Παιδιά, τι είναι αυτό που συμβαίνει; Έτσι θα ζούμε πια; Στην κόψη του ξυραφιού; Έχω να γράψω ποστ στο φμπ εδώ και τρεις βδομάδες! Από τις 20 Αυγούστου… Επειδή ακριβώς ζω στην κόψη του ξυραφιού, όλες...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δεν προφταίνω να γράψω.

Δεν προφταίνω ούτε να σκεφτώ να γράψω.

Βέβαια, συνέβησαν διάφορα άχαρα.

Για παράδειγμα, επέστρεψα στην Αθήνα από τις διακοπές, χαριεντιζόμενος για το καταμαράν-ψυγείο κρεάτων, αλλά και αμέσως έπεσα τάβλα στο κρεβάτι για δέκα μέρες.

Εξ αυτών, κατά τις τέσσερεις πρώτες, βρισκόμουν σε συνεχή λήθαργο.

Σκέφτηκα ότι θα είχα πάθει κάτι σοβαρό, αλλά μου ήταν αδύνατον να ξυπνήσω για να το αντιμετωπίσω.

Εν τω μεταξύ, τα συμπτώματα περιλάμβαναν την γνωστή καταρροή δίχως σταματημό που την θεωρώ σύμπτωμα του covid, και πολύ σύντομα, μετά απ’ αυτήν, ήρθε και η απώλεια της όσφρησης.

Άρα, covid, λέω.

Αλλά επειδή γενικώς είμαι των επαληθεύσεων, παίρνω ένα τεστ για να δω τι γίνεται.

Το τριπλό, με την γρίππη Α και RSV -που είναι πολύ της μόδας ως ίωση, απ’ ό,τι μου λένε- και βέβαια, τον covid. Αρνητικό.

Σκέφτομαι, αμέσως: «Φταίει το τεστ, θα κάνω και δεύτερο» Αλλά και πάλι αρνητικό.

Οπότε προχωρώ στο τρίτο, με ίδιο αποτέλεσμα ξανά.

Λέω: «Δεν μπορεί! Θα είναι μπαγιάτικα τα τεστ…». Πάω λοιπόν στην φαρμακοποιό που προτιμώ τον τελευταίο καιρό, η οποία φυσικά δεν μου δίνει καμία σημασία, διότι είναι η «Σύλβια φον Χάρντεν», η «Τζοκόντα» του Μπωμπούρ – ακριβώς όπως την ζωγράφισε ο Όττο Ντιξ, αλλά σε φαρμακοποιό. «Πείτε μου,» της λέω, «έχουν αλλάξει τα τεστ ώστε να ανιχνεύουν και covid τελευταίας μεταλλάξεως;» «Όχι», μου κάνει.

Της λέω: «Μου φαίνεται ότι έχω covid και δεν βγαίνει στο τεστ». Κι απαντάει με ψυχρή ηρεμία η Σύλβια φον Χάρντεν: «Μήπως δεν έχετε covid…». Οπότε παίρνω θάρρος από τον κυνισμό της και της απαντώ σαν να βγάζω άσσο από το μανίκι: «Και γιατί να μην έχω, άμα έχω χάσει την όσφρησή μου;» Πετάγεται τότε ως πεπειραμένη διαγνώστρια και η φαρμακοτρίφτα που βρισκόταν δίπλα στην Σύλβια Φον Χάρντεν -μια μικρούλα βαρελοειδής, αλλά συμπαθής- και μου λέει: «Μα, έχει εξαλειφθεί αυτό το σύμπτωμα, εδώ και πολύ καιρό.

Μόνο στον πρώτο covid παθαίναμε απώλεια της όσφρησης.

Τώρα πια, τέλος! Έχω χρόοονια να το ακούσω». Οπότε γυρνώ προς αυτήν και της λέω: «Άρα, τι έχω; Εεεεε; Τι έχω;» Κι ακούω αυτοστιγμεί την Σύλβια φον Χάρντεν να μου λέει κυνικά και ειρωνικά: «Μίξες; Μήπως έχετε μιξούλες στη μύτη;» Μένω παγωτό με την ανυποληψία της να πιστεύει ότι δεν είμαι σε θέση να καταλάβω αν έχω ή όχι μιξούλες στη μύτη και να πιθανολογώ ότι έχασα την όσφρηση μου.

Κι επειδή μάλλον είχε διάρκεια η παγωμένη στιγμή μου, μού επαναλαμβάνει: «Μιξούλες;;;;» -έτσι με πολλά ερωτηματικά, για να υπονοηθεί και ένα «τίδε γκαταλαβαίνεις;» Πήρα ένα κουτάκι depon για να μην φανώ αχάριστος για την φροντίδα που μου πρόσφεραν και γύρισα στο σπίτι, όπου έμεινα συνολικά δέκα μέρες στο κρεβάτι (με ενδιάμεσες διακοπές της κατάκλισης για να πάω στη δουλειά) και στη συνέχεια μετά τις δέκα μέρες άρχισα να σηκώνομαι πιο σταθερά, αλλά να νιώθω ράκος, το οποίο ως μοτίβο διάρκεσε άλλη μια βδομάδα.

Όταν πια ανέλαβα πλήρως τις δυνάμεις μου είχαν μείνει πίσω τόσο πολύ όλες μου οι δουλειές που πέρασα άλλο ένα δεκαήμερο χωρίς να γράψω τίποτα στο φμπ. Μόλις και μετά βίας έριχνα μια κλεφτή ματιά για τα happy birthday κλπ.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους