Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τρώγοντας σήμερα τις τελευταίες Μπεκάτσες. 10-09-26. Η επιστροφή από το δάσος είχε πάντα την ίδια ιεροτελεστία.

Τα άρβυλα λασπωμένα στο πλατύσκαλο, η ανάσα που έβγαινε σαν αχνός στο απογευματινό αγιάζι και το σακίδιο που ακουμπούσε στον πάγκο της κουζίνας με ένα βαρύ, γεμάτο ικανοποίηση «θροΐσμα». Μέσα του, τυλιγμένες με σεβασμό, οι μπεκάτσες.

Το «βασιλικό» θήραμα.

Ο κόπος μιας ολόκληρης μέρας, το περπάτημα σε δύσβατα ρεματα, το απόλυτο δέσιμο με τον σκύλο φέρμας.Απόψε, αυτός ο κόπος θα μετουσιωνόταν σε γιορτή.

Ο παππούς έλεγε πάντα πως η μπεκάτσα δεν είναι απλό φαγητό· είναι ιεροτελεστία.

Και για εμάς, η ιεροτελεστία αυτή είχε γαλλική σφραγίδα. Bécasse Flambée.Καθώς το βούτυρο άρχισε να αφρίζει στο βαρύ μαντεμένιο τηγάνι, η σκέψη μου πέταξε μακριά από τους τέσσερις τοίχους της κουζίνας.

Σκέφτηκα πόσο παράξενα μοιράζεται η απόλαυση στους ανθρώπους.Υπάρχουν εκείνοι που κρατούν στα χέρια τους το ίδιο ακριβώς θήραμα, αλλά η εμπειρία τους σταματά στην επιφάνεια.

Είναι αυτοί που δεν γνωρίζουν τη συνταγή.

Άνθρωποι που βλέπουν τη μπεκάτσα απλώς σαν ένα ακόμη κρέας που πρέπει να μαγειρευτεί γρήγορα, να μπει στην κατσαρόλα με βαριές σάλτσες που πνίγουν την άγρια, γήινη γεύση της.

Δεν ξέρουν το μυστικό του «σιτέματος», δεν γνωρίζουν πώς το κονιάκ ξυπνά τα αρώματα του δάσους όταν φλέγεται πάνω από το πουλί, ούτε πώς το συκώτι της, αλειμμένο σε φρυγανισμένο ψωμί, κρύβει όλη την πεμπτουσία του βουνού.

Για αυτούς, ο κόπος της κυνηγετικής μέρας μεταφράζεται σε ένα απλό, καθημερινό γεύμα.

Τους λείπει η γνώση που μετατρέπει την τροφή σε τέχνη.Και μετά, είναι οι άλλοι.

Εκείνοι που δεν θέλουν να την απολαύσουν, κλεισμένοι στους δικούς τους, απαραβίαστους λόγους.

Άνθρωποι που ίσως δεν αντέχουν τη μυρωδιά του κυνηγιού, που ξενίζουν με την ιδέα της τόσο έντονης, αυθεντικής γεύσης, ή που απλώς ηθικά έχουν επιλέξει να απέχουν από αυτόν τον κύκλο της φύσης.

Για εκείνους, αυτό που για εμάς είναι θησαυρός, φαντάζει ξένο, ακατανόητο, ίσως και απωθητικό.

Κοιτάζουν το πιάτο και βλέπουν κάτι που τους χωρίζει από τη δική τους ζώνη ασφάλειας.Το κονιάκ έπεσε στο τηγάνι και η φλόγα υψώθηκε, φωτίζοντας για λίγο το σκοτεινό παράθυρο.

Το άρωμα της γαλλικής συνταγής πλημμύρισε το δωμάτιο: κρασί, βούτυρο, θυμάρι και η βαθιά, πρωτόγονη μυρωδιά του δάσους.Καθίσαμε στο τραπέζι.

Κάθε μπουκιά ήταν η δικαίωση των χιλιομέτρων που περπατήσαμε, της παγωνιάς που υπομείναμε, της υπομονής που δείξαμε.

Νιώσαμε τυχεροί.

Όχι γιατί είμαστε καλύτεροι, αλλά γιατί είχαμε την ευλογία να κατέχουμε και τα δύο κλειδιά: τη γνώση να μεταμορφώσουμε τον κόπο μας σε γαστρονομικό ποίημα, και την επιθυμία να ζήσουμε την εμπειρία μέχρι την τελευταία της σταγόνα.Έξω το σκοτάδι είχε απλωθεί για τα καλά, αλλά μέσα, γύρω από το πιάτο με τις μπεκάτσες, υπήρχε μόνο ζεστασιά, ευγνωμοσύνη και η απόλυτη ικανοποίηση ενός ολοκληρωμένου κύκλου.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους