Μια ανώνυμη καταγγελία, απέναντι σε ένα επώνυμο άνδρα, με κοινωνική ισχύ και ιδεολογικά αψεγάδιαστου, ίσως να μην είχε καμία τύχη στα τόσο ήρεμα, το τελευταίο διάστημα, νερά της πατριαρχίας Και όμως...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Εκατοντάδες «εμείς αδελφή μας σε πιστεύουμε» αναρτήθηκαν με μιας και κατέκλυσαν το διαδίκτυο, ενώ κανένα μας δεν γνώριζε την καταγγέλλουσα.

Είναι και αυτό μια νίκη των αγώνων μας.

Ο καταγγελλόμενος είναι γνωστός στον κινηματικό χώρο, παρών σε όλες τις μεγάλες πορείες και δράσεις των τελευταίων ετών, χωρίς να λείπει φυσικά και από τις φεμινιστικές.

Έχει φωτογραφίσει τα πρόσωπα των συντροφισσών μας όσο εκείνα φωνάζουν συνθήματα για τους βιασμούς, όσο εκείνα δακρύζουν ή αγκαλιάζονται που μια ακόμα γυναικοκτονία τα έβγαλε στο δρόμο.

Αυτό από μόνο του, θα σκεφτεί κανείς, είναι δίπλα βαρύ.

Από τη μια ένα ακόμα σκληρό βίωμα μιας θηλυκότητας και από την άλλη ο δράστης να είναι “δικός μας”, άρα υποκριτής.

Είναι όμως στ’ αληθεια έτσι; Πόσες φορές δεν έχουμε απογοητευτεί ακούγοντας ανθρώπους του προοδευτικού χώρου να μην αναγνωρίζουν την έμφυλη καταπίεση; Πόσες φορές δήθεν την αναγνωρίζουν αλλά όταν έρθει εκείνη η άβολη στιγμή να στηρίξουν έμπρακτα αποδεικνύονται κατώτεροι των περιστάσεων; Από μικρούς σαρκασμούς σε συζητήσεις και την απαξίωση του βιώματος μας μέχρι τα μαντάτα του Μ., ΜΙΑ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΔΡΟΜΟΣ.

Εμάς μας ενδιαφέρει η καταγγέλλουσα γιατί ξέρουμε πόσο δύσκολο είναι μια τέτοια επώδυνη εμπειρία να τη διαχειριστείς, να βάλεις τις λέξεις σε μια σειρά, να γράφεις, να θυμάσαι και να κλαίς για να μεταφέρεις την ιστορία.

Που κάποιοι ίσως θα αμφισβητήσουν γιατί μπορεί να έχει κενά ή/και να μην είναι τόσο αναλυτική όσο θα ήθελε η περιέργεια τους.

Στο κείμενο η κοπέλα εξηγεί την ψυχολογική της κατάσταση εκείνη την περίοδο, το πως η έλλειψη αυτοεκτίμησης την οδήγησε σε έναν τύπο που την εκμεταλλευόταν, την χρησιμοποιούσε, σε έναν τύπο που δεν έδινε δεκάρα για τα συναισθήματα της.

Το παράδοξο είναι πως καταγγελίες σαν αυτή δεν μπορούν να αποδειχθούν ούτε είναι ποινικά κολάσιμες.

Δεν υπάρχει ποινική τιμωρία για την χειραγώγηση, την εξουσιομανία , τον ψυχολογικό πόλεμο.

Και αυτό στο μυαλό των περισσότερων την καθιστά αβάσιμη.

Ακόμα όμως και όταν έχουμε να κάνουμε με έναν βιασμό σε ένα σοκάκι από έναν άγνωστο ή έναν ξυλοδαρμό σε δημόσιο χώρο με μάρτυρες είναι εξαιρετικά πιθανό το θύμα να επανατραυματιστει στις αίθουσες δικαστηρίων από την τραυματική μεταχείριση της.

Στα πραγματικά δικαστήρια αλλά και στα λαϊκά (όπως στα μκδ), η συζήτηση γυρνάει γύρω από τη δίκη της συμπεριφορά.

Τι φορούσε, τι έκανε ή δεν έκανε το θύμα; δηλαδή η αμφισβήτηση της αξιοπιστίας του θύματος, η προστασία και δικαιολόγηση του δράστη και η κανονικοποίηση της σεξουαλικής βίας.

Θέλουμε όμως κάποια στιγμή να μη χρειαζόμαστε εκατοντάδες ώρες ψυχοθεραπείες για να διαχειριστούμε τα τραύματα μας.

Θέλουμε να μπορούμε να σταματήσουμε να αναρωτιόμαστε: αν κάναμε κάποιο λάθος , αν δώσαμε λάθος μήνυμα, αν αντιδράσαμε σωστά , αν πρέπει να το πούμε, αν θα μας πιστέψουν.

Θα πούμε για άλλη μια φορά «εγώ αδελφή μου σε πιστεύω» και αυτό είναι μια πολιτική δήλωση.

Σε πιστεύω γιατί όλα αυτά που περιγράφεις μου είναι οικεία, κάποτε έζησα κάτι που το θυμίζει- κάτι με άλλες λεπτομέρειες, κάτι παρόμοιο έζησαν και οι φίλες μου, κάτι τρομακτικά κοινό με έκανε να πάρω βαθιά ανάσα καθώς διάβασα την εμπειρία σου. «Οι βιαστές δεν είναι ράτσα ειδική αλλά άντρες καθημερινοί», γι ‘ αυτό δεν έχει σημασία αν τον θύτη τον λένε Μάκη, Μανώλη, Μάριο, Μιχάλη.

Εχει όμως μεγάλη σημασία να στήσουμε μια φεμινιστική ασπίδα γύρω από την επιζώσα, ανοίγοντας τις αγκαλιές μας. 1η 📸: Μαριος Λωλος 2η 📸: οι Μέδουσες το 2023 έξω από τα δικαστήρια των Τρικάλων.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους