Ακόμα και να μην ξέρεις τι μέρα και τι ημερομηνία είναι, όπως μου συνέβη σήμερα (και μου συμβαίνει συχνά), έρχονται άλλα πράγματα, πολύ πιο αξιόπιστα, όπως η αίσθηση του αέρα, το πλάγιο φως του...

Πλήρες Κείμενο:

Ακόμα και να μην ξέρεις τι μέρα και τι ημερομηνία είναι, όπως μου συνέβη σήμερα (και μου συμβαίνει συχνά), έρχονται άλλα πράγματα, πολύ πιο αξιόπιστα, όπως η αίσθηση του αέρα, το πλάγιο φως του Σεπτέμβρη, μια επίμονη υποδόρια λύπη που δεν ξέρεις από πού έρχεται, για να σου υπενθυμίσουν μια θλιβερή επέτειο, όπως τη μέρα του θανάτου μιας πολύ αγαπημένης φίλης, σαν σήμερα πριν 4 χρόνια.

Ήμουν στην Αίγινα όταν με πήρε η Luz στο τηλέφωνο από το Münster όπου πέθανε η Delia.

Στεκόμουν όρθια στο ξενοδοχείο Brown, ούτε ξέρω πόση ώρα, οι κουβέντες μας διακόπτονταν από το κλάμα και των δυό μας και παρόλη τη βαρύτητα του γεγονότος, παραδόξως, όλη η σκηνή παραμένει πεντακάθαρα εντυπωμένη στη μνήμη μου.

Μιλούσα, άκουγα και κατέγραφα ταυτόχρονα ότι συνέβαινε γύρω μου.

Την διακριτική σιωπή της κυρίας στη ρεσεψιόν, η οποία ασχέτως αν ήξερε ή όχι ισπανικά, που μιλούσαμε με τη Luz, είχε καταλάβει• κατέγραφα κάθε αλλαγή στο φως έξω, που τώρα είχε γίνει χρυσό και το ελαφρύ βοριαδάκι που είχε καθαρίσει τα πάντα.

Το τοπίο, τη σκέψη, το συναίσθημα.

Νομίζω πως εκείνο το Σαββατοκύριακο ήταν το τελευταίο που λειτουργούσε το Brown.

Μετά, έκλεισε για πάντα και έτσι όπως συνέβησαν τα πράγματα, μπορώ να πω πως εκείνη η 8η Σεπτεμβρίου του 2022 ήταν πραγματικά ένα τέλος εποχής, όσο κι' αν έχει γίνει κατάχρηση αυτής της έκφρασης.

Έμεινε όμως όλη η ατμόσφαιρα, το ιδιαίτερο φως της Αίγινας, γλυκό και παρηγορητικό σαν την διακριτική σιωπή της κυρίας στη ρεσεψιόν. 🍂

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους