Από την πρώτη στιγμή, μετά την ανακοίνωση για τον θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη από ανακοπή καρδιάς, τις αναφορές σε πλασμαφαίρεση και σε «κλινική» αισθητικής, είχα αντιληφθεί τι ενδεχομένως είχε...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σήμερα, όσα αναδεικνύονται καθιστούν το θλιβερό αποτέλεσμα και την πικρή αλήθεια ακόμη βαρύτερα.

Χάθηκε ένας πασίγνωστος καλλιτέχνης, τον οποίο όλοι (σε αντίθεση με πολλούς άλλους) αγαπήσαμε, τραγουδήσαμε και συνεχίζουμε να τραγουδάμε ΟΛΟΙ μας.

Νέος ακόμη, αλλά με 33 χρόνια αυτοδημιούργητης πορείας, εντός και εκτός Ελλάδας.

Προσωπικά, γνώρισα τον Γιώργο Μαζωνάκη δύο φορές, με διαφορά είκοσι ετών.

Ήταν πάντοτε ο ίδιος: απλός, ταπεινός, με μοναδική αύρα.

Μια αύρα που πήρε μαζί του, όπως και την όμορφη παρουσία και την εξαίρετη φωνή του, μια φωνή καθαρή, ιδιαίτερη, σαν καναρινιού στην μοναχικότητα του, όχι στην μοναξιά του.

Ανακάλυψε πρόσφατα πως είχε μέσα του τεράστια πίστη στον Θεό.

Επισκέφθηκε μοναστήρι στο Άγιο Όρος και οδηγήθηκε με ευλάβεια και αφοσίωση προς Εκείνον.

Ο θάνατός του συνδέεται με ιατρικό σφάλμα και δεν πρόκειται απλώς για ένα τραγικό περιστατικό.

Το σφάλμα αυτό έχει βαθιές ρίζες στη γενικευμένη σήψη της Πατρίδας μας: στη μεταπολιτευτική ασυδοσία που επί 45 χρόνια αναπαράγεται καθημερινά. Το Υπουργείο Υγείας και οι λαλίστατοι Υπουργοί και Υφυπουργοί έσπευσαν να εντοπίσουν την αιτία σε μια δήθεν «κλινική», «ιατρείο», «γραφείο», «αποθήκη» ή σε ό,τι άλλο τελικά αποδειχθεί ότι ήταν.

Το λεγόμενο Ελληνικό FBI κινητοποιήθηκε άμεσα, με ταχύτητα που δεν είδαμε ποτέ για το έγκλημα στην Margin, στο για το έγκλημα στο Μάτι, για το έγκλημα των Τεμπών, το έγκλημα του εργοστασίου «Βιολάντα» και για τόσες άλλες υποθέσεις όπου χάθηκαν άδικα ανθρώπινες ψυχές συμπατριωτών μας.

Κανείς, όμως, από το σύνολο των δημοσιογράφων δεν είχε το σθένος να θέσει τις απλές και αυτονόητες ερωτήσεις στους πραγματικά υπεύθυνους: Ποιος αδειοδοτούσε❓ Ποιος έλεγχε αυτούς τους ανθρώπους και τις άδειες που δεν είχαν και δεν έχουν❓ Ποιος επέβλεπε❓ Ποιος είχε την ευθύνη να προστατεύσει τον πολίτη πριν γίνει το κακό❓ Κανείς τους δεν φέρει πολιτική και ποινική ευθύνη.

Μάθαμε, μάλιστα, ότι ο ελεγκτής και ο ελεγχόμενος μπορεί να βρίσκονται στο ίδιο κέντρο εξουσίας.

Αδιανόητο κι όμως, Ελληνική πραγματικότητα.

Όλοι οι βολεμένοι ελέγχονται από βολεμένους. Το Υπουργείο Υγείας δεν έχει ευθύνη❓ Δεν είχε χθες❓ Δεν έχει σήμερα❓ Δεν θα έχει αύριο❓ Με μια ανάρτηση στο twitter και η ευθύνη - γαργάρα.

Πόσες ακόμη θυσίες θα γίνουν στον βωμό της προσωπικής σπέκουλας, της αδιαφορίας και της απάτης❓ Τώρα δηλώνουν ότι, κατόπιν εορτής, θα κινητοποιηθούν για να ελέγξουν και τα υπόλοιπα «garage» αισθητικής.

Και εκείνοι, με τη σειρά τους, θα φοβηθούν προσωρινά: θα κρύψουν μη δηλωμένα ή παράνομα μηχανήματα άγνωστης προέλευσης, θα εξαφανίσουν τα νυστέρια, θα κατεβάσουν από τα sites τους τις ψευδείς αναφορές περί δήθεν εξειδικεύσεων, πτυχίων και δυνατοτήτων για έναν μήνα.

Και μετά, πάλι από την αρχή, να αναμένουμε απλώς τα επόμενα θύματα-θηράματα.

Γέλαμε να σε γελώ, να περνούμε τον καιρό.

Δηλαδή, έλεγχοι από τις αρμόδιες κρατικές αρχές δεν γίνονταν, δεν γίνονται και δεν θα γίνονται ουσιαστικά, ώστε κανείς να μη φέρει ευθύνη χθες, σήμερα ή αύριο.

Θα συνεχίσουν να ελέγχουν τους επιτήδειους, οι ίδιοι οι επιτήδειοι.

Σε ένα κράτος Δικαίου θα έπρεπε να υπάρχουν σαφείς και δημόσια επαληθεύσιμες πιστοποιήσεις για κάθε κέντρο αισθητικής και ιατρικών πράξεων: ένα απλό, εμφανές σήμα πιστοποίησης, ένας κώδικας ταχείας απόκρισης (QR code) και, όπου απαιτείται, έξυπνες συσκευές εντοπισμού.

Έτσι, κάθε πολίτης θα γνωρίζει πού εισέρχεται, από ποιον αντιμετωπίζεται και με ποια νόμιμη άδεια λειτουργεί ο χώρος.

Για κόστος πέντε ευρώ, χιλιάδες ζωές θυσιάζονται ή βρίσκονται στο έλεος του Θεού… Η ψηφιακή διακυβέρνηση θυμάται τους κώδικες ταχείας απόκρισης (QR codes) μόνο όταν πρόκειται να επιβάλει πρόστιμα, φόρους και τιμωρίες στους πολίτες.

Όταν όμως πρόκειται για την ασφάλεια και τη ζωή τους, όλα λειτουργούν στον αυτόματο πιλότο.

Ποιο είναι, τελικά, το σχέδιο Εθνικής Ασφάλειας Υγείας❓ Ποιος ελέγχει και με ποια διαδικασία❓ Τι ακολουθείται και τι όχι❓ Τίποτε δεν υπάρχει, τόσο απλά, παρά μόνο ένας δολοφονικός λαβύρινθος. μόνο παχυλοί, κρατικοί μισθοί, από τους φόρους μας.

Κρατική ευθύνη❓Ποτέ.

Μόνο κρατικοί φόροι στις τσέπες τους και μόνο ιδιωτικές υποχρεώσεις και ευθύνες.

Στη μεταπολιτευτική Ελλάδα Vol. 2, στην Ελλάδα του «Μωυσή», επιβεβαιώνεται ξανά το πικρό ρητό: ό,τι δηλώσεις είσαι.

Κρίμα που ένας μεγάλος τροβαδούρος «έφυγε», σε ένα μίζερο garage του κέντρου των Αθηνών, της ευτελισμένης πρωτεύουσας.

Είχα γράψει και στο παρελθόν: με τέτοιες κυβερνήσεις, απλώς περιμένουμε τη σειρά μας.

Πλέον δεν ζούμε από τύχη.

Μας τελείωσε και αυτή. Αντίο, Γιώργο Μαζωνάκη❗️ Παραμένεις ένας από εμάς, τόσο στην αρχή σου όσο και στο άδικο τέλος σου.

Θα μπορούσες να συνεχίσεις να μας δίνεις πολλά, όμως το γνώριμο όλους μας, «αόρατο» χέρι της πολιτικής παρακμής έκοψε το νήμα. Αιωνία σου η μνήμη Φίλε Γιώργο❗️ Σε ευχαριστούμε.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους