Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο Σεπτέμβριος είναι αναπόφευκτα ο μήνας του μικρασιατικού Ελληνισμού, ο μήνας της Σμύρνης και της προσφυγιάς.

Τα τελευταία χρόνια όσοι ασχολούμαστε ακαδημαϊκά ή ερασιτεχνικά με την εν λόγω περίοδο είδαμε με ευχαρίστηση νέες εκδόσεις και μελετητές που φωτίζουν αρκετές «σκοτεινές» γωνίες, αρχίσαμε να βλέπουμε και μια- ας την ονομάσουμε- αντιβενιζελική ιστοριογραφία που μέχρι πρότινος δεν υπήρχε διαθέσιμη και γενικώς μια ψυχραιμότερη αποτίμηση της περιόδου που άφησε το μεγαλύτερο συλλογικό τραύμα στον νέο Ελληνισμό.

Στο πλαίσιο αυτό η απόλυτη ενσάρκωση της περιόδου αυτής είναι ο Χρυσόστομος Σμύρνης.

Μια μορφή που αγιοποιήθηκε από τους πρόσφυγες, ο άνθρωπος που ενσάρκωσε τους πόθους και τις ματαιώσεις των Μικρασιατών.

Το μαρτύριο του από τον όχλο του Νουρεντίν είναι πραγματικά φρικιαστικό- του ξερίζωσαν τα γένια, του έβγαλαν τα μάτια, του έκοψαν τα πόδια- όσο ψύχραιμος κι αν είναι κάποιος δεν νομίζω ότι μπορεί να διαβάσει ή να κάνει εικόνα αυτή τη σκηνή και να μείνει ασυγκίνητος.

Ο άνθρωπος αυτός, αντί να εκμεταλλευτεί τη δυνατότητα του να διαφύγει, με τη στάση του έσωσε τιμή ενός ηττημένου έθνους και εφάρμοσε στην πράξη ότι ο καλός ποιμένας θυσιάζεται για τα πρόβατα του.

Μόνο στη σκέψη σε πιάνει δέος.

Σήμερα που η Εκκλησία εορτάζει τη μνήμη του μαζί με τον Γρηγόριο Κυδωνιών, τον Αμβρόσιο Μοσχονησίων και των άλλων μητροπολιτών που ακολούθησαν το παράδειγμα του, θα έπρεπε ως κοινωνία να κλίνουμε ευλαβικά το γόνυ. Αυτοί είναι οι πραγματικά σπουδαίοι άνθρωποι.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους