Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η καθημερινή μου συνήθεια γράφει μια κάρτα με μαθήματα ισπανικών και κοιτάζοντάς την συνειδητοποίησα πόσο εύκολα, ανώδυνα και απλά έκλεψαν την ζωή μας με την μετάθεση του εργασιακού ωραρίου.

Η γενιά μου, του Πολυτεχνείου, κάτι πρόλαβε και έζησε, οι νέοι ζουν απλά για να δουλεύουν και να είναι και ευγνώμονες όσοι έχουν δουλειά.

Όταν τυπικά σχολάς στις 6 το απόγευμα, που τον χειμώνα είναι ήδη νύχτα, αν δεν έχεις υπερωρία και με μέσο όρο μία ώρα διαδρομής, φτάνεις στο σπίτι στις 7. Πείτε μου εσείς, τι χρόνος σου μένει, όχι απλά να ζήσεις, αλλά έστω να προλάβεις τα απαραίτητα.

Ψώνια, σπίτι, δραστηριότητες παιδιών, μελέτη και φροντίδα παιδιών(μπάνια, ρούχα φαγητό επόμενης μέρας) και άλλα καθημερινά.

Η ζωή των νέων μια καταθλιπτική αγχωμένη ρουτίνα με έξοδα ασήκωτα συνήθως, η ζωή των παππούδων ένα διαρκές άγχος να βοηθήσουν όπως και όπου μπορούν και γενικά όλοι ζουν μια τεχνολογική και εικονική ευημερία, χωρίς καθόλου ζωή. Αφού σε επιδοτούμε κιόλας, γιατί δεν αποταμιεύεις για το παιδί σου ρε; Τι σου ζητάμε;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους