Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ποιος δεν θέλει την αλήθεια και γιατί: Οι Πολιτισμοί Πέρα από τη Γη - Νο:2 Η Κυβερνητική Μυστικότητα Οι κυβερνήσεις διατηρούν πραγματικά απόρρητες πληροφορίες για στρατιωτικές τεχνολογίες, αισθητήρες, δορυφορικές δυνατότητες, επιχειρήσεις, όπλα και οτιδήποτε δεν θέλουν να γνωρίζουν οι αντίπαλοί τους.

Αυτό δεν είναι υπόθεση.

Είναι μέρος της συνηθισμένης λειτουργίας των κρατών.

Και η Ιστορία δείχνει ότι, όταν μια τεχνολογία θεωρείται κρίσιμη για την εθνική ασφάλεια, ένα κράτος μπορεί να αποκρύψει ακόμη και την πραγματική φύ-ση αυτού που βλέπουν οι ίδιοι οι πολίτες του.

Υπάρχει μάλιστα ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον ιστορικό προηγούμενο που συνδέεται με το ίδιο το θέμα των UFO.

Κατά τις δεκαετίες του 1950 και του 1960, τα άκρως α-πόρρητα αμερικανικά αναγνωριστικά αεροσκάφη U-2 και αργότερα A-12 OXCART πετούσαν σε ύψη και με χαρακτηριστικά ασυνήθιστα για την εποχή.

Πιλότοι και πολίτες τα έβλεπαν και σε αρκετές περιπτώσεις τα ανέφεραν ως άγνωστα ιπτάμενα αντικείμενα.

Η αποχαρακτηρισμένη ιστορία της CIA αναφέρει ότι οι αρμόδιοι γνώριζαν πως πολλές από αυτές τις παρατηρήσεις σχετίζονταν με τα μυστικά αεροσκάφη, αλλά δεν αποκά-λυπταν την πραγματική εξήγηση, γιατί αυτό θα αποκάλυπτε συγχρόνως τα ίδια τα απόρρητα προγράμματα.

Έτσι, σε ορισμένες περιπτώσεις, δόθηκαν στο κοινό άλλες, συμβατικές εξηγήσεις για να προστατευθεί το στρατιωτικό μυστικό.

Αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία.

Δεν αποδεικνύει ότι σήμερα αποκρύπτεται εξωγήινη τεχνολογία.

Αποδεικνύει όμως κάτι θεμελιώδες: η απόκρυψη της πραγματικής φύσης μιας προηγμένης τεχνολογίας για λόγους εθνικής ασφάλειας έχει ήδη συμβεί.

Άρα η σκέψη ότι ένα κράτος μπορεί να γνωρίζει περισσό-τερα από όσα δημοσιοποιεί δεν αποτελεί από μόνη της παράλογη υπόθεση.

Το ερώτημα είναι: τι ακριβώς μπορεί να γνωρίζει; Έχουν υπάρξει δημόσιοι ισχυρισμοί ότι κυβερνητικοί ή ιδιωτικοί φορείς στις Ηνωμένες Πολιτείες απέκτησαν υλικό άγνωστης προέλευσης και επιχείρησαν να το μελετήσουν ή να πραγματοποιήσουν αντίστροφη μηχανική πάνω σε αυτό.

Μέχρι σήμερα δεν έχει παρουσιαστεί δημόσια επαληθεύ-σιμη απόδειξη που να έχει οδηγήσει την επιστημονική κοινότητα στην αποδοχή ότι υπάρχει πρόγραμμα αντίστροφης μηχανικής εξωγήινης τεχνολογίας. Το AARO δηλώνει ότι δεν έχει βρει εμπειρικά στοιχεία που να επιβεβαιώνουν τέτοιους ισχυρισμούς.

Υπάρχει όμως μια ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια.

Το ίδιο το AARO έχει επιβεβαιώσει την ύπαρξη της πρότασης KONA BLUE, ενός προτεινόμενου ειδικού προγράμματος στο αμε-ρικανικό Υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας.

Ανάμεσα στους στόχους του ήταν η επανέναρξη ερευνών για UAP και η αντίστροφη μηχανική οποιουδήποτε υλικού ή σκάφους «ε-κτός Γης» θα αποκτούνταν.

Το πρόγραμμα δεν εγκρίθηκε τελικά από την ηγεσία του Υπουργείου και, σύμφωνα με το AARO, οι υποστηρικτές του δεν προσκόμισαν εμπειρικά στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι τέτοιο υλικό υπήρχε.

Το γεγονός αυτό δεν αποδεικνύει την ύπαρξη εξωγήινου σκάφους.

Δείχνει όμως ότι ακόμη και το ενδεχόμενο ανάκτησης και αντίστροφης μηχανικής μη ανθρώπινης τεχνολογίας έφτασε ως πραγματική πρόταση μέσα στον αμερικανικό κρατικό μηχανισμό.

Και υπάρχει κάτι ακόμη πιο χαρακτηριστικό.

Στην επίσημη νομοθετική διαδικασία των Ηνωμένων Πολιτειών έχουν χρησιμοποιηθεί όροι όπως «τεχνολογίες άγνωστης προέλευ-σης» και «μη ανθρώπινη νοημοσύνη». Οι όροι αυτοί εμφανίστηκαν στις νομοθετικές πρωτοβου-λίες για την αποκάλυψη αρχείων UAP και πέρασαν επίσης στη νομοθεσία που δημιούργησε ειδική συλλογή UAP στα Εθνικά Αρχεία των Ηνωμένων Πολιτειών.

Η συλλογή αυτή αφορά κυβερνητικά αρχεία που σχετίζο-νται όχι μόνο με UAP, αλλά ρητά και με «τεχνολογίες άγνω-στης προέλευσης» και «μη ανθρώπινη νοημοσύνη». Η διάκριση είναι κρίσιμη.

Η χρήση αυτών των όρων δεν αποτελεί απόδειξη ότι τέτοια τεχνολογία ή νοημοσύνη έχει βρεθεί.

Δείχνει όμως ότι το ενδεχόμενο θεωρήθηκε αρκετά σοβα-ρό ώστε να εισέλθει στην επίσημη γλώσσα της νομοθεσίας και των κρατικών αρχείων.

Το ερώτημα, επομένως, δεν βρίσκεται πλέον μόνο έξω από τις πόρτες των θεσμών.

Έχει περάσει και μέσα σε αυτές.

Από εδώ γεννιέται ένα άλλο ερώτημα.

Αν ένα κράτος αποκτούσε πράγματι τεχνολογία πολύ ανώτερη από τη δική του, γιατί θα την αποκάλυπτε; Ένα τέτοιο πλεονέκτημα θα μπορούσε να αλλάξει τη στρατιωτική ισορροπία ολόκληρου του πλανήτη: νέοι τρόποι πρόωσης, νέα υλικά, νέες ενεργειακές δυνατότητες, νέοι αι-σθητήρες, νέοι τρόποι επικοινωνίας.

Ένα κράτος που θα αποκτούσε τέτοια γνώση δύσκολα θα ανακοίνωνε στους αντιπάλους του: «Αυτό που αναπτύσσουμε δεν είναι αποκλειστικά δικό μας.

Προήλθε από κάτι που βρήκαμε αλλού». Θα υπήρχαν στρατιωτικά κίνητρα για σιωπή. Οικονομικά. Γεωπολιτικά.

Υπάρχει όμως και ένα λιγότερο προφανές κίνητρο: το κύρος.

Η τεχνολογική υπεροχή δεν είναι μόνο πρακτική δύναμη.

Γίνεται μέρος της ιστορικής ταυτότητας ενός κράτους.

Ας σκεφτούμε την κατάκτηση της Σελήνης.

Ο άνθρωπος περπάτησε εκεί για πρώτη φορά το 1969.

Ήταν ένας θρίαμβος της ανθρώπινης επιστήμης, αλλά συγ-χρόνως και ένας τεράστιος συμβολικός θρίαμβος των Ηνω-μένων Πολιτειών.

Η εικόνα του ανθρώπου στη Σελήνη έγινε σύμβολο επι-στημονικής τόλμης, τεχνολογικής υπεροχής και εθνικής ι-σχύος.

Ας υποθέσουμε όμως ότι κάποτε αποδεικνυόταν πως ένα κρίσιμο μέρος της τεχνογνωσίας που συνέβαλε σε μεγάλα τεχνολογικά άλματα δεν είχε προέλθει αποκλειστικά από ανθρώπινη έρευνα, αλλά από τη μελέτη μη ανθρώπινης τε-χνολογίας ή ακόμη και από κάποια μορφή συνεργασίας.

Δεν έχουμε σήμερα απόδειξη ότι αυτό συνέβη.

Αλλά αν είχε συμβεί, τι θα άλλαζε; Ο θρίαμβος δεν θα εξαφανιζόταν.

Οι επιστήμονες, οι μη-χανικοί, οι αστροναύτες και όλοι όσοι πραγματοποίησαν αυ-τά τα επιτεύγματα θα εξακολουθούσαν να έχουν επιτύχει κάτι τεράστιο.

Θα άλλαζε όμως η καταγωγή της γνώσης.

Και μαζί της θα άλλαζε η ιστορική αφήγηση.

Δεν θα μιλούσαμε πλέον μόνο για μια αποκλειστικά αν-θρώπινη τεχνολογική πορεία.

Θα έπρεπε να ξαναγράψουμε μέρος της ιστορίας της επιστήμης, της τεχνολογίας, της στρατιωτικής ισχύος — ίσως ακόμη και της ίδιας της αν-θρώπινης ιστορίας.

Γιατί ένα κράτος δεν προστατεύει μόνο τα όπλα του.

Δεν προστατεύει μόνο τα μυστικά του.

Προστατεύει και την αφήγηση της ισχύος του.

Και αν η απόκρυψη αφορούσε πράγματι έναν μη ανθρώ-πινο πολιτισμό, οι συνέπειες μιας αποκάλυψης δεν θα ήταν μόνο στρατιωτικές ή τεχνολογικές.

Θα ήταν πολιτικές, οικονομικές, κοινωνικές, θρησκευτικές και φιλοσοφικές.

Αν μια κυβέρνηση γνώριζε ότι υπάρχει άλλος νοήμων πο-λιτισμός —και ακόμη περισσότερο αν είχε υπάρξει επικοι-νωνία μαζί του— δεν θα κρατούσε στα χέρια της μόνο ένα τεχνολογικό μυστικό.

Θα κρατούσε μια πληροφορία ικανή να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο δισεκατομμύρια άνθρωποι αντιλαμβάνονται τη θέση τους μέσα στο Σύμπαν.

Και τότε τα ερωτήματα δεν θα αφορούσαν μόνο τα σκά-φη. Θα αφορούσαν τη ζωή, τη Συνείδηση, τον θάνατο, τη Δημιουργία, τον Θεό.

Αυτό δεν σημαίνει ότι υπάρχει πράγματι μια τέτοια κυ-βερνητική γνώση.

Σημαίνει όμως ότι, αν υπήρχε, οι λόγοι για τους οποίους θα μπορούσε να αποκρυφτεί θα ήταν πολύ βαθύτεροι από την προστασία ενός στρατιωτικού μυστικού.

Γι’ αυτό χρειάζεται να αποφύγουμε δύο αντίθετα λάθη.

Το πρώτο είναι να θεωρήσουμε ότι κάθε κυβερνητική μυ-στικότητα αποδεικνύει εξωγήινη συγκάλυψη.

Δεν την απο-δεικνύει.

Το δεύτερο είναι να θεωρήσουμε ότι, επειδή δεν υπάρχει δημόσια επίσημη επιβεβαίωση, γνωρίζουμε αναγκαστικά όλα όσα υπάρχουν μέσα σε κάθε απόρρητο πρόγραμμα.

Ού-τε αυτό προκύπτει. Η Ιστορία των ίδιων των κρατών μάς έχει ήδη δείξει ότι η δημόσια εικόνα και η διαβαθμισμένη γνώση δεν είναι πάντο-τε ταυτόσημες.

Το βιβλίο δεν χρειάζεται να στηρίξει τη θέση του στην ύπαρξη μιας παγκόσμιας συγκάλυψης.

Η θέση του έχει ήδη θεμελιωθεί από άλλους δρόμους.

Μπορεί όμως να πει κάτι πολύ απλούστερο: η απουσία δημόσιας αποκάλυψης δεν αποτελεί, από μόνη της, α-πόδειξη απουσίας γνώσης.

Και αν κάποτε αποδειχθεί ότι ο άνθρωπος απέκτησε γνώση ή τεχνολογία από έναν άλλο πολιτισμό, δεν θα αλλά-ξει μόνο η ιστορία μιας χώρας, της αεροναυπηγικής ή της διαστημικής τεχνολογίας.

Θα αλλάξει η ιστορία του ίδιου του ανθρώπινου πο-λιτισμού.

Όταν η Γνώση Γίνεται Ιδιωτική Ισχύς Υπάρχει όμως ένα ακόμη κίνητρο μυστικότητας που μπορεί να είναι ισχυρότερο από όσο συνήθως υποθέτουμε.

Το ιδιωτικό συμφέρον.

Όταν μιλάμε για απόρρητη τεχνολογία, συχνά φανταζό-μαστε ότι η γνώση βρίσκεται αποκλειστικά μέσα σε κυβερ-νητικές υπηρεσίες.

Η πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη.

Μεγάλο μέρος της προηγμένης στρατιωτικής, αεροναυ-πηγικής και διαστημικής τεχνολογίας αναπτύσσεται μέσα από συνεργασίες κυβερνήσεων με ιδιωτικές εταιρείες, αμυ-ντικούς αναδόχους, ερευνητικά κέντρα και βιομηχανίες που έχουν πρόσβαση σε διαβαθμισμένα προγράμματα.

Αν λοιπόν κάποτε αποκτήθηκε τεχνολογία άγνωστης ή μη ανθρώπινης προέλευσης, δεν είναι αναγκαίο όλη η γνώση γύρω από αυτήν να βρίσκεται αποκλειστικά στα χέρια μιας κυβέρνησης.

Θα μπορούσε να έχει περάσει και σε έναν περιορισμένο αριθμό ιδιωτικών φορέων.

Και τότε το κίνητρο της σιωπής αλλάζει χαρακτήρα.

Δεν είναι πλέον μόνο: «να μην το μάθει ο αντίπαλος». Γίνεται και: «να μην το αποκτήσει ο ανταγωνιστής». Αν μια εταιρεία είχε αποκλειστική πρόσβαση ακόμη και σε ένα μικρό μέρος μιας τεχνολογίας πολύ ανώτερης από τη γνωστή, το οικονομικό πλεονέκτημα θα μπορούσε να είναι τεράστιο.

Νέα υλικά.

Νέα συστήματα πρόωσης.

Νέες μορφές παραγωγής ή αποθήκευσης ενέργειας.

Νέοι αισθητήρες.

Νέες τεχνολογίες επικοινωνίας.

Νέες μέθοδοι υπολογισμού.

Δεν θα χρειαζόταν καν να αντιγραφεί ένα ολόκληρο ά-γνωστο σύστημα.

Ίσως να αρκούσε η κατανόηση μιας αρχής.

Ενός υλικού.

Ενός τρόπου κατασκευής.

Μιας ιδιότητας της ύλης που δεν είχαμε ακόμη ανακα-λύψει.

Μια τέτοια γνώση θα μπορούσε να δώσει σε έναν ιδιωτι-κό φορέα τεχνολογικό προβάδισμα δεκαετιών και να μετα-φραστεί σε συμβόλαια, αγορές, πατέντες, στρατιωτικές ε-φαρμογές και τεράστια οικονομική ισχύ.

Και τότε η αποκάλυψη δεν θα ήταν απλώς ζήτημα εθνι-κής ασφάλειας.

Θα μπορούσε να σημαίνει την απώλεια ενός οικονο-μικού μονοπωλίου γνώσης.

Εδώ βρίσκεται ένα κίνητρο εξαιρετικά ισχυρό.

Γιατί η γνώση έχει αξία.

Αλλά η γνώση που διαθέτεις μόνο εσύ έχει πολύ μεγαλύτερη.

Και όσο μεγαλύτερη είναι η τεχνολογική απόσταση που δημιουργεί, τόσο ισχυρό-τερο γίνεται το κίνητρο να μη μοιραστεί.

Υπάρχει όμως και μια δεύτερη πλευρά.

Οι μεγάλες εταιρείες δεν λειτουργούν απομονωμένες από το κράτος.

Συνεργάζονται μαζί του, εκτελούν κρατικές συμ-βάσεις, αναπτύσσουν στρατιωτική τεχνολογία, διαθέτουν εξειδικευμένο προσωπικό και μπορούν να επηρεάζουν πολι-τικές αποφάσεις μέσα από τα οικονομικά και θεσμικά δί-κτυα στα οποία συμμετέχουν.

Έτσι δημιουργείται ένα πολύ πιο σύνθετο σύστημα από την απλή εικόνα μιας κυβέρνησης που κρατά κρυμμένο ένα μυστικό.

Κράτος και ιδιωτικός τομέας μπορούν να έχουν διαφορε-τικά αλλά ταυτόχρονα συμφέροντα να περιορίσουν τη διά-δοση μιας γνώσης.

Το κράτος μπορεί να θέλει να προστατεύσει τη στρατιω-τική του υπεροχή.

Η εταιρεία να προστατεύσει το τεχνολογικό και οικονο-μικό της πλεονέκτημα.

Και οι δύο να έχουν λόγο να μη θέλουν η γνώση να γίνει δημόσια.

Υπάρχει μάλιστα και κάτι ακόμη πιο σημαντικό.

Η γνώση δεν χρειάζεται να βρίσκεται ολόκληρη σε ένα μέρος.

Μπορεί να είναι κατακερματισμένη.

Μία ομάδα να γνωρίζει το υλικό.

Μια άλλη τον τρόπο επεξεργασίας του.

Μια τρίτη μια συγκεκριμένη εφαρμογή.

Κάποιοι να γνωρίζουν μόνο το αντικείμενο που τους έχει ανατεθεί, χωρίς να γνωρίζουν την προέλευσή του.

Και ένας εξαιρετικά μικρός αριθμός ανθρώπων να διαθέ-τει τη συνολική εικόνα.

Σε ένα τέτοιο σύστημα, η μυστικότητα δεν εξαρτάται από το να γνωρίζουν χιλιάδες άνθρωποι την ίδια αλήθεια και να συμφωνούν όλοι να σιωπούν.

Η ίδια η δομή της πληροφορίας μπορεί να εμποδίζει τους περισσότερους να γνωρίζουν ολόκληρη την αλή-θεια.

Αυτό αλλάζει σημαντικά το συνηθισμένο επιχείρη-μα: «Αν υπήρχε κάτι τόσο μεγάλο, κάποιος θα το είχε αποκαλύψει». Κάποιος μπορεί πράγματι να έχει αποκαλύψει αυτό που γνώριζε.

Αλλά τι γνώριζε; Ολόκληρη την εικόνα; Ή μόνο ένα κομ-μάτι της; Και ακόμη κι αν μιλούσε, θα μπορούσε να αποδείξει την προέλευση της τεχνολογίας στην οποία εργάστηκε; Η μυστικότητα μπορεί λοιπόν να διατηρείται όχι μόνο με απαγορεύσεις και διαβαθμίσεις.

Μπορεί να διατηρείται με τον κατακερματισμό της ίδιας της γνώσης.

Και αν μέσα σε αυτό το σύστημα υπάρχει και τεράστιο οικονομικό συμφέρον, τότε εμφανίζεται ίσως ένα από τα ισχυρότερα κίνητρα όλων: να μετατραπεί μια γνώση που θα μπορούσε να ανήκει στην ανθρωπότητα σε ιδιωτικό πλεονέκτημα λίγων.

Αν κάτι τέτοιο συνέβαινε, το ερώτημα δεν θα ήταν πλέον μόνο γιατί μια κυβέρνηση δεν μιλά.

Θα ήταν και κάτι δυσκολότερο: ποιος κατέχει τη γνώ-ση, ποιος κερδίζει από αυτήν και ποιος αποφασίζει αν η ανθρωπότητα έχει δικαίωμα να τη γνωρίζει; Η Ταχύτητα της Ανθρώπινης Τεχνολογίας Υπάρχει κάτι που δύσκολα δεν προκαλεί εντύπωση.

Ο ρυθμός της ανθρώπινης τεχνολογικής ανάπτυξης μέσα στον τελευταίο αιώνα είναι εκπληκτικός.

Από το ξύλινο και υφασμάτινο αεροπλάνο των αδελφών Wright μέχρι το Apollo 11 πέρασαν λιγότερο από εξήντα έξι χρόνια.

Και μέσα στις δεκαετίες που ακολούθησαν, ο άν-θρωπος δημιούργησε παγκόσμια δίκτυα επικοινωνίας, υπο-λογιστές τεράστιας ισχύος, τεχνητή νοημοσύνη, δορυφορική πλοήγηση, προηγμένα υλικά και όργανα ικανά να παρατη-ρούν το Σύμπαν σε αποστάσεις δισεκατομμυρίων ετών φω-τός.

Η ταχύτητα αυτής της εξέλιξης είναι πραγματικά εντυ-πωσιακή.

Αρκεί όμως για να συμπεράνουμε ότι πίσω από αυτήν βρίσκεται η μελέτη ή η αντιγραφή μη ανθρώπινης τεχνολογίας; Όχι.

Η ανθρώπινη επιστήμη διαθέτει τη δική της καταγε-γραμμένη αλυσίδα ανακαλύψεων.

Η μία γνώση γίνεται ερ-γαλείο για την επόμενη.

Η ηλεκτρονική επιταχύνει την πλη-ροφορική, η πληροφορική επιταχύνει τη φυσική και τη μη-χανική, και η παγκόσμια επικοινωνία επιτρέπει σε εκατομ-μύρια ανθρώπους να οικοδομούν ταυτόχρονα επάνω στη γνώση άλλων ανθρώπων.

Η τεχνολογική επιτάχυνση μπορεί επομένως να εξηγηθεί σε πολύ μεγάλο βαθμό από τη σωρευτική φύση της ίδιας της ανθρώπινης γνώσης.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι το ερώτημα μιας εξωτερικής μεταφοράς γνώσης πρέπει να αποκλειστεί εκ των προτέρων.

Ιδίως μετά από όσα είδαμε για τη μυστικότητα, τα διαβα-θμισμένα προγράμματα και την πιθανή συμμετοχή ιδιωτι-κών φορέων, το ερώτημα μπορεί να τεθεί.

Δεν μπορεί όμως να απαντηθεί μόνο από την ταχύτητα της προόδου.

Η ταχύτητα της τεχνολογικής ανάπτυξης δεν αποτε-λεί, από μόνη της, απόδειξη εξωτερικής παρέμβασης.

Αν υπήρξε ποτέ μεταφορά μη ανθρώπινης γνώσης ή τε-χνολογίας, θα χρειάζονταν πολύ ισχυρότερα στοιχεία για να μπορέσουμε να την ξεχωρίσουμε από τη φυσική εξέλιξη της ανθρώπινης επιστήμης.

Και αυτή η διάκριση είναι απαραίτητη.

Άλλο ένα ερώτημα που δικαιούμαστε να θέσουμε.

Και άλλο μια απάντηση που μπορούμε να αποδεί-ξουμε. Είμαστε Έτοιμοι για Επαφή; Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι μόνο: «Γιατί δεν εμφανίζονται;» Μπορεί να είναι και: «Είμαστε εμείς έτοιμοι να εμφανιστούν;» Τι θα συνέβαινε την επόμενη ημέρα; Ποιος θα μιλούσε εξ ονόματος της ανθρωπότητας; Ένα κράτος; Ο ΟΗΕ; Οι επιστήμονες; Οι θρησκευτικοί ηγέτες; Οι στρατιωτικοί; Ποιος θα αποφάσιζε τι θα τους ρωτήσουμε, ποιος θα είχε πρόσβαση στη γνώση τους και ποιος θα εμπόδιζε μια τεχνο-λογία που προσφέρθηκε για ειρηνικό σκοπό να μετατραπεί σε όπλο; Και πώς θα αντιδρούσαν δισεκατομμύρια άνθρωποι στην είδηση ότι ο άνθρωπος δεν είναι μόνος; Ίσως το δυσκολότερο μέρος της επαφής να μην είναι το ταξίδι ανάμεσα στα άστρα.

Ίσως να είναι η ωριμότητα εκεί-νων που θα συναντηθούν.

Γιατί η πραγματική απόσταση ανάμεσα σε δύο πολιτι-σμούς δεν μετριέται μόνο σε έτη φωτός.

Μπορεί να μετριέται και στον τρόπο με τον οποίο αντι-λαμβάνονται τη γνώση, τη δύναμη, την ελευθερία και την ευθύνη.

Η τεχνολογική απόσταση μπορεί να είναι τεράστια.

Αλλά ακόμη μεγαλύτερη μπορεί να είναι η απόσταση της Συνείδησης. Αν Έχουν Έρθει, Πότε Ήρθαν Πρώτη Φο-ρά; Και εδώ το ερώτημα αρχίζει να κοιτάζει προς τα πίσω.

Υποθέτουμε συνήθως ότι η πιθανή επίσκεψη ενός άλλου πολιτισμού στη Γη είναι σύγχρονο φαινόμενο, ίσως επειδή οι λέξεις UFO και UAP είναι σύγχρονες.

Αλλά η Γη δεν έγινε ορατή στο Σύμπαν τον εικοστό αιώ-να. Η ζωή υπάρχει εδώ δισεκατομμύρια χρόνια.

Ο άνθρωπος εδώ και πολύ λιγότερο.

Και ένας πολιτισμός ικανός να ταξιδεύει ανάμεσα στα άστρα δεν είχε κανέναν λόγο να περιμένει μέχρι να εφεύ-ρουμε το ραντάρ για να ανακαλύψει τον πλανήτη μας.

Τότε γεννιέται ένα πολύ πιο παράξενο ερώτημα: αν άλλες νοήμονες υπάρξεις έφτασαν στη Γη πριν από χιλιάδες χρόνια, πώς θα τις περιέγραφαν οι άν-θρωποι που τις συνάντησαν; Δεν είχαν τη λέξη «εξωγήινος». Δεν γνώριζαν εξωπλανήτες.

Δεν διέθεταν έννοιες για διαστρικά ταξίδια.

Και δεν μπορούσαν εύκολα να ξεχωρίσουν μια τεχνολογία πολύ ανώτερη από τη δική τους από κάτι που θα αντιλαμβά-νονταν ως υπερφυσικό.

Αν έβλεπαν ένα ον να κατεβαίνει από τον ουρανό, να δια-θέτει δυνατότητες που ξεπερνούσαν κάθε ανθρώπινη εμπει-ρία, να γνωρίζει πράγματα αδιανόητα για εκείνους και ίσως να ζει πολύ περισσότερο από αυτούς, ποια λέξη θα χρησιμο-ποιούσαν; Ίσως μία από τις αρχαιότερες λέξεις της ανθρώπινης ι-στορίας: θεός.

Και έτσι το επόμενο ερώτημα δεν είναι πλέον μόνο αν άλ-λοι πολιτισμοί έχουν φτάσει στη Γη. Είναι αν ο άνθρωπος τους συνάντησε πολύ πριν αποκτή-σει τις έννοιες για να καταλάβει τι ακριβώς έβλεπε.

Και αν μέσα στις αρχαίες ιστορίες —ανάμεσα στον μύθο, στο σύμβολο, στη θρησκευτική εμπειρία και στην ανθρώπι-νη φαντασία— διατηρήθηκε κάπου και η μνήμη πραγματι-κών συναντήσεων.

Δεν σημαίνει ότι κάθε θεός των αρχαίων παραδόσεων ήταν μια μη ανθρώπινη ύπαρξη.

Ούτε ότι κάθε μύθος αποτελεί ιστορική καταγραφή.

Αλλά το ερώτημα παραμένει.

Ίσως ορισμένες από τις μορφές που ονομάσαμε θεούς να μην ήταν ποτέ Θεοί.

Ίσως ήταν υπάρξεις που ο άνθρωπος δεν είχε ακόμη τις έννοιες για να ονομάσει διαφορετικά.

Και τότε πρέπει να επιστρέψουμε στις παλαιότερες αφη-γήσεις της ανθρωπότητας και να τις κοιτάξουμε ξανά.

Όχι μόνο ως μύθους.

Όχι μόνο ως θρησκευτικά σύμβολα.

Αλλά και ως πιθανές μνήμες επαφών που ερμηνεύτηκαν με τη γλώσσα της εποχής τους. ΤEΛΟΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΔΕΥΤΕΡΟΥ ΜΕΡΟΥΣ ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους