Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΑΝΤΟΣΥΝΗ

------------------------------------------------ του Μαρίνου Γεωργάτου Αν ρωτήσεις ακόμη κι ένα μικρό παιδί πόσο μεγάλο είναι το Σύμπαν, πιθανότατα θα ανοίξει τα χέρια του όσο περισσότερο μπορεί, σαν να προσπαθεί να χωρέσει μέσα σε μια αγκαλιά το άπειρο.

Κάπως έτσι αρχίζουμε όλοι.

Με μια αίσθηση ότι εκεί έξω υπάρχει κάτι ασύλληπτα μεγάλο· κάτι που υπερβαίνει τη Γη, τον ορίζοντα, τη φαντασία μας, ίσως ακόμη και την ίδια μας την ικανότητα να κατανοήσουμε.

Άλλοι το προσεγγίζουν μέσα από την επιστήμη, άλλοι μέσα από την πίστη, άλλοι με φιλοσοφική περιέργεια και κάποιοι απλώς δεν αισθάνονται την ανάγκη να κοιτάξουν πέρα από τα όρια της καθημερινότητάς τους.

Το ουσιαστικό ερώτημα, όμως, παραμένει: Πόσοι από εμάς έχουμε σταθεί πραγματικά, έστω για λίγα λεπτά, να αναλογιστούμε το μέγεθος του Σύμπαντος και τη θέση μας μέσα σε αυτό; Το βίντεο που ακολουθεί επιχειρεί ακριβώς αυτό: να μας μεταφέρει από τις διαστάσεις του ανθρώπου στη Γη, από τη Γη στους πλανήτες, στα άστρα, στους γαλαξίες και τελικά στα ασύλληπτα μεγέθη του ορατού Σύμπαντος.

Και κάπου εκεί η ανθρώπινη αλαζονεία αρχίζει να συρρικνώνεται.

Γιατί ακόμη κι αυτό το αχανές που μπορούμε να παρατηρήσουμε δεν είναι κατ’ ανάγκην ολόκληρο το Σύμπαν.

Είναι απλώς το τμήμα του που το φως είχε τον χρόνο να φτάσει μέχρι εμάς και που τα όργανα και η γνώση μας έχουν κατορθώσει μέχρι σήμερα να εξερευνήσουν.

Πέρα από αυτό; Δεν γνωρίζουμε.

Και ίσως αυτή η μικρή φράση,«δεν γνωρίζουμε», να είναι μία από τις εντιμότερες και ομορφότερες κατακτήσεις της ανθρώπινης σκέψης.

Μπροστά σε τέτοια μεγέθη, οι καθημερινές μας έγνοιες μοιάζουν ξαφνικά διαφορετικές. Το Σύμπαν δεν γνωρίζει τις φιλοδοξίες μας.

Δεν συγκινείται από τους τίτλους μας, τις περιουσίες μας, τις διαμάχες μας ή τις βαρύγδουπες δηλώσεις μας.

Δεν σταματά την πορεία του επειδή εμείς κερδίσαμε ή χάσαμε, επειδή κάποιος μας επαίνεσε ή επειδή κάποιος μας αδίκησε.

Τα άστρα γεννιούνται και πεθαίνουν χωρίς να ζητούν την άδειά μας.

Οι γαλαξίες ταξιδεύουν μέσα στον χρόνο χωρίς να γνωρίζουν το όνομά μας.

Και εμείς; Μικροσκοπικοί ταξιδιώτες επάνω σε έναν μικρό πλανήτη, γύρω από ένα συνηθισμένο άστρο, μέσα σε έναν από τους αμέτρητους γαλαξίες του κοσμικού ωκεανού.

Αυτή η συνειδητοποίηση μπορεί να μας οδηγήσει σε δύο εντελώς διαφορετικούς δρόμους.

Ο ένας είναι να σκεφτούμε: «Αφού είμαστε τόσο μικροί, τίποτε δεν έχει σημασία». Ο άλλος όμως, και ίσως ο σοφότερος,είναι να πούμε: «Ακριβώς επειδή είμαστε τόσο μικροί και επειδή ο χρόνος μας είναι τόσο λίγος, όσα ζούμε αποκτούν ακόμη μεγαλύτερη αξία». Ίσως λοιπόν δεν χρειάζεται να κατακτήσουμε το Σύμπαν.

Χρειάζεται να κατακτήσουμε λίγο περισσότερο τον εαυτό μας.

Να αγαπήσουμε βαθύτερα.

Να συγχωρήσουμε ευκολότερα.

Να γελάσουμε περισσότερο.

Να φοβηθούμε λιγότερο.

Να μη σπαταλήσουμε τις ημέρες μας σε μικρότητες, αντιπαλότητες και ματαιοδοξίες.

Δεν χρειάζεται να αφήσουμε το αποτύπωμά μας ανάμεσα στα άστρα.

Το πιθανότερο είναι ότι το Σύμπαν δεν θα μάθει ποτέ ότι περάσαμε από εδώ.

Μπορούμε όμως να αφήσουμε ένα αποτύπωμα πολύ πιο ανθρώπινο.

Στη ζωή ενός παιδιού.

Στη μνήμη ενός φίλου.

Στην καρδιά ενός ανθρώπου που αγαπήσαμε.

Σε μια πράξη καλοσύνης που κάποιος δεν θα ξεχάσει ποτέ.

Και τότε ίσως καταλάβουμε κάτι παράξενα παρήγορο: Μπορεί να είμαστε απειροελάχιστοι μπροστά στην κοσμική απεραντοσύνη, όμως μέσα στο μικρό ανθρώπινο σύμπαν που μας αναλογεί μπορούμε να γίνουμε τεράστιοι.

Όχι με εξουσία.

Όχι με χρήματα.

Όχι με φήμη.

Αλλά με την παρουσία μας.

Με την αγάπη μας.

Με τον τρόπο που κάναμε λίγο φωτεινότερη τη ζωή κάποιου άλλου.

Και ίσως, τελικά, αυτή να είναι η πιο όμορφη απάντηση που μπορεί να δώσει ο άνθρωπος στο άπειρο. https://www.facebook.com/arthurwott/videos/834117539997199/?t=7 "

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους