Original Post

Πλήρες Κείμενο:

"Απλά θα του έλεγα: συνέχισε" «Μεγάλωσα στη Βόρεια Ιταλία σε ένα χωριό κοντά στο Μπέργκαμο.

Έχω μια αδελφή μεγαλύτερη από εμένα.

Ήταν πολύ φυσιολογικά τα παιδικά μου χρόνια.

Ζούσαμε όλοι μαζί με την γιαγιά μου στο ίδιο σπίτι και ξεκίνησα με πολλά διαφορετικά σπορ.

Ποδήλατο, σκι, στα 12 έπαιξα πρώτη φορά ποδόσφαιρο, όχι ως τερματοφύλακας.

Έπαιξα δύο χρόνια ως εξτρέμ κυρίως.

Πάνω στην γραμμή με πολύ τρέξιμο, μετά αποφάσισα πως ήταν αρκετό το τρέξιμο και πήγα κάτω από τα δοκάρια.

Ήταν δική μου απόφαση και την οφείλω στον πατέρα μου.

Εκείνος έπαιζε ως γκολκίπερ σε ερασιτεχνικές ομάδες, όπως και ο παππούς μου.

Μάλλον κυλά στο DNA μας.

Έβλεπα τις φωτογραφίες στο σπίτι μου, τις φανέλες τους και έτσι απέκτησα το μεράκι για την θέση.

Εξαρχής ένιωθα άνετα, πάρα πολύ όμορφα σε αυτή την θέση». Ο γεννημένος τον Αύγουστο του 1991, Αλμπέρτο Μπρινιόλι, έκανε το επαγγελματικό του ντεμπούτο στα 18 του χρόνια αγωνιζόμενος για τη Μοντικιάρι, ομάδα της πέμπτης κατηγορίας της Ιταλίας.

Και μέσα σε 7 σεζόν, βήμα το βήμα, βρέθηκε στο ρόστερ της Γιουβέντους και στη Serie A. Ο μικρός Ιταλός που μεγάλωσε με πρότυπο το Φραντσέσκο Τόλντο μοιραζόταν πλέον τα ίδια αποδυτήρια με τον κορυφαίο Ιταλό τερματοφύλακα του καιρού του, τον Τζιανλουίτζι Μπουφόν.

Προηγήθηκε βέβαια μια μεγάλη διαδρομή που έμοιαζε με κανονικό αγροτικό.

Η διετία στη Μοντικιάρι που ολοκληρώθηκε με την άνοδο της ομάδας. Η Λουμεζάνε και η Τερνάνα που έστρωσαν το δρόμο για τη μεταγραφή στη "Μεγάλη Κυρία". Δεν αγωνίστηκε ποτέ με τα χρώματά της παρότι για εκείνον δαπάνησε για εκείνον κοντά στα 2 εκατ. ευρώ για να τον αποκτήσει.

Παραχωρήθηκε δανεικός στη Σαμπντόρια με την οποία κατέγραψε την παρθενική του συμμετοχή στη μεγάλη κατηγορία του ιταλικού πρωταθλήματος.

Αλλά βρέθηκε στη σκιά του Βιβιάνο και αναγκάστηκε να αναζητήσει αλλού την ευκαιρία για αγωνιστικό ρυθμό.

Επόμενος σταθμός η Ισπανία και η Λεγανιές.

Δεν έκατσε πολύ φεύγοντας στα μέσα της σεζόν χωρίς να πάρει ουσιαστικά ευκαιρία.

Επέστρεψε στην ασφάλεια της Serie B και της Περούτζια για να ακολουθήσει το μεγάλο ιταλικό του δρομολόγιο το οποίο περιλάμβανε τη Μπενεβέντο με την οποία μάλιστα έγραψε ιστορία σκοράροντας στις καθυστερήσεις σε αγώνα με αντίπαλο τη Μίλαν, έπειτα την Παλέρμο και στη συνέχεια την Έμπολι με την οποία αναδείχθηκε κορυφαίος τερματοφύλακας της Serie B και εξασφάλισε την άνοδο στη μεγάλη κατηγορία.

Όμως η θέση του βασικού δεν ήταν για εκείνον εξασφαλισμένη και έτσι προτίμησε να ξαναδοκιμάσει την περιπέτεια του εξωτερικού.

Αυτή τη φορά με προορισμό την Ελλάδα και τον Παναθηναϊκό.

Βρέθηκε και πάλι στη σκιά του βασικού τερματοφύλακα αλλά αυτό δεν κράτησε για πολύ.

Είχε άλλωστε την ανάγκη της προσαρμογής στη νέα πραγματικότητα και ο χρόνος δούλευε υπέρ του.

Ήταν κάτι που το είχε ξαναπεράσει αφού στο παρελθόν βρέθηκε να μοιράζεται την ίδια εστία με σπουδαίους τερματοφύλακες όπως ο Βικάριο και ο Προβεντέλ.

Μετά από 4 παιχνίδια στον πάγκο του Παναθηναϊκού είχε την ευκαιρία να βρεθεί στη βασική εντεκάδα και μάλιστα σε ντέρμπι με αντίπαλο τον Ολυμπιακό.

Κράτησε το μηδέν σε μια βραδιά που έμοιαζε ενδεικτική για όσα ακολούθησαν τα επόμενα 2.5 χρόνια με τη φανέλα του Παναθηναϊκού. Ο Μπρινιόλι έγραψε συνολικά 86 συμμετοχές, κρατώντας απαραβίαστη την εστία του σε παραπάνω από τα μισά ματς, για την ακρίβεια σε 47, ενώ συνολικά δέχθηκε 63 τέρματα.

Αναδείχθηκε καλύτερος τερματοφύλακας για τη σεζόν 2022-23 στη Superleague κρατώντας σχεδόν μόνος του τον Παναθηναϊκό στη διεκδίκηση του τίτλου.

Και απέδειξε πως είναι τερματοφύλακας των μεγάλων βραδιών και των ντέρμπι.

Οι εμφανίσεις του στα παιχνίδια με Ολυμπιακό και ΑΕΚ αποτέλεσαν σημείο αναφοράς και του χάρισαν καθολική αναγνώριση στο ποδόσφαιρο της χώρας.

Αλλά και στις λιγοστές ευρωπαϊκές βραδιές της ομάδας του ήταν ο πρωταγωνιστής. Στη Μασσαλία με αντίπαλο τη Μαρσέιγ ήταν ο βασικός λόγος της πρόκρισης του Παναθηναϊκού, στη Μπράγκα κράτησε ζωντανό το όνειρο των πράσινων για ευρωπαϊκή διάκριση, στη Χάιφα χάρισε το βαθμό που θα μπορούσε να φέρει την πρόκριση. Ο Ιταλός τερματοφύλακας ολοκλήρωσε τη θητεία του στον Παναθηναϊκό και στη συνέχεια υπόγραψε το τριετές του συμβόλαιο με την ΑΕΚ για να αποτελέσει τον ένα κρίκο στο δίδυμο που έφτιαξε η Ένωση το καλοκαίρι του 2024 για τη θέση κάτω από τα γκολποστ.

Η ανασφάλεια και η αγωνιστική ταλαιπωρία των χρόνων που προηγήθηκαν μπορούσαν να αντιμετωπιστούν μόνο με τη συνύπαρξη δυο τερματοφυλάκων που είχαν το προφίλ του βασικού.

Κι ας ήταν μια κούρσα μόνο για έναν.

Ο έμπειρος Ιταλός τερματοφύλακας είχε άλλωστε διαχειριστεί αρκετές φορές στην καριέρα του το ρόλο του αναπληρωματικού τερματοφύλακα και τα είχε καταφέρει.

Έτσι έγινε και στην ΑΕΚ. Ο Θωμάς Στρακόσια πήρε εξαρχής τα γάντια του βασικού και πάρα το κακό του ξεκίνημα σε μια συνολικά ασταθή σεζόν για εκείνον δεν τα έχασε ποτέ, παρά μόνο στη διάρκεια των playoff όταν και τραυματίστηκε. Ο Μπρινιόλι ήταν κυρίως ο τερματοφύλακας του κυπέλλου με δυο σημαντικές βραδιές που χάρισαν ισάριθμες προκρίσεις απέναντι στον ΠΑΟΚ και τον Άρη.

Η σεζόν έκλεισε με προσωπικό απολογισμό 13 εμφανίσεις και 15 τέρματα παθητικό για εκείνον, τα 12 από τα οποία στο σερί των έξι συνεχόμενων ηττών για την ΑΕΚ στο κλείσιμο της σεζόν.

Ενώ, η πνευματική του σταθερότητα και η αντίδρασή του στο περιβάλλον πίεσης της χρόνιας εκείνης δοκιμάστηκαν αρκετά.

Η αγωνιστική ιεραρχία στους τερματοφύλακες της ΑΕΚ δεν άλλαξε ούτε πέρυσι.

Η αγωνιστική έκρηξη του Στρακόσια έσβησε εξαρχής κάθε πιθανή συζήτηση για το βασικό τερματοφύλακα της Ένωσης στη σεζόν. Ο Μπρινιόλι περιορίστηκε στα 5 παιχνίδια του κυπέλλου Ελλάδας μέχρι τον αποκλεισμό απέναντι στον ΟΦΗ.

Και πήρε τα γάντια του βασικού στο πρωτάθλημα μόνο στα δυο τελευταία παιχνίδια της σεζόν. Η ΑΕΚ είχε ήδη κατακτήσει το πρωτάθλημα και μαθηματικά με τον Στρακόσια να αντιμετωπίζει ένα πρόβλημα στην ωμοπλάτη που τον έθεσε τελικά για καιρό εκτός προπονήσεων.

Αυτό, βέβαια, που είχε αλλάξει τελείως ήταν η διάθεση του Μπρινιόλι.

Η εικόνα του Ιταλού τερματοφύλακα να πανηγυρίζει έξαλλα το γκολ του Ζοάο Μάριο που χάρισε οριστικά κρατώντας το σημαιάκι του κόρνερ δεν άφηνε καμία αμφιβολία.

Ο έμπειρος Ιταλός ξεχώρισε πολλές φορές για τις αντιδράσεις του από τον πάγκο και έδειξε τη χαρά του ακόμα κι αν δεν είχε αγωνιστεί ούτε λεπτό μέχρι τότε.

Η μοίρα του το έφερε έτσι που λίγες μέρες πριν το ξεκίνημα της League Phase του Champions League, στην αρχή της σεζόν αυτή τη φορά, ο Στρακόσια τέθηκε και πάλι νοκ άουτ εξαιτίας ενός ραγίσματος στον καρπό. Ο Μπρινιόλι θα έπαιρνε τα γάντια του βασικού για πρώτη φορά στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση στην Ευρώπη.

Η εμπειρία του, η ικανότητα του στο παιχνίδι με τα πόδια, η ταχύτητα στη σκέψη και την κίνηση και η ευελιξία του να κινείται μακριά από την εστία ήταν τα όπλα του απέναντι στην αγωνιστική απραξία και τους αστερίσκους που συνοδεύουν την καριέρα του όλη κάθε φορά που βρίσκεται σε περιβάλλον πίεσης.

Και τα κατάφερε παρότι αγωνίστηκε με ίωση! Δυο επεμβάσεις σε ισάριθμα τετ α τετ στα δύο ημίχρονα του αγώνα.

Ψυχραιμία στη διαχείριση των αποφάσεων με τη μπάλα στα πόδια.

Σιγουριά και ηρεμία στην άμυνα σε κάθε επικίνδυνη έξοδο.

Και λίγη τύχη.

Όπως ακριβώς τη χρειάστηκε στην εκτέλεση του κόρνερ στο δεύτερο λεπτό των καθυστερήσεων της αναμέτρησης και στο μπέρδεμα που προκλήθηκε με τον Αριάγα.

Κυρίως όμως μια βραδιά ετοιμότητας για την οποία ετοιμάστηκε ένα ολόκληρο καλοκαίρι και χάρηκε με την ψυχή του ως το τέλος της. «Είμαι περήφανος για όλη την ομάδα και για ό,τι πετύχαμε τόσο την περσινή σεζόν, όσο και φέτος μέχρι τώρα.

Ήταν ένα δώρο για μένα.

Μέσα από μία δυσάρεστη εξέλιξη, τον τραυματισμό του συμπαίκτη μου, πήρα την ευκαιρία και απόλαυσα το ντεμπούτο μου στη διοργάνωση.

Περίμενα 18 ολόκληρα χρόνια γι' αυτή τη στιγμή.

Δούλευα από μικρός για να πετύχω αυτό τον στόχο και είμαι περήφανος.

Θέλω να τους ευχαριστήσω όλους.

Μου έδωσαν την ευκαιρία να απολαύσω τη σημερινή βραδιά» όπως δήλωσε αμέσως μετά τη λήξη του αγώνα.

Κάποτε, όταν ακόμα αγωνιζόταν με τα χρώματα της Παλέρμο, εξαιτίας της καλής του παρουσίας, δεν άργησαν οι συγκρίσεις με έναν δικό μας παλιό γνωστό, τον Στέφανο Σορεντίνο. «Δεν μπορώ να συγκρίνω τον εαυτό μου μαζί του, εκείνος έχει παίξει πάνω από 300 παιχνίδια στη Serie A, έχει παίξει στο Champions League.

Απέχω ακόμα πολύ, αλλά σίγουρα θα ήθελα να γίνω ο νέος Σορεντίνο». Από προχτές, οι διαδρομές των δύο σπουδαίων Ιταλών πορτιέρε ενώθηκαν οριστικά στο σύμπαν της ΑΕΚ.

Δυο μεγάλες βραδιές στο Champions League, δυο μεγάλες νίκες της ΑΕΚ με εκείνους πρωταγωνιστές.

Μια προφητεία που εκπληρώθηκε.

Το όνειρο που έγινε πραγματικότητα έστω κι αν χρειάστηκε περισσότερος χρόνος για εκείνον.

Άλλωστε, δε μπορείς να συγκρίνεις το χρονοδιάγραμμα σου με κανενός άλλου.

Ή όπως έγραψε στο μήνυμα του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, "Δεν ξέρω αν κάθε όνειρο γίνεται πραγματικότητα.

Ξέρω όμως ότι αξίζει να δίνεις τα πάντα, για όσο χρόνο έχουμε στη διάθεσή μας.

Ακόμα και τις μέρες που δεν είναι τέλειες.

Ακόμα και με ένα μικρό βήμα μπροστά.

Σήμερα, κοιτάζω πίσω εκείνο το δεκαοκτάχρονο αγόρι με τρυφερότητα.

Θα ήθελα να το αγκαλιάσω και να του πω ότι θα χρειαστεί χρόνος.

Ότι μερικές φορές θα πονάει.

Και ότι οι άνθρωποι που έμειναν στο πλευρό του θα κάνουν αυτή τη μέρα ακόμα πιο όμορφη. Και μετά, απλά θα του έλεγα: συνέχισε. Το ταξίδι έχει ακόμα τόσα πολλά να προσφέρει»

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους