζά και να λες μετά τι μαλάκας ήμουν.

Φεύγει η καψούρα μετά από 3 μήνες και λες “μα είναι δυνατόν να ήμουν εγώ με αυτόν τον άνθρωπο;”… Μπορεί να είναι κι άμυνα, να μην έχω δουλέψει αυτό το συναίσθημα από μικρό παιδί μέχρι τώρα, μπορεί να μην το θεωρούσα σωστό ή να πίστευα ότι δε μου αξίζει.

Και σίγουρα, έχει παίξει ρόλο ότι έγινα γνωστός.

Επίσης, ο έρωτας είναι ένα παιχνίδι εξουσίας και μένα δε με ενδιαφέρουν αυτά. Άλλο να είσαι ερωτεύσιμος on stage, πρέπει να τους καβλώνεις τους από κάτω…

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους