Σκόρπιες σκέψεις για την οδύνη των ημερών: 1. Το κείμενο της καταγγελίας, με τη συγκλονιστική του διαύγεια, περιγράφει όλες τις αποχρώσεις του φάσματος μιας κακοποιητικής σχέσης, ανεξαρτήτως...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η σεξ. βία συναντιέται με το love bombing, η ταπείνωση με την οικονομική εκμετάλλευση, η χειριστικότητα με τη σωματική βία.

Όλα συντελούνται μέσα σε ένα ναρκοπέδιο που στήνεται εξαρχής, πάνω στην άνιση σχέση ισχύος μεταξύ των δύο ατόμων (ηλικία, κοινωνικό/επαγγελματικό status κ.ά.) και στην ακραία εργαλειοποίηση αυτής της ανισορροπίας.

Η εξακολουθητικότητα μπορεί να συμβαίνει ακριβώς γιατί υπάρχει αυτό το πλαίσιο ελέγχου, φόβου και επαναλαμβανόμενων κύκλων κακοποίησης/επιβράβευσης.

Η εξακολουθητικότητα της εμπειρίας δεν συνιστά συναίνεση, αλλά υπογράμμιση του εγκλωβισμού της επιζώσας.

Ενώ το gaslighting ενισχύει την αμφισβήτηση της ίδιας της πραγματικότητας ενός ήδη ευάλωτου ατόμου, το οποίο αισθάνεται ανοχύρωτο, αμφισβητεί τον εαυτό του και πιθανόν δυσκολεύεται να αναγνωρίσει τι ακριβώς του συμβαίνει. 2. Η επιζώσα έχει κάθε δικαίωμα να επιλέξει τον δικό της τρόπο δικαίωσης και να ακολουθήσει τους δικούς της χρόνους.

Δεν χρωστά σε κανέναν εξηγήσεις για το αν θα δημοσιοποιήσει ή όχι το όνομα, αν και πότε θα προχωρήσει σε καταγγελία, ούτε για τον τρόπο με τον οποίο θα διαχειριστεί το τραύμα της.

Ο εκάστοτε κακοποιητής αφαιρεί από την επιζώσα δύναμη, έλεγχο και agency.

Ας μην κάνουμε κι εμείς το ίδιο, επιβάλλοντας «σωστούς» τρόπους αντίδρασης, χρόνους και αποφάσεις.

Αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να διερευνήσουμε αν υπάρχει δυνατότητα στήριξης και έξω από την ψηφιακή σφαίρα και να της δώσουμε τις σωστές πληροφορίες, να θυμίσουμε ότι υπάρχουν εξειδικευμένοι φορείς αλλά και φεμινιστικές συλλογικότητες στις οποίες μπορεί να απευθυνθεί για υποστήριξη (πχ Συμβουλευτικά Κέντρα, Διοτίμα, F ZONE). 3. Οι σκληρές εμπειρίες σεξουαλικής βίας που περιγράφονται είναι μια συλλογική δοκιμασία.

Γυναίκες που έχουν βιώσει σεξουαλική βία ή βιασμό βίωσαν έντονα triggers, ενώ με πολλές λέγαμε μεταξύ μας εχθές για αηδία, ναυτία ή έντονη σωματική δυσφορία.

Όλα εσωτερικευμένες πτυχές ενός συλλογικού τραύματος που ανοίγει σε τακτά χρονικά διαστήματα.

Μάλιστα, η εγγύτητα με το καταγγελλόμενο πρόσωπο πρόσθεσε σε αυτά τα συναισθήματα, θυμό, ταραχή, ματαίωση, απελπισία και κατάπληξη.

Σκέφτομαι ότι με έναν τρόπο ήταν σαν να μπήκαμε κι εμείς στη δοκιμασία της γυναίκας, σαν να μοιραστήκαμε μαζί της τη θολούρα και το πάγωμα.

Προσωπικά ένιωσα σαν να μου κόπηκε η λαλιά.

Θέλω να πω είμαστε ζώντα υποκείμενα με μυριάδες αντιφατικά συναισθήματα που δικαιούμαστε να έχουμε τον απαραίτητο χρόνο να τα μεταβολίσουμε. (Δεν είμαστε εργάτριες του αλγορίθμου). 4. Η βία ως συναινετική πρακτική, μέσα στα παιχνίδια κυριαρχίας/υποταγής, δεν είναι ο φερετζές του σαδισμού και της κακοποίησης, είναι μια πρακτική απόλαυσης που ως ιδρυτική πράξη έχει τη συναίνεση.

Μια συναίνεση που περιλαμβάνει πολλά «ΝΑΙ» που δίνονται ελεύθερα, χωρίς εξαναγκασμό, πίεση ή χειρισμό.

Ενημερωμένη, που σημαίνει ότι το άτομο γνωρίζει σε τι συναινεί.

Συγκεκριμένη και ανακλητή.

Ενώ η διαδικασία περιλαμβάνει και «ΟΧΙ» που γίνονται απολύτως σεβαστά, safe words και φροντίδα.

Πολύ φροντίδα.

Η γραμμή μεταξύ συναίνεσης και επιβολής σε αυτές τις περιπτώσεις δεν είναι λεπτή και εύθραυστη.

Σε κάθε περίπτωση, η σιωπή, ο δισταγμός, η ακινησία, η αμηχανία, το πάγωμα είναι «ΟΧΙ», ακόμα και αν δεν έχει ειπωθεί λεκτικά. 5. Εμπειρίες σαν την καταγγελλόμενη ενισχύουν την ανασφάλεια και καχυποψία κάθε θηλυκότητας… Όταν νιώθεις ότι η κακοποίηση τελείται από αρρενωπότητες που γνωρίζεις, που συνυπάρχεις, που συμβαδίζεις, εντείνεται η αίσθηση ότι βάλλεσαι από παντού, ότι δεν υπάρχει πουθενά ασφαλής χώρος.

Αυτή είναι μια απίστευτα δυσφορική αίσθηση.

Προσωπικά μου δημιουργεί απελπισία.

Η φεμινιστική αλληλεγγύη είναι ένα βάλσαμο, αλλά νιώθω ότι δεν αρκεί.

Απαιτείται και οι «χώροι» να μπουν σε διαδικασία αναστοχασμού για την πρόληψη και αντιμετώπιση της έμφυλης βίας στο εσωτερικό τους.

Απαιτείται και οι αρρενωπότητες των χώρων να μην αρκεστούν σε τελετουργικά ψηφιακά «απεταξάμην». Είναι πιο κρίσιμο από ποτέ να οραματιστούμε νέους τόπους συνάντησης των έμφυλων εμπειριών μας με περισσότερη ειλικρίνεια, ενσυναίσθηση, ευαισθησία, φροντίδα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους