Η Γυναίκα με το Πέπλο του Πηνειού Την έλεγαν Αυρηλία... Δεν ήταν βασίλισσα, ούτε ηρωίδα.. Ήταν μια γυναίκα της Λάρισας, από εκείνες που κάθε πρωί πήγαιναν στον Πηνειό να πάρουν νερό, που ύφαιναν στο...

Πλήρες Κείμενο:

Η Γυναίκα με το Πέπλο του Πηνειού Την έλεγαν Αυρηλία... Δεν ήταν βασίλισσα, ούτε ηρωίδα.. Ήταν μια γυναίκα της Λάρισας, από εκείνες που κάθε πρωί πήγαιναν στον Πηνειό να πάρουν νερό, που ύφαιναν στο αργαλειό και φύλαγαν το σπίτι όταν οι άντρες έλειπαν στα άλογα του θεσσαλικού κάμπου.. Όταν αρρώστησε, ο άντρας της δεν είχε χρυσάφι να φωνάξει γιατρό από τα Τρίκκα.

Έτσι έκανε ό,τι έκαναν όλοι τότε στη Θεσσαλία... πήρε μια πέτρα από το βουνό, φώναξε έναν λιθοξόο, και του είπε "κάνε την να μείνει". Ο τεχνίτης δεν την έκανε όμορφη όπως τις Αθηναίες.

Την έκανε όπως ήταν.

Με το πέπλο της τραβηγμένο στο κεφάλι, για να μην την κρυώνει ο βοριάς.

Με το βλέμμα ήρεμο, λίγο κουρασμένο.

Και από κάτω χάραξε το όνομά της, για να μην το πάρει ο άνεμος. Οι Ρωμαίοι που περνούσαν από τη Λάρισα εκείνα τα χρόνια έγραφαν πάντα στο τέλος "ΧΑΙΡΕ". Όχι αντίο. Χαίρε.

Σαν να λένε στον διαβάτη.. στάσου, θυμήσου την, και συνέχισε χαρούμενος.

Για 1.800 χρόνια η πέτρα ήταν θαμμένη στο χώμα, κάτω από σιτάρια και στάχυα... Ο κάμπος την σκέπασε.

Μέχρι που την βρήκαν και την έφεραν στο λόφο του Μεζούρλου, στο Διαχρονικό Μουσείο.

Και τώρα κοιτάει πάλι έξω από το παράθυρο. Όχι τον Πηνειό, αλλά τα παιδιά που τρέχουν στο μουσείο. Και ακόμα φοράει το πέπλο της.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους