Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Συγκίνηση Οι ηρωικοί Άνσαρ Αλλάχ (γνωστοί ως Χούθι από το όνομα του ηγέτη τους) γράφουν ένα έπος στην Υεμένη.

Τους είχαμε όλοι μάθει στην διάρκεια της γενοκτονίας της Γάζας σαν την δύναμη που είχε συμπαρασταθεί στους Παλαιστίνιους με τεράστιο τίμημα.

Για την ενεργή συμπαράσταση τους στους Παλαιστίνιους που δέχονταν γενοκτονία είχαν δεχθεί στρατιωτική επίθεση από τις ΗΠΑ και όλη την συλλογική Δύση.

Το ξεφτιλισμένο Ελληνικό κράτος του Κούλη είχε στείλει και πολεμική φρεγάτα ενάντια τους.

Αυτό το επαναστατικό κίνημα που εκφράζει δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπους της Υεμένης είχε ζητήσει το αυτονόητο, να σπάσει ο αποκλεισμός και το εμπάργκο της Υεμένης από την Σαουδική Αραβία.

Η απάντηση της Σαουδικής Αραβίας ήταν να εξαπολύσει καινούργιο πόλεμο με δεκάδες χιλιάδες μισθοφόρους, εισβολή στην επαναστατημένη Υεμένη από δέκα διαφορετικές πλευρές και ανελέητους βομβαρδισμούς.

Πίστευαν ότι έτσι θα τσάκιζαν το επαναστατικό καθεστώς και θα καταλάμβαναν τα εδάφη που έλεγχε.

Λοιπόν όχι μόνο δεν το κατάφεραν αλλά με τρομερές αντεπιθέσεις οι επαναστάτες της Υεμένης πήραν και νέα εδάφη που δεν είχαν ως τώρα ποτέ! Για την ακρίβεια πήραν χιλιάδες τετραγωνικά χιλιόμετρα του δυτικού κομματιού της Υεμένης που βγαίνει προς την θάλασσα.

Ο στρατός των μισθοφόρων που στηρίζεται από την Σαουδική Αραβία κατέρρευσε και είτε παραδόθηκε μαζικά είτε τράπηκε σε φυγή.

Απόδειξη ότι το χρήμα μπορεί να νικηθεί από τα επαναστατικά ιδανικά.

Μεταφέρω ένα απόσπασμα που είχα γράψει τον Μάρτη για αυτό το τρομερό επαναστατικό κίνημα: “Ουσιαστικά, η Άνσαρ Αλλάχ ξεκίνησε ως η φωνή ενός αγνοημένου πληθυσμού και εξελίχθηκε στον ισχυρότερο στρατιωτικό και πολιτικό παίκτη της Υεμένης, αξιοποιώντας τα τεράστια κενά της κρατικής εξουσίας και τη λαϊκή δυσαρέσκεια απέναντι στη διαφθορά και την ξένη επιρροή.

Μετά τη δολοφονία του ιδρυτή του κινήματος, Χουσεΐν Μπαντρεντίν αλ-Χούθι, το 2004 από τις δυνάμεις της τότε υεμενικής κυβέρνησης, η ηγεσία της Άνσαρ Αλλάχ πέρασε σταδιακά στον μικρότερο αδερφό του.

Ο σημερινός αδιαμφισβήτητος ηγέτης του κινήματος είναι ο Αμπντούλ-Μαλίκ αλ-Χούθι.

Ανέλαβε τα ηνία σε νεαρή ηλικία (ήταν περίπου 25 ετών τότε) και θεωρείται ο αρχιτέκτονας της γιγάντωσης της οργάνωσης.

Υπό την ηγεσία του, η Άνσαρ Αλλάχ μετατράπηκε από μια τοπική αντάρτικη ομάδα της επαρχίας Σαάντα σε μια υπολογίσιμη στρατιωτική και πολιτική δύναμη που ελέγχει την πρωτεύουσα Σαναά και το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της βόρειας Υεμένης. Ο Αμπντούλ-Μαλίκ λειτουργεί τόσο ως πνευματικός/θρησκευτικός καθοδηγητής όσο και ως ανώτατος στρατιωτικός και πολιτικός διοικητής.

Με την πάροδο των ετών, η οργάνωση εξελίχθηκε και πλέον διαθέτει μια συγκροτημένη πολιτική και στρατιωτική δομή για τη διοίκηση των εδαφών που ελέγχει.

Ως ανεξάρτητο μαζικό επαναστατικό κίνημα που εξέφραζε τα πιο φτωχά στρώματα της Υεμένης με ξεκάθαρη αντιαμερικάνικη και αντισιωνιστική στάση, η επιτυχία της Άνσαρ Αλλάχ έφερε το μίσος των πουλημένων Σαουδάραβων.

Μίσος που οδήγησε σε μακροχρόνιο πόλεμο κατά της Υεμένης.

Ο πόλεμος αυτός αποτελεί μία από τις πιο σκοτεινές, καταστροφικές και συχνά αποσιωπημένες σελίδες της σύγχρονης ιστορίας.

Η σύγκρουση δεν ήταν απλώς παρατεταμένη, αλλά στηρίχθηκε στην ισοπέδωση των βασικών δομών επιβίωσης ενός ήδη φτωχού κράτους.

Η σύγκρουση πήρε τη μορφή ανοιχτού πολέμου τον Μάρτιο του 2015.

Όταν η Άνσαρ Αλλάχ κατέλαβε την πρωτεύουσα Σαναά και ανάγκασε την υποστηριζόμενη από τη Σαουδική Αραβία κυβέρνηση του προέδρου Χάντι να εγκαταλείψει τη χώρα. Το Ριάντ, επικεφαλής ενός αραβικού συνασπισμού και με την υλικοτεχνική και πληροφοριακή υποστήριξη των ΗΠΑ και της Βρετανίας, ξεκίνησε την «Επιχείρηση Αποφασιστική Καταιγίδα». Η ιστορία αυτού του πολέμου αναδεικνύει με τον πιο τραγικό τρόπο τα αποτελέσματα που προκύπτουν όταν εξωτερικές δυνάμεις επιχειρούν να ανατρέψουν βίαια την εσωτερική πολιτική εξέλιξη μιας χώρας.

Ας δούμε τα βασικά του χαρακτηριστικά: Ο Πόλεμος των Υποδομών και οι Άμαχοι Η στρατιωτική υπεροχή του συνασπισμού της Σαουδικής Αραβίας βρισκόταν στον αέρα.

Μην μπορώντας να κερδίσουν έδαφος στα ορεινά της Υεμένης απέναντι στους εμπειροπόλεμους αντάρτες, κατέφυγαν σε έναν ανηλεή βομβαρδισμό.

Οι αεροπορικές επιδρομές δεν περιορίστηκαν σε στρατιωτικά στρατόπεδα.

Βομβαρδίστηκαν επανειλημμένα λαϊκές αγορές, σχολεία, νοσοκομεία, ακόμη και σχολικά λεωφορεία, γάμοι και κηδείες.

Χτυπήθηκαν συστηματικά γέφυρες, εργοστάσια παραγωγής τροφίμων, εγκαταστάσεις επεξεργασίας νερού και αγροτικές υποδομές.

Η καταστροφή των δικτύων ύδρευσης και αποχέτευσης οδήγησε στη μεγαλύτερη επιδημία χολέρας που έχει καταγραφεί στη σύγχρονη ιστορία, μολύνοντας εκατομμύρια ανθρώπους. Ο Ασφυκτικός Αποκλεισμός (Το Εμπάργκο) Πέρα από τους βομβαρδισμούς, το πιο φονικό όπλο του πολέμου ήταν ο ολοκληρωτικός ναυτικός, αεροπορικός και χερσαίος αποκλεισμός.

Η πρακτική του να επιβάλλονται εξοντωτικές κυρώσεις και εμπάργκο με στόχο την αλλαγή καθεστώτος, απέδειξε ξανά ότι το μόνο που καταφέρνει είναι να τιμωρεί συλλογικά τον απλό λαό. Η Υεμένη εισήγαγε το 90% των τροφίμων της και σχεδόν όλα τα φάρμακά της.

Ο αποκλεισμός του κεντρικού λιμανιού της Χοντέιντα στραγγάλισε τη ροή αυτών των αγαθών.

Το αποτέλεσμα δεν ήταν η αποδυνάμωση της Άνσαρ Αλλάχ, αλλά ένας τεχνητός λιμός που έφερε εκατομμύρια Υεμενίτες στα πρόθυρα της ασιτίας.

Σύμφωνα με τον ΟΗΕ, εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι, στην πλειονότητά τους παιδιά κάτω των πέντε ετών, πέθαναν από συνέπειες που σχετίζονταν έμμεσα με τον πόλεμο, όπως η πείνα και η έλλειψη βασικών φαρμάκων. Η Εδραίωση αντί της Ανατροπής Το παράδοξο (αλλά συχνά επαναλαμβανόμενο στην ιστορία) είναι ότι η ξένη επέμβαση έφερε τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που στόχευε. Η Άνσαρ Αλλάχ όχι μόνο δεν κατέρρευσε, αλλά συσπείρωσε μεγάλο μέρος του πληθυσμού γύρω της στο όνομα της υπεράσπισης της πατρίδας απέναντι στους εισβολείς, βελτίωσε το οπλοστάσιό της (χτυπώντας μάλιστα πετρελαϊκές υποδομές μέσα στην ίδια τη Σαουδική Αραβία) και τελικά εδραίωσε την κυριαρχία της.

Ο πόλεμος αυτός έχει πλέον ουσιαστικά παγώσει μέσα από εκεχειρίες που ξεκίνησαν το 2022, με τη Σαουδική Αραβία να αναζητά διέξοδο απεμπλοκής, αναγνωρίζοντας σιωπηρά την αποτυχία της επέμβασης.

Η επαναστατική Υεμένη της Άνσαρ Αλλάχ έχοντας βιώσει τέτοιο καταστροφικό γενοκτονικό πόλεμο και όντας η πιο ηθική δύναμη του πλανήτη, δεν δίστασε να συμπαρασταθεί στους Παλαιστίνιους όταν αυτοί βίωναν την σαδιστική γενοκτονία της Γάζας.

Και πλήρωσε πάλι τεράστιο τίμημα για την αλληλεγγύη της με τον Τραμπ να την βομβαρδίζει ανελέητα για 2 μήνες.”

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους