Ετών 66 από χθες ο αιωνίως λατρεμένος Χιου Γκραντ, ο οποίος πραγματοποίησε το κινηματογραφικό του ντεμπούτο στην ταινία Privileged (1992) του Μάικλ Χόφμαν, ενώ πέντε χρόνια αργότερα τιμήθηκε με το...

Πλήρες Κείμενο:

Ετών 66 από χθες ο αιωνίως λατρεμένος Χιου Γκραντ, ο οποίος πραγματοποίησε το κινηματογραφικό του ντεμπούτο στην ταινία Privileged (1992) του Μάικλ Χόφμαν, ενώ πέντε χρόνια αργότερα τιμήθηκε με το Volpi Cup Καλύτερου Ηθοποιού στη Βενετία για την ερμηνεία του στο Maurice (1997) του Τζέιμς Άιβορι.

Το 1988 ενσαρκώνει τον Λόρδο Βύρωνα στο Rowing with the Wind του Γκονθάλο Σουάρεθ, το 1989 τον βλέπουμε στη φευγάτη κωμωδία τρόμου The Lair of the White Worm του Κεν Ράσελ, το 1991 υποδύεται τον Φρεντερίκ Σοπέν στο Impromptu του Τζέιμς Λάπιν, το 1992 έρχεται το Bitter Moon του Ρόμαν Πολάνσκι, που βασίζεται στο διάσημο βιβλίο του Πασκάλ Μπρικνέρ, το 1993 έχει μικρό αλλά αξιομνημόνευτο ρόλο στο The Remains of the Day του Άιβορι, που βασίζεται στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Καζούο Ισιγκούρο.

To 1994 έρχεται η εκτόξευση με το αξέχαστο και απολαυστικό Four Weddings and a Funeral του Μάικ Νιούελ, που απέφερε στον Χιου το μοναδικό μέχρι σήμερα κερδισμένο BAFTA της καριέρας του.

Το 1995, καβαλώντας το κύμα της επιτυχίας του Four Weddings and a Funeral, o Γκραντ βρίσκεται κάτω από όποια πέτρα κι αν σηκώσεις: α) στην κωμωδία Nine Months του Κρις Κολόμπους, β) στο Sense and Sensibility του Ανγκ Λι, που βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο της Τζέιν Όστεν, γ) στο The Englishman Who Went up a Hill but Came Down a Mountain, που έχει έναν από τους πιο εξωφρενικούς τίτλους όλων των εποχών, δ) στο ιστορικό δράμα Restoration του Μάικλ Χόφμαν, σε δεύτερο ρόλο.

Ακολουθεί μια μικρή αγρανάπαυση, την οποία διαδέχεται ένα εντυπωσιακό φινάλε στα 90s χάρη (κυρίως) στο Notting Hill του Ρίτσαρντ Κέρτις αλλά και στο Mickey Blue Eyes του Κέλι Μάκιν.

Η επόμενη δεκαετία ξεκινά όμορφα με το Small Time Crooks (2000) του Γούντι Άλεν, το 2001 έρχεται η σαρωτική επιτυχία του Bridget Jones’ Diary της Σάρον Μαγκουάιρ, το 2002 είναι αξιολάτρευτος στο About a Boy του Πολ Γουάιτς, που βασίζεται στο ομότιτλο βιβλίο του Νικ Χόρνμπι, το 2003 καίει καρδιές ως ερωτοχτυπημένος ντροπαλός Βρετανός πρωθυπουργός στο Love Actually του Ρίτσαρντ Κέρτις, το 2004 έχουμε το σίκουελ της Bridget Jones (The Edge of Reason), το 2007 είναι ξεκαρδιστικός στο Music and Lyrics του Μαρκ Λόρενς.

Την τελευταία δεκαπενταετία τον θυμόμαστε στο Cloud Atlas (2012) των αδερφών Γουατσόφσκι και του Τομ Τίκβερ, στο The Man from U.N.C.L.E. (2015) του Γκάι Ρίτσι, στο Florence Foster Jenkins (2016) του Στίβεν Φρίαρς, στο Paddington 2 (2017) του Πολ Κινγκ, στο The Gentlemen (2019) και στο Operation Fortune: Ruse de Guerre (2022), σε δύο ακόμα συνεργασίες με τον Γκάι Ρίτσι, στο Wonka (2023) του Πολ Κινγκ και πάλι, στον cast-against-type ρόλο στο Heretic (2024) των Σκοτ Μπεκ και Μπράιαν Γουντς, αλλά και στο Bridget Jones: Mad About the Boy (2025). Όσο για την τηλεόραση, οι πιο αξιόλογες παρουσίες του Χιου ήρθαν στις σειρές A Very English Scandal (2018) και The Undoing (2020). Από εμάς, τις ομορφότερες ευχές στον αξιαγάπητο Χιου! Στα σχόλια μπορείτε να διαβάσετε την αναλυτική κριτική-επιστολή λατρείας του CineDogs για το Four Weddings and a Funeral (1994) του Μάικ Νιούελ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους