Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μην αγκυλώνεσαι και μην αγκυλώνεις Στην Ελένη Μουρίδου «Μικρή σου σουίτα σε κόκκινο μείζον». Μας πληγώνουν τα τρέχοντα και ανοίγουμε άλλη θύρα εξόδου με τον κόκκινο λόγο του Γιάννη Ρίτσου, περπατώντας ξυπόλητοι στ’ αγκάθια.

Ψάχνουμε για κόκκινο στον «Ερωτικό Λόγο» του ποιητή με τ’ αγκαθωτά λόγια.

Αυτά της ομορφιάς και των χρωμάτων ή τα άλλα με συμβολισμούς που φοβίζουν.

Πρινάγκαθα, φιδάγκαθα, νεράγκαθα και χριστάγκαθα τώρα και μέσα στον Ιούλιο κοκκινάγκαθα, ασπράγκαθα, γαλανάγκαθα και μοσχάγκαθα.

Το δέρμα του χαρτιού ανάβει κόκκινο, το ολόγυμνο σώμα είναι κόκκινο, τα τζάμια κόκκινα, κόκκινος ουρανός, το λευκό με κηλίδες κόκκινες, η εσπέρα κόκκινη, ο θάμνος κόκκινος, οι γυναίκες κόκκινες.

Έρωτας κόκκινος και άτρωτο κόκκινο μας παρασέρνουν.

Ήλιος κόκκινος, φεγγάρι αιμόφυρτο και η αγάπη μας πορφυρογέννητη πάντα.

Ξαναβρίσκουμε τον ποιητή στα οινομαγειρεία ως Παπαδιαμάντη, στις εξορίες ως Βάρναλη, στα εκτελεστικά αποσπάσματα ως Λόρκα, στους πολέμους ως Μαβίλη, στο κατάστρωμα του βαποριού ως Καβαδία, στη φυλακή ως Ναζίμ Χικμέτ.

Βάσανα και αίματα και καινούρια αγκάθια και μαγικά ονόματα στα θαυμαστά της χλόης, αργαλειοί με νέα ρήματα για τα φορέματα της ψυχής μας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους