Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ήρθε για #εγγραφή μαζί με τη μαμά του και, από τη στιγμή που κάθισε απέναντί μου, τα μάτια του έμειναν καρφωμένα στα παπούτσια του.

Τον ρώτησα πώς τον λένε, σε ποια τάξη πηγαίνει, αν έχει κάνει ξανά Αγγλικά.

Καμία απάντηση.

Η μαμά του άρχισε να απαντά στη θέση του και κάποια στιγμή γέλασε. - Μην τον βλέπετε έτσι.

Στο σπίτι μάς παίρνει τ’ αυτιά! Κοίταξα πάλι το παιδί.

Υπάρχουν παιδιά που, όταν μπαίνουν σ' έναν άγνωστο χώρο, μοιάζουν λίγο με σαλιγκάρια.

Όσο περισσότερο σκύβεις από πάνω τους για να δεις αν θα βγουν, τόσο περισσότερο μένουν μέσα.

Και συνήθως εμείς οι μεγάλοι, με τις καλύτερες προθέσεις του κόσμου, κάνουμε άλλη μία ερώτηση, άλλο ένα «έλα, πες στην κυρία», άλλο ένα ζευγάρι μάτια που περιμένει.

Έτσι σταμάτησα να περιμένω. - Δεν χρειάζεται να μου μιλήσεις... ...του είπα και συνέχισα να τακτοποιώ κάτι πάνω στο τραπέζι, σαν να μην υπήρχε καμία απολύτως εκκρεμότητα ανάμεσά μας.

Για πρώτη φορά σήκωσε λίγο το κεφάλι.

Δεν τον ρώτησα τίποτε άλλο.

Πήρα απλώς δύο εικόνες, μία γάτα κι έναν σκύλο, και τις ακούμπησα μπροστά του. - Do you like cats or dogs? #Δείξε μου μόνο με το δάχτυλο.

Το δάχτυλό του πήγε σχεδόν αμέσως στη γάτα. - Cats? Hmm… I like dogs.

Με κοίταξε για πρώτη φορά κανονικά.

Έκανα μια πολύ σοβαρή γκριμάτσα και πρόσθεσα: - Dogs are better.

Κούνησε αμέσως το κεφάλι του. - No? Cats are better? Έγνεψε ναι και χαμογέλασε.

Και σκέφτηκα πόσο παράξενοι είμαστε μερικές φορές οι μεγάλοι.

Αν ένα παιδί δεν χρησιμοποιήσει λέξεις, θεωρούμε ότι δεν επικοινωνεί.

Κι όμως, αυτό το παιδί μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα μού είχε ήδη πει τι του αρέσει, είχε ακούσει τη δική μου άποψη, είχε διαφωνήσει μαζί μου κι είχε υπερασπιστεί τη δική του.

Η συζήτησή μας είχε αρχίσει.

Η φωνή μπορούσε να έρθει όταν ήταν έτοιμη.

Λίγο αργότερα έβαλα μπροστά του δύο ακόμη εικόνες. - Pizza or spaghetti? Έδειξε την pizza. - Noooo! Spaghetti! Γέλασε. - Spaghetti, επανέλαβα, δείχνοντας τον εαυτό μου.

Και τότε ακούστηκε πολύ χαμηλά: - Pizza... Δεν γύρισα προς τη μαμά του, δεν πανηγύρισα, δεν είπα «Μπράβο!» και, κυρίως, δεν του έδειξα ότι όλοι περιμέναμε τόση ώρα αυτή τη μία λέξη.

Συνέχισα σαν να μου μιλούσε από την πρώτη στιγμή. - Pizza? Okay.

Pizza wins.

Οι κλειστές πόρτες των παιδιών έχουν κάτι περίεργο.

Μερικές φορές, όσο περισσότερο τις χτυπάμε, τόσο πιο σφιχτά μένουν κλειστές.

Κάποιες φορές αρκεί να καθίσουμε λίγο πιο πέρα και ν' αρχίσουμε κάτι τόσο #ασφαλές, τόσο εύκολο και τόσο ενδιαφέρον, ώστε το παιδί να θελήσει μόνο του να ανοίξει την πόρτα και να δει τι γίνεται έξω.

Έχω μάθει άλλωστε πως η #σιωπή δεν μου λέει αρχικά ποιο παιδί έχω απέναντί μου, αλλά πώς #νιώθει αυτό το παιδί μαζί μου εκείνη τη στιγμή.

Aν ερχόταν αύριο στη δική σας τάξη ένα παιδί που στο σπίτι «τους παίρνει τ’ αυτιά», αλλά μπροστά σας κοιτάζει τα παπούτσια του και δεν βγάζει λέξη, ποια θα ήταν η πρώτη ερώτηση που ΔΕΝ θα του κάνατε; www.reschool.gr

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους