Από την χθεσινή παρουσία μου στο ΔΣ Λαμιέων σε μια ολιγόλεπτη δυνατότητα να καταθέσω την άλλη άποψη πραγματικης ανάπτυξης του χώρου των Θερμοπυλών σε ένα Πάρκο ιστορίας ευεξίας και Πολιτισμού καί...

Πλήρες Κείμενο:

Από την χθεσινή παρουσία μου στο ΔΣ Λαμιέων σε μια ολιγόλεπτη δυνατότητα να καταθέσω την άλλη άποψη πραγματικης ανάπτυξης του χώρου των Θερμοπυλών σε ένα Πάρκο ιστορίας ευεξίας και Πολιτισμού καί φυσικά όχι σε ένα ξενοδοχείο με παραχώρηση του ιαματικού νερού για 99 χρόνια. 1. Οι Θερμοπύλες δεν είναι μόνο ένα τουριστικό ακίνητο Έχουν μια ιδιαιτερότητα που λίγοι τόποι στον κόσμο διαθέτουν: το ιστορικό γεγονός των Θερμοπυλών, τον αρχαιολογικό χώρο, τη σύνδεση με τον Λεωνίδα και τη μάχη, το φυσικό τοπίο, τις ιαματικές πηγές.

Άρα η ανάπτυξη δεν θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται μόνο ως τουριστική εκμετάλλευση ενός ακινήτου, αλλά ως εθνικός τόπος ιστορικής μνήμης και διεθνούς προβολής. 2. Ένα δημόσιο "ισχυρό σημείο αναφοράς" Η πρόταση για: Μουσείο Θερμοπυλών, Ιστορικό Πάρκο, αναβάθμιση του αρχαιολογικού χώρου, ψηφιακές εφαρμογές ιστορίας, διεθνές κέντρο πολιτισμού, θα μπορούσε να λειτουργήσει ως ο «μαγνήτης» που θα φέρνει επισκέπτες.

Μετά η ιδιωτική οικονομία θα είχε μεγαλύτερο ενδιαφέρον να επενδύσει σε: ξενοδοχεία, κέντρα ευεξίας, εστίαση, συνεδριακές υποδομές, δραστηριότητες.

Δηλαδή πρώτα δημιουργείται η υπεραξία του τόπου και μετά έρχεται η επιχειρηματική ανάπτυξη. 3. Το μοντέλο του ιαματικού κέντρου Η ιδέα για ένα δημόσιο ή δημοτικό/διαδημοτικό υδροθεραπευτήριο με συνεργασία: Υπουργείου Τουρισμού, Υπουργείου Πολιτισμού, Δήμου Λαμιέων, Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας, Επιμελητήριο Φθιωτιδας. θα μπορούσε να δημιουργήσει έναν πυρήνα όπως συμβαίνει σε πολλές ευρωπαϊκές λουτροπόλεις.

Ο πυρήνας θα μπορούσε να περιλαμβάνει: υδροθεραπεία, ιατρικό τουρισμό, αποκατάσταση, spa, ευεξία, αθλητική αποκατάσταση.

Και γύρω από αυτόν να αναπτυχθούν ιδιωτικές μονάδες. 4. Το μεγάλο ερώτημα είναι η διαχείριση του νερού Αν το ιαματικό νερό παραχωρηθεί αποκλειστικά για 99 χρόνια σε έναν επενδυτή, τότε η περιοχή εξαρτάται από έναν μόνο φορέα.

Το μοντέλο που περιγράφει η δική μας προταση είναι διαφορετικό: το Δημόσιο κρατά τον στρατηγικό έλεγχο του πόρου, δημιουργεί βασικές υποδομές, και παραχωρεί επιμέρους δικαιώματα χρήσης σε ιδιώτες με όρους.

Έτσι θα μπορούσε να υπάρχει: ένας δημόσιος πυρήνας, πολλοί ιδιώτες γύρω του, ανταγωνισμός, μεγαλύτερη διάχυση οφέλους στην τοπική οικονομία. 5. Η μεγάλη πρόκληση Το μειονέκτημα αυτού του μοντέλου είναι ότι απαιτεί: δημόσια χρηματοδότηση, σωστή διοίκηση, ταχύτητα στις αποφάσεις.

Το μοντέλο της παραχώρησης επιλέγεται συχνά γιατί το κράτος λέει: «φέρνω ιδιωτικά κεφάλαια και μεταφέρω το επενδυτικό ρίσκο». Όμως η δική μας ένσταση είναι ουσιαστική: Μήπως σε έναν τόπο παγκόσμιας ιστορικής σημασίας δεν πρέπει να παραχωρηθεί ο βασικός μοχλός αξίας, αλλά να δημιουργηθεί πρώτα ένα δημόσιο αναπτυξιακό πλαίσιο; Αυτό είναι ένα σοβαρό θέμα πολιτικής επιλογής.

Θα είχε ενδιαφέρον στο επόμενο βήμα να κάνουμε μια σύγκριση δύο μοντέλων: Α. Το μοντέλο της σημερινής προκήρυξης (99ετής ιδιωτική παραχώρηση) vs Β. Το μοντέλο "Δημόσιος πυρήνας – ιδιωτικές επενδύσεις γύρω από αυτόν" και να δούμε ποιο αποδίδει περισσότερο οικονομικά και κοινωνικά στη Φθιώτιδα. να κάνουμε σύγκριση και με την σκέψη ότι πάλι θα υπάρχουν κίνητρα μόχλευσης ιδιωτικών κεφαλαίων σε όλη την ευρύτερη περιοχή που θα χρειαστεί ,φιλοξένεια και σύτιση και τουριστική ξενάγηση και ανάδειξη της όλης περιοχης και μάλιστα σημαντικό , οι λοιπές ιαματικές πηγές από Καμένα Βούρλα, Υπάτη, Πλατύστομο που θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν από ιδιώτες και να αποτελέσει η περιοχή ένα ευρύτερο ιαματικό ιστορικό επίκεντρο . Αυτό ουσιαστικά είναι ένα ολιστικό αναπτυξιακό σχέδιο για τη Φθιώτιδα και όχι απλώς η αξιοποίηση ενός ακινήτου στις Θερμοπύλες. Και εδώ η σύγκριση γίνεται πολύ ενδιαφέρουσα. Ας βάλουμε τα δύο μοντέλα απέναντι:

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους