Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ακατάσχετη φλυαρία για τα εξοπλιστικά έχει οδηγήσει, όπως ήταν απολύτως αναμενόμενο, σε μια συζήτηση από το παρελθόν.

Πόσα έχουμε ξοδέψει, πόσο «λαμπερές» είναι οι προθήκες των Ενόπλων Δυνάμεων, πόσο «καλύτεροι» είμαστε από τους Τούρκους και άλλα τέτοια που προκαλούν θυμηδία.

Η ανάγκη να εξυπηρετηθεί ο χαμηλότερος κοινός παρονομαστής συζήτησης, δηλαδή η φθηνή «παροχολογία» και η απαρίθμηση δυνατοτήτων –σάμπως μιλάμε για κανόνια και άλογα τον 19ο αιώνα…– εκ των πραγμάτων αποπροσανατολίζει από το πολύ βασικό ερώτημα που συνδέεται με τα «κυρίαρχα» γεγονότα, δηλαδή τους πολέμους όπως αυτοί εξελίσσονται στα μέτωπα και της Ουκρανίας και της Μέσης Ανατολής: τη «βιωσιμότητα» των αμυνομένων από τη στιγμή που θα πέσει η πρώτη σφαίρα ή μάλλον το πρώτο drone στο πεδίο της μάχης.

Εκεί, οι ειλικρινείς απαντήσεις είναι δύσκολες, κυρίως διότι η Ελλάδα δεν τις έχει ακόμη.

Οι εξοπλισμοί των τελευταίων 30 χρόνων, με σημαντικότερους εκείνους της περιόδου 1996-2003 επί κυβερνήσεως ΠΑΣΟΚ, καθώς από αυτούς αποτελείται ακόμη η σημερινή ραχοκοκαλιά των Ενόπλων Δυνάμεων, έγιναν προκειμένου να αυξηθεί η δύναμη πυρός.

Η χώρα ενδιαμέσως πέρασε μια κρίση, και άραγε πόσοι θυμούνται ότι εντός των σκληρών μνημονιακών χρόνων συστήματα των Ενόπλων Δυνάμεων λειτουργούσαν χάρη στις δωρεές κάποιων Ελλήνων και στην περίοδο αυτή σχεδόν εκμηδενίστηκε η –έστω ισχνή– παραγωγική δυνατότητα; Η «βιωσιμότητα» εξαρτάται κατ’ αρχάς από τη δυνατότητα υποστήριξης των κύριων πλατφορμών.

Η απάντηση για όλα (Rafale, FDI και στο μέλλον F-35) είναι ότι δεν υπάρχει δυνατότητα εγχώριας υποστήριξης.

Το δεύτερο βασικό ερώτημα συνδέεται με την ικανότητα παραγωγής πυρομαχικών και πυραύλων.

Και σε αυτή την περίπτωση η Ελλάδα έχει πολύ περιορισμένες δυνατότητες.

Μπορεί να κατασκευάζουν τα εργοστάσια του στρατού 15.000 FPV drones τον χρόνο, αλλά μάλλον θα πρέπει να τους κρεμάνε… πέτρες, ύστερα από λίγο καιρό, λόγω ακριβώς αυτής της αδυναμίας.

Και, τρίτον, οι Ενοπλες Δυνάμεις (μετά βίας και κάποια Σώματα Ασφαλείας) διαθέτουν κουλτούρα αντιμετώπισης απειλών όχι μόνο σε επίπεδο στρατιωτικό, αλλά και στα μετόπισθεν.

Καθώς το σύγχρονο πεδίο πολέμου δεν έχει σαφείς γραμμές, όλα είναι στο παιχνίδι.

Ο υπόλοιπος κρατικός μηχανισμός δεν είναι ούτε για παρελάσεις… Συμπερασματικά, οι όποιες προμήθειες γίνονται θα πρέπει να εξασφαλίζουν ότι αυτός ο τόπος θα αποκτήσει και κάποιου είδους παραγωγή.

Διαφορετικά, μετά τις χαμένες ευκαιρίες της περιόδου 1996-2004, ύστερα από λίγα χρόνια θα μιλάμε και για τις νέες χαμένες ευκαιρίες.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους