Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Για μένα ο Μαζωνάκης ήταν ένα κομμάτι από τα νιάτα μου.

Από εκείνα τα πρόσωπα και τις φωνές που συνδέθηκαν με μια ολόκληρη εποχή της ζωής μου, με χρόνια που πέρασαν, με στιγμές που μπορεί να ξεχάστηκαν αλλά αρκούν μερικές νότες για να επιστρέψουν ξαφνικά όλες μαζί.

Και νομίζω πως χθες φάνηκε κάτι ακόμη μεγαλύτερο.

Ακόμη και άνθρωποι που δεν τον άκουγαν, ακόμη και άνθρωποι που δεν ανήκαν ποτέ στο κοινό του, κατάλαβαν από τις αντιδράσεις, από τα τραγούδια που άρχισαν να ακούγονται παντού, από εκείνο το παράξενο συλλογικό μούδιασμα που απλώθηκε μέσα σε λίγες ώρες, πόσο βαθιά είχε μπει αυτός ο άνθρωπος στη ζωή ενός ολόκληρου τόπου.

Αυτό σημαίνει, τελικά, να έχεις αφήσει αποτύπωμα.

Δεν πρόλαβε όμως καλά καλά να ανακοινωθεί ο θάνατός του.

Και εμφανίστηκε ο όχλος.

Αυτό το απρόσωπο, αδηφάγο τέρας που κατοικεί πια μόνιμα μέσα στα κοινωνικά δίκτυα και περιμένει ένα πτώμα, μια τραγωδία, ένα γεγονός, οτιδήποτε μπορεί να του προσφέρει λίγες ώρες κανιβαλισμού.

Ξαφνικά ο καθένας που διαθέτει ένα κινητό και σύνδεση στο διαδίκτυο απέκτησε άποψη τι έκανε στη ζωή του, τι δεν έκανε.

Άνθρωποι που δεν τον γνώρισαν ποτέ ένιωσαν ότι απέκτησαν δικαίωμα ακόμη και πάνω στον νεκρό.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, σχεδόν ταυτόχρονα εμφανίστηκε στο διαδίκτυο ένα κείμενο.

Ένα κείμενο με ισχυρισμούς που οι περισσότεροι από όσους έσπευσαν να το σχολιάσουν δεν είχαν κανέναν τρόπο να γνωρίζουν αν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.

Και τι σημασία είχε αυτό; Καμία.

Η αφορμή είχε δοθεί.

Μέσα σε ελάχιστο χρόνο άνθρωποι που δεν γνώριζαν ούτε τα πρόσωπα ούτε τα γεγονότα είχαν ήδη αποφασίσει τι συνέβη.

Γιατί αυτό ακριβώς κάνει ο όχλος.

Και αυτό είναι που σιχάθηκα.

Σιχάθηκα αυτή τη βουλιμία.

Τη σχεδόν ηδονική αναμονή της επόμενης τραγωδίας, του επόμενου θανάτου, του επόμενου ανθρώπου που θα βρεθεί στο κέντρο της αγέλης.

Γιατί δεν πρόκειται πια για ενδιαφέρον, ούτε για ενημέρωση, ούτε για κοινωνική ευαισθησία.

Είναι η ανάγκη να υπάρχει διαρκώς κάποιος πεσμένος κάτω για να μπορούν οι υπόλοιποι να τον κλωτσούν από την ασφάλεια της οθόνης τους.

Να καυλώνουν με το λιντσάρισμα.

Σιχάθηκα αυτή την αρρώστια που περιμένει πίσω από μια οθόνη την επόμενη αφορμή για να ξεράσει ό,τι πιο σκοτεινό, χυδαίο και νοσηρό κουβαλάει μέσα της, μόνο και μόνο για να μισήσει, να προσβάλει και να διαπομπεύσει δημόσια, νιώθοντας ταυτόχρονα ηθικά ανώτερη.

Ο όχλος δεν άλλαξε ποτέ φύση, άλλαξε μόνο όπλα.

Κάποτε διψούσε για αίμα στις πλατείες, σήμερα ικανοποιεί τα ίδια ταπεινά του ένστικτα πίσω από την ασφάλεια μιας οθόνης.

Το διαδίκτυο δεν γέννησε αυτή τη σαπίλα.

Έδωσε στον καθένα την ευκολία να δολοφονεί χαρακτήρες, να ξεσκίζει σάρκες και να λιθοβολεί μέχρι θανάτου, χωρίς να λερώνει τα χέρια του.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους