Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Νεοδιόριστη εκπαιδευτικός. Μητέρα ενός 4χρονου παιδιού. Διορισμένη στην Κρήτη. Και ψάχνει… ένα χωράφι για να στήσει τη σκηνή της μέχρι να βρει σπίτι.

Δεν ζητά επιδόματα πολυτελείας.

Δεν ζητά προνόμια.

Ζητά έναν ασφαλή και νόμιμο χώρο για να μείνει με το παιδί της και να μπορέσει να εργαστεί.

Προς το παρόν πληρώνει σε κάμπινγκ ποσό αντίστοιχο με ενοίκιο, ενώ καθημερινά πρέπει να καλύπτει και τα έξοδα μετακίνησης για να πάει στο σχολείο και στα γύρω χωριά.

Αυτή είναι η πραγματικότητα ενός νεοδιόριστου εκπαιδευτικού.

Και την ίδια ώρα, από τη Θεσσαλονίκη, ακούμε για ανάπτυξη, παροχές, μέτρα στήριξης και «νέα εποχή». Μεταξωτές κορδέλες για τους ιθαγενείς.

Γιατί τελικά το πρόβλημα δεν είναι ότι οι εκπαιδευτικοί δεν έχουν σπίτι.

Το πρόβλημα είναι ότι έχουμε φτάσει στο σημείο ένας άνθρωπος να διορίζεται για να υπηρετήσει το δημόσιο σχολείο και να μην μπορεί να εξασφαλίσει μια στέγη για τον ίδιο και το παιδί του. Αυτό δεν είναι επιτυχία. Είναι αποτυχία. Και είναι ντροπή.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους