Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Μια χώρα απατεώνων αποκλείεται να μην την κυβερνούν απατεώνες. Η δημόσια απάτη στην Ελλάδα έχει ιδιωτική βάση.

Τη θέλει ο λαός και τη στηρίζει ο λαός». Μνήμη Βασίλη Ραφαηλίδη! 💖💖 🎶🎵🎶 Από υπάρξεως νεοελληνικού κράτους και μέχρι τις μέρες μας, η εναλλαγή των κομμάτων στην εξουσία δεν είναι παρά αλλαγή των συνδαιτημόνων στο ίδιο τραπέζι.

Έφαγαν αυτοί, τώρα θα φάμε και εμείς.

Ο πολύς Μακρυγιάννης, μεγάλη φαγάνα ο ίδιος, λέει στην πρώτη Εθνική Συνέλευση (Βουλή) του 1843-44: «Αν είναι να μείνουμε εμείς νηστικοί, ας πάει στο διάβολο η ελευθερία.

Έφαγαν αυτοί, ας φάμε και εμείς τώρα» (Από την «Ελληνική πολιτική εγκυκλοπαίδεια» του Κων.Μ.Γράψα, όπως το παραθέτει ο Γεράσιμος Κακλαμάνης στο αποκαλυπτικό βιβλίο του «Η Ελλάς ως κράτος δικαίου») σελ.446.

Λοιπόν, εδώ ονομάζουμε «γενικό συμφέρον» το προσωπικό μας συμφέρον.

Τα κόμματα με τη σειρά τους ονομάζουν γενικό συμφέρον το κομματικό τους συμφέρον το οποίο επιμερίζεται σε πάμπολλα προσωπικά συμφέροντα που προσπαθεί να ικανοποιήσει ο βολευτής-βουλευτής με την προσωπική του πελατεία, δίνοντας για αυτήν συχνά ομηρικές μάχες στην Βουλή, ερήμην του γενικού συμφέροντος.

Ο πελάτης έχει πάντα δίκιο.

Κι αν χάσουμε τον πελάτη ψηφοφόρο, πως θα βολέψουμε εμείς οι βουλευτές τον εαυτό μας; Ακριβώς αυτή είναι η περίφημη πελατειακή σχέση των κομμάτων με τους οπαδούς τους, κι ακριβώς εδώ στηρίζεται ο ελληνικός πολιτικός λαϊκισμός.

Που σημαίνει ότι ο ψηφοφόρος, δηλαδή ο πελάτης, έχει πάντα δίκιο.

Ο πελάτης ψηφοφόρος το μυρίστηκε αυτό προ πολλού, και κατεβαίνει στο δρόμο για να διεκδικήσει το δίκιο του, αδιαφορώντας επιδεικτικά για το δίκιο των συνελλήνων και συνανθρώπων του.

Και έτσι δια του λαϊκισμού εγκαθίσταται μονίμως ο φασισμός, σε τούτον τον σταθερά φασίζοντα τόπο. σελ.486. Βασίλης Ραφαηλίδης: «ΙΣΤΟΡΙΑ(κωμικοτραγική) ΤΟΥ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ» Honoré Daumier — Le Ventre législatif (Η νομοθετική κοιλιά), 1834.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους