Μου αρέσει να μαθαίνω. Μου αρέσει να παραμένω in statu pupilari . Δεν είναι μήπως η ανώτερη βαθμίδα το να είσαι μαθητής, μαθητής του ενός και μόνου Κυρίου, του μόνου στον οποίο ανήκει δικαιωματικά ο...

Πλήρες Κείμενο:

Μου αρέσει να μαθαίνω. Μου αρέσει να παραμένω in statu pupilari . Δεν είναι μήπως η ανώτερη βαθμίδα το να είσαι μαθητής, μαθητής του ενός και μόνου Κυρίου, του μόνου στον οποίο ανήκει δικαιωματικά ο τίτλος του Διδασκάλου; Κανένας μέσα στην Εκκλησία δεν πρέπει να θεωρεί τον εαυτό του δάσκαλο.

Ο μόνος Διδάσκαλος είναι ο Χριστός.

Όμως, και πόσα έχουν μείνει απραγματοποίητα! Έγραψα λιγότερα από όσα όφειλα ή μπορούσα πιθανόν να γράψω.

Και τώρα προφανώς είναι πιά πολύ αργά.

Ελπίζω, όμως, ότι θα μου δοθεί ο χρόνος να συντάξω τη «θεολογική διαθήκη» μου και να μεταφέρω τη βαθειά μου έγνοια για τις μέλλουσες γενιές. Η Ορθόδοξη Θεολογία πρέπει να είναι μία ιστορική θεολογία.

Ένας διακεκριμένος Βρετανός ιστορικός είπε πρόσφατα: «Ο Χριστιανισμός είναι μία καθημερινή πρόσκληση στη μελέτη της ιστορίας» (F. Μ. Powicke). Κι ένας άλλος σύγχρονος ερευνητής υποστήριξε, πολύ σωστά, ότι «εμείς οι χριστιανοί δεν πιστεύουμε σε ιδέες, αλλά σε ένα Πρόσωπο» (Dom Ansgar Venier) και αυτό το πρόσωπο είναι ο αγαπημένος μας Κύριος και Σωτήρας, Ιησούς Χριστός. Η Θεολογία δεν είναι διαλεκτική εννοιών, αλλά ομολογία πίστης. Ο Θεός μας είναι Θεός δρων, ο οποίος δρα στην ιστορία, από τη δημιουργία του ανθρώπου, συνεχίζει να δρα στις ζωές μας και θα συνεχίζει να δρα μέχρι ο Κριτής να έρθει για να ελέγξει ζώντας και νεκρούς. Η Θεολογία είναι επομένως η μελέτη των θείων πράξεων.

Καθώς μελετάμε αυτές τις πράξεις του Θεού ερχόμαστε αντιμέτωποι με αυτό πού έχει εύστοχα περιγραφεί από τον Gerhardt Kittel ως «το σκάνδαλο της ιδιαιτερότητας». Η σωτηρία «εκ των εβραίων έστιν» και κηρύχτηκε στον κόσμο στην ελληνική γλώσσα.

Πράγματι, το να είσαι Χριστιανός σημαίνει να είσαι Έλληνας, εφόσον η βασική μας αυθεντία θα είναι για πάντα ένα ελληνικό βιβλίο, η Καινή Διαθήκη.

Το χριστιανικό μήνυμα έχει διά παντός διατυπωθεί σε ελληνικές κατηγορίες.

Αυτό με καμιά έννοια δεν σήμανε συνολική πρόσληψη του Ελληνισμού καθαυτού, αλλά ανατομία του ελληνισμού.

Το παλιό έπρεπε να πεθάνει, το νέο όμως παρέμενε ελληνικό: ο χριστιανικός Ελληνισμός της δογματικής μας, από την Καινή Διαθήκη μέχρι τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, ή μάλλον μέχρι σήμερα.

Προσωπικά είμαι αποφασισμένος να υπερασπιστώ αυτή τη θέση, και μάλιστα σε δύο διαφορετικά μέτωπα: και κατά της όψιμης αναβίωσης του εβραϊσμού, και κατά όλων των προσπαθειών επαναδιατύπωσης δογμάτων σε κατηγορίες σύγχρονων φιλοσοφιών, είτε γερμανικών, είτε δανέζικων, είτε γαλλικών (Χέγκελ, Χάϊντεγκερ, Κίρκεργκωρ, Μπέργκσον, Teilhard de Chardin), και σε κατηγορίες του υποτιθέμενου Σλαβικού πνεύματος.

Η θέση μου, ομολογουμένως, χρειάζεται ακριβολογία και ανάλυση, αλλά αυτό δεν είναι του παρόντος.

Πρέπει να θεολογούμε όχι για να ικανοποιούμε τη διανοητική μας περιέργεια, θεμιτό και αν είναι αυτό, αλλά για να ζούμε, να έχουμε ζωή περισσή εν τη Αληθεία, η οποία, τελικά, δεν είναι ένα σύστημα ιδεών, αλλά ένα Πρόσωπο, ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός.

Στο ζήτημα αυτό μόνο οι Πατέρες μπορούν να είναι σίγουροι και ασφαλείς οδηγοί.

Όλα αυτά αποτελούν ένα πρόγραμμα.

Είναι το πρόγραμμα βάσει του οποίου εγώ πορεύτηκα στο λογικό μου εγχείρημα.

Τώρα, μόνη μου ελπίδα είναι ότι ο Κύριός μας αγκαλιάζει ακόμη και τις προθέσεις μας. -Andrew Blane, Π. Γεώργιος Φλωρόφσκι – Η Ζωή Και Το Έργο Ενός Μεγάλου Θεολόγου, Εκδόσεις «Εν Πλω»

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους