Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΟΛΗ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΑ FUNDS Κάποτε είπαν στον Έλληνα πάρε δάνειο, αγόρασε σπίτι, επένδυσε στη ζωή σου.

Και ο Έλληνας δούλεψε.

Πούλησε περιουσία, έβαλε τις οικονομίες μιας ζωής, δανείστηκε καλή τη πίστει, πιστεύοντας ότι το σπίτι θα είναι η ασφάλεια της οικογένειάς του και η εγγύηση της σύνταξής του.

Μετά ήρθε η κρίση.

Κόπηκαν μισθοί και συντάξεις, χάθηκαν εισοδήματα και δουλειές.

Το δάνειο όμως δεν μειώθηκε ποτέ.

Και τότε γεννήθηκε η βιομηχανία των κόκκινων δανείων.

Και εδώ πρέπει να ειπωθεί η αλήθεια χωρίς περιστροφές.

Με τον Ν. 4354/2015 επί κυβέρνησης Αλέξη Τσίπρα θεσμοθετήθηκε το βασικό πλαίσιο για τη μεταβίβαση μη εξυπηρετούμενων δανείων και τη λειτουργία των εταιρειών διαχείρισης απαιτήσεων.

Πάνω σε αυτό το πλαίσιο χτίστηκε όλη η αγορά των FUNDS και των SERVICERS και άνοιξε ο δρόμος για τη μαζική αγοραπωλησία της περιουσίας των Ελλήνων.

Ακολούθησαν οι ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί.

Θεσμικά από το 2017, καθημερινότητα από το 2018.

Με ένα κλικ.

Και μετά ήρθε η κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη.

Τι έκανε; Κατήργησε τα FUNDS; Όχι.

Διατήρησε το πλαίσιο και το θωράκισε.

Με τον μηχανισμό ΗΡΑΚΛΗΣ.

Μέσω του Ηρακλή, το Ελληνικό Δημόσιο παρείχε κρατικές εγγυήσεις περίπου 12 δισ. ευρώ στα υψηλής εξοφλητικής προτεραιότητας ομόλογα των τιτλοποιήσεων, για να μπορέσουν οι τράπεζες να καθαρίσουν τους ισολογισμούς τους.

Και εδώ γεννάται το μείζον ερώτημα.

Ποιος αναλαμβάνει τελικά τον κίνδυνο; Τυπικά το Δημόσιο δεν πληρώνει κάθε ζημία των FUNDS.

Ουσιαστικά όμως, όταν οι ανακτήσεις δεν επαρκούν και καταπέσει η εγγύηση, ο λογαριασμός μεταφέρεται στον κρατικό προϋπολογισμό.

Δηλαδή στον φορολογούμενο.

Με απλά λόγια. Ο Τσίπρας θεσμοθέτησε το πλαίσιο. Ο Μητσοτάκης το διατήρησε και το ενίσχυσε με κρατικό χρήμα.

Οι τράπεζες καθάρισαν.

Τα χαρτοφυλάκια πέρασαν στην αγορά σε εξευτελιστικές τιμές. Τα FUNDS απέκτησαν απαιτήσεις στο 100% ενώ τα αγόρασαν για 10% και 15% της αξίας.

Και οι SERVICERS ανέλαβαν την είσπραξη.

Και απέναντι στέκεται ο δανειολήπτης.

Αυτός που πλήρωνε είκοσι χρόνια.

Που έβαλε δικά του χρήματα.

Που έχασε εισόδημα μέσα στην κρίση.

Και τώρα κινδυνεύει με πλειστηριασμό.

Και το ερώτημα καλής πίστης είναι αμείλικτο.

Ένα δάνειο που μεταβιβάστηκε σε τιμή παζαριού, γιατί συνεχίζει να διεκδικείται από τον πολίτη στην πλήρη ονομαστική του αξία; Η απάντηση δεν μπορεί να είναι «πλήρωσε γιατί είναι κόκκινο». Ούτε κάθε άνθρωπος που αδυνατεί είναι στρατηγικός κακοπληρωτής.

Υπάρχουν κακοπληρωτές, ναι.

Υπάρχουν όμως και άνθρωποι που θέλουν και δεν μπορούν.

Και η διαφορά είναι τεράστια.

Το σπίτι δεν είναι κωδικός σε ένα Excel του Λονδίνου.

Είναι οικονομίες ζωής.

Είναι κόποι οικογένειας.

Είναι ασφάλεια παιδιών.

Είναι περιουσία δεκαετιών δουλειάς.

Και όταν ένα σύστημα καταφέρνει να προστατεύει την εξυγίανση των τραπεζών, να δημιουργεί μια τεράστια κερδοφόρα αγορά κόκκινων δανείων και να την εγγυάται με κρατικό χρήμα, τότε ο πολίτης δικαιούται να ρωτά: Ποιος κερδίζει; Ποιος πληρώνει; Και ποιος αναλαμβάνει τον τελικό κίνδυνο; Γιατί στο τέλος υπάρχει ένας Έλληνας που άκουσε «πάρε δάνειο, χτίσε τη ζωή σου» και σήμερα ακούει «χάνεις το σπίτι σου». Το σπίτι μπορεί να βγει σε πλειστηριασμό.

Η αξιοπρέπεια όμως δεν κατάσχεται.

Και η ψήφος δεν πωλείται, δεν μεταβιβάζεται και δεν εκπλειστηριάζεται. Κοντός ψαλμός...και ήγγικεν η ώρα! #σαλαπατας #Ελλάς #Ελλαδα #Αργος #Ναυπλιο #Αργολιδα #Ερμιονιδα

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους