Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όταν είχε βγει ο Μαζωνάκης στα 90s, δεν άκουγα σχεδόν καθόλου ελληνικά τραγούδια.

Σίγουρα θα είχα ακούσει κάποια ελαφρολαϊκά σουξέ του, αλλά τίτλους δεν γνώριζα και ακόμη δεν γνωρίζω.

Για να είμαι ειλικρινής δεν καταλάβαινα τότε τι ακριβώς έκανε αυτός ο άνθρωπος.

Ήταν ποπάς τύπου Ρουβά; Ήταν σκυλάς τύπου Καρρά; Ήταν αμιγώς λαϊκός; Ήταν περφόρμερ; Ανέκαθεν στα μάτια μου έμοιαζε κάπως με έναν σύγχρονο Κώστα Καφάση, δηλαδή με έναν συμπαθή άνθρωπο και συμπαθητικό τραγουδιστή - σόουμαν κλπ.

Και δεν το λέω υποτιμητικά, μην παρεξηγηθώ, ο Καφάσης υπήρξε μεγάλη cult μορφή.

Τα χρόνια πέρασαν, ο Μαζωνάκης τραβούσε την ανοδική πορεία του, εμένα όμως συνέχισε να μη με ενδιαφέρει καλλιτεχνικά, βλέποντας τον κιόλας νά'ναι μέρος ενός life style, που τότε θέλαμε να πολεμήσουμε (σήμερα έχουμε βάλει νερό στο κρασί μας). Ώσπου φτάνουμε στο 2008 ή 2009, δεν θυμάμαι ακριβώς, όταν κρατούσα ακόμη το Γραφείο Τύπου του κλαμπ "Κύτταρο" της οδού Ηπείρου, όπου θα τραγουδούσαν η Ελένη Βιτάλη με τον Χάικ Γιαζιτζιάν.

Σε μία από εκείνες τις παραστάσεις, ένα βράδυ μπήκε στο "Κύτταρο" ο Μαζωνάκης, που θα τον έλεγες "σταρ". Έγινε σούσουρο.

Την ίδια στιγμή η Βιτάλη τραγουδούσε το, γνωστό από την Αρβανιτάκη, "Ξενιτιά". Τον υποδέχτηκα και του είπα πως τον έχουμε στο πρώτο τραπέζι.

Εκείνος δεν μίλησε καν, μου έκανε νόημα πως δεν θέλει να κάτσει μπροστά και πήγε και χώθηκε πίσω από μια κολώνα στη μέση του μαγαζιού, ώστε να μην τον βλέπουν οι θαμώνες, έκλεισε τα μάτια και αφέθηκε ολοκληρωτικά στην ερμηνεία της Βιτάλη.

Μου έκανε πολύ θετική εντύπωση η στάση του.

Είχε έρθει ολομόναχος να απολαύσει μία αγαπημένη του τραγουδίστρια.

Εκείνο το βράδυ τα είπαμε λίγο για το Κερατσίνι και τις λαϊκές γειτονιές που μεγαλώσαμε αμφότεροι, για το τραγούδι που "αν δεν είναι ερωτικό του θανατά, δεν αξίζει" (έτσι μου είχε πει ακριβώς) και διάφορα άλλα μάλλον λιγότερο σημαντικά.

Το θέμα είναι ότι έκτοτε τον εκτίμησα σαν χαρακτήρα, αλλά τα τραγούδια του, όχι, δεν μπήκα στο τριπ να τα ψάξω.

Πριν κάνα χρόνο όταν θα εμφανιζόταν στην Ταράτσα του Φοίβου, παράλληλα με το σήριαλ της ιδιωτικής του ζωής, που έπαιζε νυχθημερόν στα κανάλια, παρακάλεσα τον Δεληβοριά να μου έκλεινε μία συνέντευξη μαζί του. Ο Φοίβος το έκανε κι έτσι μίλησα μία φορά με τη μάνατζερ του Μαζωνάκη κι άλλη μία με τον ίδιο, όπου μου είπε να βρισκόμασταν λίγες εβδομάδες αργότερα, κάτι που φυσικά ποτέ δεν έγινε.

Ωστόσο, τον Μαζωνάκη τον συνάντησα απρόσμενα τον περασμένο Μάιο σε λάιβ της Παυλίνας Βουλγαράκη στην Απανεμιά.

Πρώτα έβαλαν δίπλα μου να κάτσει μια κοπέλα της παρέας του, η οποία με ρώτησε το εξής: "Έρχεται ο Μαζωνάκης όπου νά'ναι.

Σε πειράζει να κάτσει δίπλα σου;" Της απάντησα: "Γιατί να με πειράζει; Ίσα ίσα που τον ψάχνω για συνέντευξη". Έλα όμως που ο τρομερός ο τύπος είχε μπει ήδη στην Απανεμιά κι είχε κατέβει ήδη στο μπαρ, ακούγοντας όλο το λάιβ από το...υπόγειο.

Έτσι, λίγο πριν φύγει μετά το τέλος του λάιβ (ή λίγο πριν) τον πέτυχα και του είπα κάτι του στυλ "έτσι είστε εσείς οι αντεργκράουντ τύποι, ακούτε μουσική από τα υπόγεια". Αυτή ήταν όλη κι όλη η "γνωριμία" μου με τον Μαζωνάκη.

Ένας αναμφισβήτητα ξεχωριστός καλλιτέχνης που λέγεται ότι έκανε πολλές φιλανθρωπίες, που άρπαξε τη ζωή από τα μαλλιά και που μάλλον έκανε πραγματικότητα το όνειρο του για φήμη, καριέρα και δόξα (απ' ότι θυμάμαι να μου λέει, πάντως, δεν ήταν κάνα φτωχόπαιδο, προερχόταν από εύπορη οικογένεια). Η εμπλοκή του με τα drugs δεν ήταν κάτι μυστικό, μην κρυβόμαστε.

Ανατρέχω σε δημοσιεύματα του 2000 για ένα "σκάνδαλο" με εμπλεκόμενους τον Μαζωνάκη και τον Δ. Κόκοτα (τραγική ειρωνεία που "έφυγαν" σχεδόν ταυτόχρονα αυτοί οι δύο φίλοι και συνάδελφοι), όπως και τον μόδιστρο Φιλήμονα (μην ξεχνάμε πως τότε το μόνο που απασχολούσε τους Νεοέλληνες στην προ κρίσης περίοδο ήταν τα σεξουαλικά σκάνδαλα των επωνύμων, τη ζήσαμε και τη θυμόμαστε όλη αυτή την ανθρωποφαγία). Ο Μαζωνάκης, ως φαίνεται, προχώρησε στην καριέρα του και έκτοτε φάνηκε να έχει την αποδοχή και τη συμπάθεια καλλιτεχνών από διαφορετικούς δρόμους.

Ο θάνατος του ήταν ένα σοκ.

Ήδη γράφονται πολλά και θα γραφτούν κι άλλα τόσα για τις συνθήκες θανάτου του.

Είναι πολύ κρίμα να χάνεται πρωτίστως ένας άνθρωπος μόνο 54 ετών.

Τουλάχιστον αυτός έζησε δέκα ζωές μαζί και φεύγει χορτάτος, πιθανώς και μπουχτισμένος απ' όλους κι απ' όλα.

Είχε όμως όνειρα, έκανε σχέδια και δεν ήταν παραιτημένος καλλιτεχνικά, παρόλη την εύλογη ψυχική του αστάθεια μετά απ' όσα είχε περάσει.

Δεν είναι τυχαίο που εδώ και αρκετές ώρες τον κλαίει σύσσωμο το πανελλήνιο. Ο Γιώργος Μαζωνάκης αγαπήθηκε πολύ κυρίως γιατί υπήρξε ένας άνθρωπος ειλικρινής με τον εαυτό του και με την τέχνη του. Καλό του πέρασμα στο Φως.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους