Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σαν ψέμα ❗❗ Υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύω πως δεν θα πεθάνουν ποτέ, επειδή είναι αυτό που λένε bigger than life: ο > ήταν κάτι τέτοιο.

Σύμβολο πιο πολύ από τραγουδιστής, persona πιο πολύ από καλλιτέχνης, γνωστός και συγχρόνως άγνωστος, όπως οι πραγματικοί σταρ που ανήκουν στον εαυτό τους.

Κι ούτε καν στα όνειρα τους.

Πόσες φορές, πίσω από τα φώτα, σαν μαριονέτα πάνω στη σκηνή, έκρυβες το δάκρυ σου γυρνώντας το κουμπί του ενισχυτή; Πόσες φορές ήθελες να χαθείς μέσα σε ένα τραγούδι τις νύχτες της σιωπής, στα "μπάσα" της βροχής; O > γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Νίκαια.

Η οικογένεια του είχε ρίζες από την Σητεία.

Από την παιδική του ηλικία αγάπησε το λαϊκό τραγούδι.

Ξεκίνησε να τραγουδά επαγγελματικά σε ηλικία μόλις 15 ετών. Ο Γιώργος με το ιδιαίτερο ταμπεραμέντο του, τη ξεχωριστή φωνή του και τις πρωτοποριακές παρεμβάσεις του στα μαγαζιά που εμφανιζόταν, σημάδεψε τη νυχτερινή διασκέδαση.

Το πιο σημαντικό ήταν ότι έσπαγε τις διαχωριστικές γραμμές, κάνοντας τους περίφημους έντεχνους να τον λατρεύουν.

Πάντα πίστευα ότι τραγουδούσε για την πάρτη του και μόνο κι αυτό το έβρισκα μοναδικό.

Έμεινε στην ιστορία για τις flamboyant και εκκεντρικές ενδυματολογικές του επιλογές στην πίστα, καθώς και για τα πρωτοποριακά βίντεο κλιπ του σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Ρήγου.

Εισήγαγε το queer στοιχείο και τη theatricality στη νυχτερινή Αθήνα, κάνοντας τα μαγαζιά που εμφανιζόταν σημείο συνάντησης για κάθε είδους κοινό - από τους εναλλακτικούς μέχρι τους πιο παραδοσιακούς.

Οι καλοί τραγουδιστές σε πείθουν ότι τραγουδάνε για έναν έρωτα τους.

Οι πολύ καλοί σε πείθουν ότι τραγουδάνε για έναν έρωτα σου.

Οι παρά πολύ καλοί τραγουδιστές ότι τραγουδάνε για σένα και την παρέα σου.

Ο > σε έκανε να πιστεύεις ότι είσαι απλώς τυχερός που ήσουν εκεί- στην πίστα του και στη νύχτα του.

Δεν έδινε δεκάρα τσακιστή για το τι πίστευες γι'αυτόν: τον έχω δει στο >να τραγουδάει ξαπλωμένος στην πίστα με την πλάτη στο κοινό σαν το μαγαζί να είναι άδειο.

Μπορούσε να πίνει, να στρίβει τσιγάρα, να σε κάνει να πιστεύεις πως μπορεί να σηκωθεί και να φύγει, ενώ σε αιχμαλωτίζει.

Κι όσο η ώρα περνούσε γινόταν και καλύτερος σαν η φωνή του να σε έπαιρνε αγκαλιά: μόνο όταν πήγαινε τέσσερις η ώρα ένιωθες ότι μπορεί να τραγουδούσε και για σένα.

Θα είσαι εκεί που η νύχτα παρέδωσε τη σκυτάλη στο φως.

Γιατί η λαμπερή διαδρομή σου σταμάτησε να τρέχει με σπασμένα φρένα.

Γιατί στο στερνό σου ταξίδι άφησες πίσω τους «Ιούδες» που σου πουλούσαν την αγάπη τους με ακριβό αντίτιμο, τις αυλές που τρέφονταν από τη λάμψη σου.

Μέσα από 33 χρόνια πορείας, ο > δεν ακολούθησε ποτέ την πεπατημένη.

Τη δημιούργησε από την αρχή.

Στις 20 Σεπτεμβρίου, ο Γιώργος ήταν προγραμματισμένο να δώσει μια μεγάλη συναυλία στην Τεχνόπολη, στο Γκάζι.

Η βραδιά αυτή είχε τίτλο . Δυστυχώς η συναυλία αυτή δεν έγινε πότε.

Δεν άντεξε λέει η καρδιά του.

Ο ίδιος άντεχε τα πάντα και το είχε αποδείξει.

Ήταν δυνατότερος και απ'την καρδιά του. Κρίμα.

Σε βλέπω σε μια απέραντη, ήσυχη ακρογιαλιά, την ώρα που βασιλεύει ο ήλιος, να περπατάς ξυπόλητος στην άμμο, ντυμένος στα λευκά, αλαφρωμένος από το βάρος της εικόνας σου, χαμογελώντας με την αθωότητα του παιδιού που ξεκίνησε κάποτε με μόνο όπλο το όνειρό του.

Ελεύθερος, συμφιλιωμένος με την αλήθεια σου, να τραγουδάς πια στο σύμπαν: «Ανήκω σε μένα και στα όνειρά μου»... Καλό σου ταξίδι, Γιώργο... Με προσθήκες από Άννα Μπιθικώτση Αντώνη Καρπετόπουλο

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους