Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Καθημερινή σήμερα, με δουλειές, ιστορίες και τρεξίματα, οπότε αργήσαμε λίγο να γράψουμε το καθιερωμένο μας κείμενο για την ανάλυση του αγώνα.

Έστω και λίγο αργότερα, όμως, θα το γράψουμε όπως πρέπει.

Γιατί αυτό που είδαμε χθες αξίζει να το συζητήσουμε. Η ΑΕΚ ήταν μαγική. Καταπληκτική.

Μια ομάδα που έβγαλε στο γήπεδο την εικόνα ενός συνόλου που ξέρει ακριβώς τι θέλει να κάνει.

Και θα το πάμε λίγο διαφορετικά.

Αν χθες ήσουν ένας απλός θεατής.

Αν, για παράδειγμα, ήσουν ένας Σκοτσέζος που άνοιξε την τηλεόρασή του για να δει ένα παιχνίδι Champions League χωρίς να γνωρίζει ιδιαίτερα τις δύο ομάδες, η πρώτη εικόνα που θα έπαιρνες ήταν πως η ΑΕΚ είναι μια ομάδα που μπορεί να κάνει την έκπληξη.

Και αυτό ακριβώς μας έβγαλε. Μια ΑΕΚ τακτικά άψογη. Ο Νίκολιτς είχε διαβάσει τη ΛΑΣΚ εξαιρετικά.

Δεν της επέτρεψε να παίξει το παιχνίδι της, έκλεισε τους χώρους, περιόρισε τις επιλογές της και ανάγκασε τους Αυστριακούς να ψάχνουν λύσεις εκεί που η ΑΕΚ τους περίμενε.

Οι αλληλοκαλύψεις ήταν πραγματικά εντυπωσιακές. Ο Βιτάλις όταν έβγαινε στα άκρα είχε κάλυψη στον άξονα, το ίδιο και ο Μάριν με τον Μάγερ, ενώ ο Γιόβιτς γύριζε αρκετά πίσω και συμμετείχε στην κυκλοφορία και στην ανασταλτική λειτουργία.

Δεν ήταν απλώς ότι η ΑΕΚ έτρεχε περισσότερο.

Ήξερε πού να τρέξει.

Και αυτή είναι τεράστια διαφορά.

Τα δύο μας μπακ ήταν πραγματικά εκπληκτικά. Ο Πήλιος μπορεί να έστειλε δυο-τρεις σέντρες στην κερκίδα — κάτι που, μεταξύ μας, δεν μας κάνει και ιδιαίτερη εντύπωση — αλλά ανασταλτικά έκανε υπερματσάρα.

Και αυτό πρέπει να του το αναγνωρίσουμε.

Το ίδιο και ο Ρότα, που ήταν εξαιρετικός και στις δύο πλευρές του παιχνιδιού.

Πίσω τους, Μουκουντί και Ρέλβας ήταν επίσης εξαιρετικοί.

Σταθεροί, δυνατοί, συγκεντρωμένοι και χωρίς να δώσουν στους αντιπάλους εύκολες καταστάσεις. Όμως… Όταν μπροστά από αυτούς έχεις Μάριν, Βιτάλις, Μάγερ και Κοιτά, πραγματικά δεν γίνεται να σταθείς μόνο στην άμυνα και να μην αποθεώσεις το κέντρο.

Γιατί εκεί ήταν όλο το παιχνίδι.

Το κέντρο της ΑΕΚ ήταν άρρωστο.

Κυκλοφορία, πίεση, ένταση, σωστές τοποθετήσεις, αλληλοκαλύψεις και κυρίως καθαρό μυαλό. Η ΑΕΚ κέρδισε τη μάχη του κέντρου και μαζί με αυτήν κέρδισε ουσιαστικά και τον έλεγχο του αγώνα.

Και μέσα σε όλα αυτά ήρθε εκείνο το γκολ του Μάριν.

Πραγματικά, λες και ήταν μια φάση που την είχαν δοκιμάσει 200 φορές στην προπόνηση μέχρι να βγει ακριβώς έτσι.

Και κάπου εδώ πρέπει να σταθούμε και σε κάτι ακόμη.

Στην αρχή του αγώνα υπήρχε άγχος. Φαινόταν.

Ήταν το πρώτο παιχνίδι Champions League, η ατμόσφαιρα ήταν διαφορετική, η πίεση ήταν διαφορετική και κάποιοι παίκτες μας χρειάστηκαν χρόνο για να βρουν τα πατήματά τους. Ο Βάργκας, για παράδειγμα, έδειχνε να ψάχνει τις στιγμές του, ενώ και ο Γιόβιτς δεν είχε την ίδια καθαρότητα που μας έχει συνηθίσει να βλέπουμε.

Και είναι λογικό.

Όταν στη Super League βγαίνεις τετ-α-τετ και τελειώνεις τις φάσεις με καθαρό μυαλό, ενώ σε ένα τέτοιο ευρωπαϊκό παιχνίδι δυσκολεύεσαι ακόμη και να βρεις εστία, το πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι είναι το άγχος.

Ευτυχώς, όμως, η ΑΕΚ το ξεπέρασε γρήγορα.

Γύρω στο 15ο λεπτό άρχισε να φεύγει η νευρικότητα, οι παίκτες πήραν μέτρα στο γήπεδο, το κέντρο άρχισε να παίζει με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και κάπου εκεί είδαμε την ΑΕΚ που θέλουμε. Μια ΑΕΚ που δεν φοβόταν. Μια ΑΕΚ που πίεζε. Μια ΑΕΚ που κυκλοφορούσε την μπάλα. Μια ΑΕΚ που έδειχνε ότι ανήκει σε αυτό το επίπεδο.

Και τελικά ήρθε το 1-0. Μπορεί να μην ήταν το σκορ που θα αποτύπωνε απόλυτα την εικόνα του αγώνα, αλλά ήταν το σκορ που μας έδωσε αυτό που θέλαμε περισσότερο: Την πρώτη μας νίκη στο Champions League.

Πρώτο παιχνίδι.

Πρώτη νίκη.

Καθαρή εικόνα.

Και ένα ταξίδι που μόλις ξεκίνησε.

Δεν χρειάζεται ούτε να πετάμε στα σύννεφα ούτε να αρχίσουμε από τώρα τις μεγάλες κουβέντες. Η ΑΕΚ έχει ακόμη πολύ δρόμο μπροστά της.

Αλλά χθες μας έδωσε κάτι πολύ σημαντικό.

Μας έδωσε λόγο να ονειρευόμαστε. Και τώρα… Πάμε να δούμε πού θα μας βγάλει αυτό το όμορφο ταξίδι.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους