Original Post

Πλήρες Κείμενο:

🛑 Η αναπηρία δεν χρειάζεται απολογία Υπάρχει ακόμη μια βαθιά ριζωμένη αντίληψη στην κοινωνία μας: ότι η αναπηρία πρέπει να φαίνεται για να αναγνωρίζεται.

Αν κάποιος κινείται με αναπηρικό αμαξίδιο, αν δεν βλέπει, αν δεν περπατά, τότε – στα μάτια πολλών – η αναπηρία του είναι «πραγματική». Αν όμως περπατά, εργάζεται, ταξιδεύει, οδηγεί ή απλώς δεν έχει μια εμφανή σωματική δυσκολία, τότε συχνά καλείται να αποδείξει ότι πράγματι έχει αναπηρία.

Και αυτό είναι ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που αντιμετωπίζουν καθημερινά τα άτομα με μη ορατές αναπηρίες.

Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου ένας άνθρωπος με αναπηρία χρειάζεται να εξηγεί σε έναν υπάλληλο, σε έναν συνεπιβάτη, σε έναν περαστικό ή ακόμη και σε έναν συμπολίτη του γιατί χρησιμοποιεί μια θέση ή μια διευκόλυνση που δικαιούται.

Σαν να πρέπει κάθε φορά να παρουσιάσει την ιατρική του κατάσταση για να πείσει ότι «δικαιούται» να υπάρχει στον συγκεκριμένο χώρο.

Ένα πρόσφατο περιστατικό σε πλοίο ανέδειξε ακριβώς αυτή την πραγματικότητα.

Άτομο με μη ορατή αναπηρία, έχοντας μάλιστα Κάρτα Αναπηρίας, βρέθηκε να αμφισβητείται επειδή η αναπηρία του δεν ήταν εμφανής.

Αυτό δεν είναι απλώς έλλειψη ενημέρωσης.

Είναι ένα πρόβλημα που αφορά την ίδια την κουλτούρα μας απέναντι στην αναπηρία. ♿ Το γνωστό διεθνές σύμβολο της αναπηρίας, με το άτομο σε αναπηρικό αμαξίδιο, δεν σημαίνει ότι αφορά αποκλειστικά ανθρώπους που χρησιμοποιούν αμαξίδιο.

Η αναπηρία έχει πολλές μορφές.

Άλλες είναι ορατές και άλλες όχι.

Και η Πολιτεία έχει υποχρέωση να το γνωρίζει.

Οι υπηρεσίες, οι μεταφορές, οι επιχειρήσεις και οι εργαζόμενοί τους έχουν υποχρέωση να είναι ενημερωμένοι. ⚖️ Όμως η αναπηρία δεν είναι μόνο ζήτημα προσβασιμότητας και κοινωνικής συμπεριφοράς.

Είναι και ζήτημα οικονομικής επιβίωσης.

Για έναν άνθρωπο με αναπηρία, τα έξοδα μπορεί να είναι πολλαπλάσια: φάρμακα, θεραπείες, αποκατάσταση, ειδικά βοηθήματα, εξοπλισμός, μετακινήσεις και ανάγκες που για έναν άνθρωπο χωρίς αναπηρία απλώς δεν υπάρχουν.

Κι όταν μεγάλο μέρος αυτών των αναγκών δεν καλύπτεται επαρκώς, τα πενιχρά επιδόματα δεν μπορούν να θεωρούνται κοινωνική προστασία.

Είναι απλώς μια ελάχιστη οικονομική ανάσα απέναντι σε ένα πολύ μεγαλύτερο κόστος ζωής.

Ακόμη πιο δύσκολη γίνεται η κατάσταση όταν αλλάζουν οι οικογενειακές συνθήκες.

Ένας άνθρωπος με αναπηρία μπορεί να βρεθεί, μετά τον θάνατο του συζύγου ή της συζύγου του, αντιμέτωπος με ένα πολύπλοκο σύστημα παροχών, συντάξεων και περιορισμών, που σε ορισμένες περιπτώσεις τον οδηγεί ουσιαστικά στο δίλημμα ποιο ανεπαρκές εισόδημα θα κρατήσει.

Και εδώ πρέπει να αναρωτηθούμε: Πώς ζητάμε από έναν άνθρωπο με αυξημένες και μόνιμες ανάγκες να ζήσει αξιοπρεπώς όταν ακόμη και η κοινωνική προστασία που του παρέχεται δεν επαρκεί για το πραγματικό κόστος της ζωής του; 🌱 Οι Οικολόγοι ΠΡΑΣΙΝΟΙ έχουμε υποστηρίξει σταθερά την ανάγκη για ουσιαστική κοινωνική προστασία των ατόμων με αναπηρία, για διατήρηση και ενίσχυση του εισοδήματός τους, για δωρεάν πρόσβαση στα αναγκαία φάρμακα, θεραπευτικά και τεχνικά μέσα, για καθολική προσβασιμότητα και για ουσιαστική συμμετοχή των ίδιων των ανθρώπων με αναπηρία στον σχεδιασμό των πολιτικών που τους αφορούν.

Γιατί η ισότητα δεν σημαίνει να δίνουμε σε όλους ακριβώς το ίδιο.

Σημαίνει να εξασφαλίζουμε σε όλους τη δυνατότητα να ζουν με αξιοπρέπεια.

Το ίδιο ισχύει και για τις θέσεις στάθμευσης.

Χρειάζεται να γνωρίζουμε ότι η χρήση των ειδικών θέσεων στάθμευσης συνδέεται με συγκεκριμένο Δελτίο Στάθμευσης ΑμεΑ και συγκεκριμένες προϋποθέσεις.

Δεν αρκεί απλώς η ύπαρξη οποιασδήποτε αναπηρίας.

Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να δημιουργούμε μια κοινωνία στην οποία οι άνθρωποι με αναπηρία αισθάνονται διαρκώς ότι εξετάζονται, ελέγχονται και κρίνονται.

Γιατί τελικά αυτό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα: ❓ Γιατί πρέπει ένας άνθρωπος με αναπηρία να αποδεικνύει συνεχώς ότι είναι ανάπηρος; ❓ Γιατί πρέπει να εξηγεί γιατί χρειάζεται μια διευκόλυνση; ❓ Γιατί πρέπει να αισθάνεται ότι οι γύρω του τον θεωρούν «λιγότερο ανάπηρο» επειδή μπορεί να περπατήσει; ❓ Γιατί ένας άνθρωπος με μη ορατή αναπηρία πρέπει να φοβάται ότι θα δεχθεί επίθεση, ειρωνεία ή αμφισβήτηση αν χρησιμοποιήσει ένα δικαίωμα που του αναγνωρίζει η Πολιτεία; ❓ Και γιατί ακόμη και άνθρωποι με εμφανείς αναπηρίες αντιμετωπίζονται πολλές φορές με οίκτο, στερεότυπα ή την αντίληψη ότι η αναπηρία καθορίζει ολόκληρη την προσωπικότητά τους; Η αναπηρία δεν είναι ταυτότητα που ακυρώνει τον άνθρωπο.

Δεν είναι λόγος αποκλεισμού.

Δεν είναι λόγος οίκτου.

Και σίγουρα δεν είναι λόγος για να πρέπει κάποιος να απολογείται.

Τα άτομα με αναπηρία δεν ζητούν προνόμια.

Ζητούν δικαιώματα: 🔹 Προσβασιμότητα 🔹 Αξιοπρεπές εισόδημα 🔹 Πραγματική κάλυψη των αναγκών υγείας και αποκατάστασης 🔹 Ενημερωμένες υπηρεσίες και προσωπικό 🔹 Ισότιμη πρόσβαση στην εργασία, στην εκπαίδευση, στις μεταφορές και στην κοινωνική ζωή 🔹 Συμμετοχή στον σχεδιασμό των πολιτικών που τους αφορούν Και πάνω απ’ όλα ζητούν κάτι που θα έπρεπε να θεωρείται αυτονόητο: να μην χρειάζεται να απολογούνται για την αναπηρία τους.

Η αναπηρία δεν χρειάζεται απολογία. ✔️ Χρειάζεται δικαιώματα. ✔️ Χρειάζεται σεβασμό. ✔️ Χρειάζεται προσβασιμότητα. ✔️ Χρειάζεται οικονομική ασφάλεια. ✔️ Χρειάζεται ένα πραγματικό κοινωνικό κράτος.

Και χρειάζεται μια κοινωνία που θα μάθει επιτέλους να βλέπει τον άνθρωπο και όχι μόνο την αναπηρία του. — Αλεξάνδρα Δατσέρη Συμπρόεδρος Οικολόγων ΠΡΑΣΙΝΩΝ #αναπηρια #disability #οικολόγοιπράσινοι🌻

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους