Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η υποκρισία της Alice Weidel και το πρόσωπο του σύγχρονου φασισμού: ⭕️Η Alice Weidel είναι λεσβία.Ηγείται ενός κόμματος που αντιτίθεται στον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών – ενώ η ίδια ζει, με σύμφωνο συμβίωσης, με γυναίκα. ⭕️ Η Weidel και η σύντροφός της μεγαλώνουν δύο παιδιά σε μια ομόφυλη οικογένεια – ενώ το κόμμα της υπερασπίζεται αποκλειστικά το μοντέλο «πατέρα-μητέρας». ⭕️ Πολεμά τη μετανάστευση – ενώ η σύντροφός της γεννήθηκε στη Σρι Λάνκα.

Η σύντροφός της, η σκηνοθέτιδα Sarah Bossard, γεννήθηκε στη Σρι Λάνκα και υιοθετήθηκε σε βρεφική ηλικία από οικογένεια στην Ελβετία, όπου μεγάλωσε και απέκτησε ελβετική υπηκοότητα. Το AfD έχει υιοθετήσει μία από τις σκληρότερες αντιμεταναστευτικές γραμμές στη Γερμανία ⭕️ Προβάλλεται ως υπερασπίστρια του γερμανικού εθνικισμού – αλλά η οικογένειά της ζει στην Ελβετία.Η οικογένεια της Alice Weidel έχει κατοικία στην Ελβετία, στο Einsiedeln.

Η ίδια έχει επικαλεστεί λόγους ασφάλειας για την επιλογή αυτή, ενώ διατηρεί και κατοικία στη Γερμανία για τις πολιτικές και προσωπικές της υποχρεώσεις.

Και εδώ βρίσκεται η πολιτική αντίφαση: μία πολιτικός που μιλά διαρκώς για πατρίδα, εθνική ταυτότητα και γερμανικά συμφέροντα έχει επιλέξει να οργανώσει την οικογενειακή της ζωή εκτός Γερμανίας.

Κι όμως, η Alice Weidel ηγείται του ακροδεξιού AfD.

Ενός κόμματος που επενδύει στον φόβο.

Στη μισαλλοδοξία.

Στον εθνικισμό.

Στην αντιμεταναστευτική υστερία.

Στην ιδέα ότι υπάρχουν άνθρωποι «κανονικοί» και άνθρωποι που περισσεύουν.

Και κάπου εδώ βρίσκεται η μεγάλη αλήθεια για τον φασισμό.

Ο φασισμός δεν είναι ποτέ τόσο απλός όσο η υποκρισία ενός ανθρώπου.

Δεν είναι απλώς το «λέω κάτι και κάνω το αντίθετο». Είναι κάτι πολύ πιο επικίνδυνο.

Είναι το δικαίωμα που διεκδικώ για τον εαυτό μου, αλλά αρνούμαι να αναγνωρίσω στους άλλους. «Εγώ μπορώ να είμαι διαφορετική.

Εσύ όχι.» «Η δική μου οικογένεια είναι αποδεκτή.

Η δική σου είναι απειλή.» «Η δική μου σύντροφος είναι η εξαίρεση.

Ο μετανάστης που δεν μοιάζει με εμάς είναι το πρόβλημα.» Αυτό είναι το δηλητήριο του αυταρχισμού.

Πάντα υπάρχουν οι «καλοί ξένοι». Οι «σωστοί ομοφυλόφιλοι». Οι «αποδεκτές εξαιρέσεις». Αρκεί να υπάρχει κάποιος άλλος για να γίνει ο εχθρός.

Γιατί ο φασισμός χρειάζεται εχθρούς.

Χρειάζεται κάποιον να κατηγορήσει για την ανεργία.

Για τη φτώχεια.

Για την εγκληματικότητα.

Για την ανασφάλεια.

Για όλα όσα το ίδιο το πολιτικό και οικονομικό σύστημα δεν θέλει να λύσει.

Και τότε εμφανίζεται η εύκολη λύση: Φταίνε οι ξένοι.

Φταίνε οι πρόσφυγες.

Φταίνε οι μουσουλμάνοι.

Φταίνε οι διαφορετικοί.

Φταίει πάντα κάποιος πιο αδύναμος.

Ποτέ αυτοί που έχουν την εξουσία. Η Alice Weidel μπορεί να ζει όπως θέλει.

Και πρέπει να έχει κάθε δικαίωμα να ζει όπως θέλει.

Να αγαπά όποιον θέλει.

Να δημιουργεί την οικογένεια που θέλει.

Να μεγαλώνει τα παιδιά της όπως κάθε άλλος άνθρωπος.

Αλλά αυτό ακριβώς είναι το ερώτημα.

Αν αυτά τα δικαιώματα είναι αυτονόητα για εκείνη… γιατί το πολιτικό κόμμα που ηγείται θέλει να τα περιορίζει για τους άλλους; Γιατί η δική της διαφορετικότητα είναι αποδεκτή, ενώ η διαφορετικότητα των άλλων παρουσιάζεται ως απειλή; Γιατί η δική της οικογένεια αξίζει σεβασμό, αλλά άλλες οικογένειες πρέπει να απολογούνται για την ύπαρξή τους; Γιατί η προσωπική της ζωή μπορεί να είναι σύνθετη, πολυπολιτισμική και διαφορετική… αλλά η κοινωνία που ονειρεύεται πολιτικά πρέπει να είναι «καθαρή», ομοιόμορφη και φοβισμένη; Η απάντηση είναι απλή.

Γιατί ο φασισμός δεν υπήρξε ποτέ ιδεολογία αρχών.

Ήταν πάντα ιδεολογία εξουσίας.

Δεν ενδιαφέρεται πραγματικά για την οικογένεια.

Τη χρησιμοποιεί.

Δεν ενδιαφέρεται πραγματικά για την πατρίδα.

Τη χρησιμοποιεί.

Δεν ενδιαφέρεται πραγματικά για την ασφάλεια.

Τη χρησιμοποιεί.

Δεν ενδιαφέρεται για τις «αξίες». Τις επικαλείται όταν χρειάζεται να ελέγξει, να αποκλείσει και να διχάσει.

Ο φασισμός δεν λέει: «Όλοι πρέπει να ζούμε με τους ίδιους κανόνες». Λέει: «Οι δικοί μου άνθρωποι αξίζουν δικαιώματα.

Οι υπόλοιποι πρέπει να αποδείξουν ότι αξίζουν να υπάρχουν.» Και αυτή είναι η πιο επικίνδυνη αντίφαση.

Όχι ότι μια ακροδεξιά πολιτικός έχει μια προσωπική ζωή διαφορετική από την πολιτική ρητορική του κόμματός της.

Αλλά ότι απολαμβάνει ελευθερίες, δικαιώματα και κοινωνική ανοχή… την ίδια στιγμή που η πολιτική δύναμη που εκπροσωπεί θέλει να αποφασίζει ποιοι άλλοι δικαιούνται ελευθερία, δικαιώματα και κοινωνική αποδοχή.

Ας μην γελιόμαστε.

Ο φασισμός δεν ξεκινά πάντα με στρατόπεδα και μπότες.

Ξεκινά με λέξεις.

Με φόβο.

Με ψέματα.

Με τον διαχωρισμό ανάμεσα στο «εμείς» και το «αυτοί». Με την ιδέα ότι κάποιοι άνθρωποι είναι λιγότερο άνθρωποι από άλλους.

Και όταν η κοινωνία συνηθίσει αυτή την ιδέα… τότε είναι ήδη αργά.

Ο φασισμός δεν είναι άποψη.

Είναι η άρνηση του δικαιώματος του άλλου να υπάρχει ελεύθερος, ίσος και διαφορετικός.

Και γι' αυτό πρέπει να τον αναγνωρίζουμε.

Να τον ξεσκεπάζουμε.

Να τον καταγγέλλουμε.

Πριν ο φόβος γίνει πολιτική. Πριν το μίσος γίνει κανονικότητα. Πριν η σιωπή γίνει συνενοχή. #ΌχιΣτονΦασισμό #AfD #Ακροδεξιά #Δημοκρατία #Αντιφασισμός #ΚαμίαΑνοχήΣτοΜίσος

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους