Υπάρχει ένα μεγάλο κομμάτι αριστερών ανθρώπων, το οποίο εξηγεί γραμμικά τον εκλογικό θρίαμβο του AfD στην Σαξονία-Άνχαλτ, ως αποτέλεσμα της εγκατάλειψης της εργατικής τάξης από την Αριστερά και τη...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τα πράγματα είναι απλά: τα αριστερά και σοσιαλδημοκρατικά κόμματα σταμάτησαν να μιλάνε για τα ζητήματα που αφορούν τους εργάτες, το γεγονός αυτό δημιούργησε ένα κενό και το κενό αυτό εκμεταλλεύτηκε και κάλυψε η Ακροδεξιά.

Υπάρχει κι ένα άλλο κομμάτι αριστερών ανθρώπων, το οποίο συνδέει τον εκλογικό θρίαμβο του AfD, ως αποτέλεσμα της γεωπολιτικής της στάσης. Οι Γερμανοί -και ευρύτερα οι Ευρωπαίοι- σύρονται σε έναν πόλεμο που δεν τον επέλεξαν, δεν έχουν καμία διάθεση να εμπλακούν ανάμεσα στη Ρωσία και την Ουκρανία και να πληρώσουν τις συνέπειες. Η Αριστερά και η Σοσιαλδημοκρατία δεν σηκώνουν ψηλά το λάβαρο της ειρήνης και αυτό είναι ένα δεύτερο κενό που έρχεται να καλύψει η Ακροδεξιά.

Όλες αυτές οι αναλύσεις είναι ενδεχομένως καλόπιστες -ή τέλος πάντων κάποιες από αυτές-, αλλά κατά τη γνώμη μου προσπαθούν να δώσουν απλές απαντήσεις σε κάποια αρκετά πιο σύνθετα ερωτήματα και στο τέλος της ημέρας εκκινούν από έναν μάλλον αφελή οπτιμισμό.

Έναν οπτιμισμό που βασίζεται στην ιδέα ότι αρκεί η Αριστερά να καταπιαστεί ξανά με τη δουλειά της, την οποία για άγνωστους λόγους παράτησε, για να επανέλθει στον θρόνο της του εκπροσώπου των χαμηλών στρωμάτων, εκτοπίζοντας τους ακροδεξιούς σφετεριστές.

Φευ, αν ήταν έτσι, κάποιος θα είχε βρεθεί να το κάνει.

Τέλος, υπάρχει και ένα κομμάτι αριστερών ανθρώπων, το οποίο θεωρεί ότι η Αριστερά αρνείται εμμονικά να αναγνωρίσει στον λόγο της πραγματικά προβλήματα που προκύπτουν από τη μετανάστευση και επιμένει σε έναν ταυτοτικό αξιακό λόγο υπέρ των μεταναστών και των μεταναστριών, που την αποξενώνει από την εργατική τάξη.

Αυτή η θέση θεωρώ ότι δεν αστοχεί απλά, αλλά βρίσκεται ακριβώς στον αντίποδα της πραγματικότητας.

Θα ήταν ίσως χρήσιμο για τη συζήτηση, να επισημάνουμε ότι παρά τη σχετική γκρίνια, η Αριστερά και η Σοσιαλδημοκρατία εξακολουθούν να μιλάνε πολύ περισσότερο από την Ακροδεξιά για τα ζητήματα που σχετίζονται με την εργατική τάξη και τα ζητήματα που αφορούν τους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες.

Αντίστοιχα, η Αριστερά και η Σοσιαλδημοκρατία εξακολουθούν να μιλούν πολύ περισσότερο από την Ακροδεξιά για την Ειρήνη, ακόμα και για την ειρήνη στην Ουκρανία.

Επόμενως, αν υπάρχει κάποιο «κενό» που δημιούργησε η Αριστερά και ήρθε να το καλύψει η Ακροδεξιά, αυτό δεν ταυτίζεται διόλου με το αριστερό φαντασιακό.

Σε δεύτερο πλάνο, θα είχε μια σημασία να δούμε λίγο τον εκλογικό χάρτη που διαμορφώνεται στην Ευρώπη.

Αυτή τη στιγμή η Ακροδεξιά εμφανίζεται ως πρώτη δύναμη στις τέσσερις μεγαλύτερες χώρες και ισχυρότερες οικονομίες της Δυτικής Ευρώπης.

Είναι πρώτη δύναμη στη Γαλλία, στη Γερμανία, την Ιταλία και στη Μεγάλη Βρετανία.

Εδώ αποτελεί κάτι παραπάνω από αφέλεια να θεωρήσουμε ότι η Ακροδεξιά καλύπτει τάχα κάποιο κενό που αστόχαστα δημιούργησε η Αριστερά.

Είναι σαφές ότι πρόκειται για θετική ψήφο, ψήφο εμπιστοσύνης σε ένα πολιτικό σχέδιο και διόλου για ψήφο απόγνωσης, αγανάκτησης ή διαμαρτυρίας.

Αυτό είναι η επιθυμία μας, γιατί θα έκανε το έργο μας πιο εύκολο, αλλά δεν είναι η πραγματικότητα.

Ποιο είναι αυτό το σχέδιο; Η Αριστερά και οι αριστεροί συνηθίζουν να επαναλαμβάνουν μονότονα ότι η Ακροδεξιά δεν είναι μια αντι-συστημική δύναμη, όπως παριστάνει, αλλά μια δύναμη στήριξης του συστήματος.

Η συζήτηση αυτή είναι εντελώς παρωχημένη και ακόμα κι έτσι η Αριστερά την κάνει με λάθος τρόπο. Η Ακροδεξιά πάει καιρός που δεν δηλώνει αντι-συστημική δύναμη.

Αυτοπροτείνεται ως η δύναμη αυτή που μπορεί να κρατήσει το σύστημα όρθιο. Το AfD στη Γερμανία, το Reform στη Μεγάλη Βρετανία, τα Αδέρφια της Ιταλίας, που κυβερνούν στην Ιταλία, η Εθνική Συσπείρωση στη Γαλλία δεν ζητάνε να ψηφιστούν για να ανατρέψουν το σύστημα, αλλά για να το σώσουν.

Το ίδιο βέβαια και οι ακροδεξιοί Ρεπουμπλικανοί στις ΗΠΑ. Ο Έλιον Μασκ όταν εκφράζει την αγάπη του για τον Κασιδιάρη, δεν το κάνει ελπίζοντας να προσθέσει μια πρέζα αντισυστημικότητας στο 1 τρισεκατομμύριο δολάριο της περιουσίας του.

Το κάνει γιατί έχει μια συγκεκριμένη ιδέα για την πολιτική οργάνωση του συστήματος.

Όταν λοιπόν στην Αριστερά ή στο ελευθεριακό κίνημα βλέπουμε στα εκατομμύρια των ψηφοφόρων της Ακροδεξιάς, πλανημένους εχθρούς του συστήματος που περιμένουν τη σωστή γραμμή, απλά εθελοτυφλούμε.

Πρόκειται για το ακριβώς αντίθετο: για ανθρώπους οι οποίοι θέλουν να διασωθεί το σύστημα πάση θυσία και για να το καταφέρουν είναι διατεθειμένοι να πετάξουν από το αεροπλάνο όσα βαρίδια της αστικής δημοκρατίας φαίνονται περιττά.

Μετά από μια τεράστια οικονομική κρίση και άλλη μια (αρχικά) υγειονομική, το σύστημα βρέθηκε σε θέση ευαλωτότητας. Η Ακροδεξιά δεν έχει καμία πρόθεση να επιτεθεί σε αυτή την ευαλωτότητα, έρχεται να προσθέσει το σκυρόδεμα του αυταρχισμού.

Προσέξτε κάτι: πριν 25 χρόνια, όταν ο Ζαν-Μαρί Λεπέν πέρασε στον β΄γύρο των γαλλικών προεδρικών εκλογών, ο αντίπαλος του Ζακ Σιράκ πήρε 83%, γιατί το σύστημα συσπειρώθηκε γύρω από τον μοναδικό του υποψήφιο.

Σήμερα, εάν στον δεύτερο γύρο το 2027 βρεθούν η Μαρίν Λεπέν με τον Ζαν-Λικ Μελανσόν, οι δημοσκοπήσεις δίνουν στη Λεπέν ποσοστά από 65 έως 68% για τον ίδιο ακριβώς λόγο.

Όταν η «εργατική ψήφος» κατευθύνεται προς την Ακροδεξιά, επομένως, δεν κατευθύνεται ως εργατική, αλλά ως ψήφος μια νέας μεσαίας τάξης, η οποία σε συμμαχία με το πολύ μεγάλο κεφάλαιο, υπερασπίζεται το σύστημα από αυτούς που δεν έχουν να χάσουν.

Αυτοί που δεν έχουν να χάσουν δεν είναι οι γουάιτ-τρας-γουόρκερς, είναι οι μετανάστες και οι μετανάστριες.

Η αντίθεση σε αυτούς δεν έχει πολιτισμική χροιά, αυτά είναι ανοησίες. Στην Σαξονία-Άνχαλτ, το ποσοστό των μεταναστών/ριών είναι από τα μικρότερα στη Γερμανία: πέντε φορές κάτω από αυτό της Βρέμης, όπου η Αριστερά αντέχει και η Ακροδεξιά είναι χαμηλά.

Οι μετανάστες/ριες δεν απειλούν επειδή προσεύχονται προς της Μέκκα ή ψήνουν με άλλον τρόπο το κρέας.

Απειλούν επειδή είναι η κοινωνική τάξη στον πάτο της τροφικής αλυσίδας που πάντα τρομάζει αυτούς που βρίσκονται από πάνω της, οι οποίοι φοβούνται ότι θα τους τραβήξει προς τα κάτω. Το AfD άλλωστε, για όποιον δεν το θυμάται, δεν ιδρύθηκε ενάντια στους μετανάστες/ριες της Γερμανίας, αλλά ενάντια στους Έλληνες της Ελλάδας, την περίοδο της κρίσης.

Αν υπάρχει ένας δρόμος για εμάς, επομένως, δεν είναι να αφουγκραστούμε τις ψευδαισθήσεις προνομίων που ζαλίζουν το κεφάλι των πληθυσμών της Ευρώπης για να τους κάνουν να ψηφίσουν Ακροδεξιά.

Είναι πρωτίστως να συναντηθούμε με το πλήθος των ανθρώπων, στην πλειονότητά τους μεταναστών/ριων πρώτης, δεύτερης ή τρίτης γενιάς, που συγκροτούν έναν νέο τύπο προλεταριάτου στην Δύση.

Καμία ριζοσπαστική πολιτική αλλαγή στη Δύση δεν μπορεί να προσπεράσει αυτά τα πλήθη.

Και καμία συνάντηση με αυτά τα πλήθη δεν μπορεί να υπάρξει αν δεν αναθεωρήσουμε τα αναλυτικά μας εργαλεία.

Αν έφτανε να επανεργοποιήσουμε τα παλιά, είναι βέβαιο, όλο και κάποιος θα το είχε κάνει.

Το μόνο που χρειάζεται να κρατήσουμε άθικτο είναι ότι δεν πολεμάμε τον φασισμό μαζί με τους καπιταλιστές, αλλά σε πείσμα των καπιταλιστών. Dixi et salvavi animam meam Γιάννης Ανδρουλιδάκης.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους