Η διαχρονική δουλική νοοτροπία των Ελληνικών κυβερνήσεων και το Κυπριακό πρόβλημα Από το 1922 και εντεύθεν, οι κυβερνήσεις στην Ελλάδα πολιτεύονται με μια παράξενη νοοτροπία που χαρακτηρίζεται από...

Πλήρες Κείμενο:

Η διαχρονική δουλική νοοτροπία των Ελληνικών κυβερνήσεων και το Κυπριακό πρόβλημα Από το 1922 και εντεύθεν, οι κυβερνήσεις στην Ελλάδα πολιτεύονται με μια παράξενη νοοτροπία που χαρακτηρίζεται από υποτέλεια, εξάρτηση, δουλικότητα, ξενοκρατία, επαιτεία και προστατευτισμό της εκάστοτε πολιτικής ηγεσίας.

Η πολιτική ηγεσία της χώρας στάθηκε ανίκανη να αξιοποιήσει την προσφορά της Ελλάδας στον Β Παγκόσμιο πόλεμο, στον οποίο έγινε ολοκαύτωμα για την παγκόσμια ελευθερία και δημοκρατία.

Και αντί να ζητήσει τα δικαιώματά της ακέραια, τήρησε ψοφοδεή στάση απέναντι στις εθνικές διεκδικήσεις για να μη δυσαρεστήσει τα αφεντικά της δύσης.

Το δράμα αυτό της Ελλάδας αναδεικνύεται σε όλη του την τραγικότητα στην ατέλειωτη δοκιμασία του Κυπριακού λαού, που έχοντας όλα τα δίκαια με το μέρος του, υποχρεώθηκε να πιεί το ποτήρι της αδικίας μέχρι την τελευταία σταγόνα.

Η τραγωδία του εμφυλίου, η εξάρτηση από την ξένη επιρροή και βοήθεια, και ειδικά από την Αγγλία, έκανε το κυπριακό πρόβλημα να είναι θέμα ανεπιθύμητο για τους Έλληνες κυβερνώντες.

Μπελάς! θα λέγαμε.

Το 1950 ο τότε Αντιπρόεδρος της Ελληνικής κυβερνήσεως Γ. Παπανδρέου είπε χαρακτηριστικά στον δήμαρχο Λευκωσίας Θ. Δέρβη που τον επισκέφθηκε και του ανέπτυξε τη θέση μας για την Κύπρο: «Η Ελλάς αναπνέει με δύο πνεύμονες, τον ένα αγγλικόν, τον δε αμερικανικόν και δι’ αυτό δεν μπορεί, λόγω του Κυπριακού να κινδυνεύσει να πάθει ασφυξίαν». Ο πρωθυπουργός Πλαστήρας στην πίεση του Μακαρίου, για προσφυγή της Ελλάδας στον ΟΗΕ του είπε: «Άκουσε Μακαριώτατε.

Αν ερχόσουν στο πτωχικό μου καλύβι και μου ζητούσες να πάω να πολεμήσω για την Κύπρο, θα το έκανα ευχαρίστως, διότι είμαι στρατιώτης.

Αλλά έρχεσαι εις το γραφείο του πρωθυπουργού της Ελλάδος και μου ζητάς να κάψω την Ελλάδα, χωρίς να μπορέσω να σώσω την Κύπρο.

Κάθισε, λοιπόν ήσυχα». Τώρα, γιατί ο αγώνας για ένα κατά πάντα δίκαιο αίτημα, της αυτοδιάθεσης, που είχε αναγνωριστεί ακόμα και στους αγρίους της Αφρικής, θα έκαιγε την Ελλάδα, αν το ζητούσε νόμιμα για τον Κυπριακό λαό που είχε μάλιστα πολεμήσει για τα ανθρώπινα δικαιώματα ατόμων και λαών, αυτό ο καλοκάγαθος στρατηγός δεν θα μπορούσε βέβαια να το εξηγήσει. Ο Σοφοκλής Βενιζέλος αποκάλυψε στη βουλή των Ελλήνων ότι, το 1952 ως πρόεδρος της κυβερνήσεως αρνήθηκε να υποκύψει στις πιέσεις Μακαρίου για προσφυγή στα Η.Ε. Πρόσθεσε μάλιστα ότι σε επίπληξή του, ότι θα τον καταγγείλει στον Ελληνικό λαό, του απάντησε έντονα με τη φράση: «Μπορείτε να κάμετε ότι θέλετε αλλά, δεν πρόκειται εσείς να διευθύνετε την εξωτερική πολιτική της Ελλάδος». Ο ίδιος πολιτικός όταν τα μεσάνυχτα της νύχτας των Χριστουγέννων του 1963 ο Μακάριος του έκανε δραματικές εκκλήσεις από τηλεφώνου, όπως η μητέρα Ελλάς μη εγκαταλείψει τα τέκνα της στην Κύπρο από την αναμενόμενη απόβαση των Τούρκων και τη σφαγή που θα ακολουθούσε, του έκλεισε εκνευρισμένος το τηλέφωνο με τη φράση: «Σεις που υπογράψατε τις Συνθήκες της Ζυρίχης έχετε και την ευθύνη.

Δεν θα μπλέξω εγώ την Ελλάδα σε πόλεμο για τα λάθη σας». Την τηλεφωνική εκείνη συνομιλία την παρακολουθούσε και ο Κληρίδης ο οποίος τόσο πικράθηκε που είπε:« Εάν η Ελλάς μας αφήσει να σφαγώμεν από τους Τούρκους, τότε εγώ ντρέπομαι διότι είμαι Έλλην». Τον Αύγουστο του 1964 η Τουρκία με τους βομβαρδισμούς της στην Τηλλυρία άνοιξε την πόρτα του Φρενοκομείου.

Δεν μπήκε όμως μέσα και η Ελλάδα, όπως διαλαλούσε ο Γέρος της Δημοκρατίας, αλλά είπε στον Μακάριο και το αδικαιολόγητο: «Άλλα συμφωνούμε και άλλα πράττετε». Ακολούθησαν τα διχοτομικά σχέδια Άτσεσον.

Eπειδή τα απέρριψαν ο Μακάριος και ο Παπανδρέου, από τις 15 Ιουλίου 1965 μέχρι την 21 Απριλίου 1967 ανεβοκατέβηκαν πέντε βασιλικές κυβερνήσεις των αποστατών.

Από τον Γ. Αθ Νόβα, τον επιλεγόμενο Γαργάλατα μέχρι τον Κανελλόπουλο και φθάσαμε στην 7ετία της Χούντας.

Χρειάστηκαν αιώνες για να επικρατήσει σε ολόκληρο τον Ελληνικό Κυπριακό λαό εκείνο το αγωνιστικό πνεύμα και το εθνικό φρόνημα που οιστρηλάτησαν τον αγώνα του 1955-59 Τον επικό εκείνο αγώνα που ήταν η μοναδική ρωμαλέα εξόρμηση του Κυπριακού Ελληνισμού από την ταπείνωση δουλείας αιώνων, στα ύψη των εθνικών του πόθων.

Και όχι μόνο.

Η παιδεία και η παράδοση είχαν αναγάγει την προσφιλή μητέρα Ελλάδα εις γιγάντιο ιδεώδες.

Πίστευε ότι ουδέποτε θα έμενε αδρανής ενώπιον μιας επίθεσης από την Τουρκία.

Αυτή η πίστη του Ελληνισμού της Κύπρου δοκιμάστηκε τον Δεκέμβριο του 1963, τον Αύγουστο του 1964, τον Νοέμβριο του 1967 και τον Ιούλιο και Αύγουστο του 1974 Η προϊούσα κατάπτωση της συγκεκριμένης αυτής πίστης, είχε και μια σταδιακή υποβάθμιση του εθνικού φρονήματος, ειδικά δε, χαλάρωση της επί γενεάς ατενούς προσήλωσης εις την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα.

Στη συνεχή κάμψη αυτής της έμπνευσης με τα ολέθρια αποτελέσματα συνέτειναν τα μέγιστα και οι συνωμότες που δρούσαν από το 1963 μέχρι και το 1974.

Κυρίως όμως, η ευπιστία, η προδοσία και το εθνικό παραλήρημα σε ανώτατα στελέχη του ελληνικού στρατεύματος που το έφεραν με κούφια συνθήματα και στον αθώο Κυπριακό λαό, εκμεταλλευόμενοι το πιο ιερό εθνικό ιδανικό που για αιώνες πίστευε.

Ο σοφός, πατριώτης και αγωνιστής Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Γεώργιος σε μια βαρυσήμαντη ομιλία του στο Δημαρχείο Παπάγου-Χολαργού στις 3-3-2019 έψεξε - χειροκροτούμενος από το πολυπληθές ακροατήριο - την προαναφερθείσα δουλική νοοτροπία των Ελληνικών κυβερνήσεων και κάλεσε τον απανταχού Ελληνισμό σε εγρήγορση για αποτροπή των επεκτατικών σχεδίων της Τουρκίας. «… Ξεκινήσαμε,με ενθουσιασμό τον αγώνα για την Ένωση με την Ελλάδα, έχοντας πίσω μας ως συμπαραστάτες περισσότερες από εκατό γενιές Ελλήνων, που διατήρησαν με ποταμούς αιμάτων και κατακόμβες θυσιών, την ελληνικότητα της Κύπρου.

Και σήμερα», είπε μεταξύ των άλλων ο Αρχιεπίσκοπος, «κινδυνεύουμε, και από δικά μας σφάλματα, και τις δικές μας παραλήψεις, να είμαστε η τελευταία γενιά των Ελλήνων στην Κύπρο….Και θα ήθελα να εκφράσω εκ μέρους όλου του Κυπριακού λαού ένα παράπονο για τη διαχρονική, εκτός ελαχίστων περιπτώσεων, στάση των Ελληνικών κυβερνήσεων, απέναντι στους κατά καιρούς αγώνες μας.

Νιώσαμε πολλάκις την εγκατάλειψη, την αδιαφορία, την απόρριψη.

Δεν μιλώ για τον υπέροχο Ελληνικό λαό και για την εκκλησία του.

Αυτοί μας συμπαραστάθηκαν και μας συμπαραστέκονται με κάθε θυσία, Δεν ξεχνάμε, πέραν των άλλων, ότι είναι με τις στερήσεις του Ελληνικού λαού που σπουδάσαμε δωρεάν στα Ελληνικά Πανεπιστήμια χιλιάδες Κύπριοι. Οι Ελληνικές κυβερνήσεις, όμως, κράτησαν αποστάσεις ασφαλείας από τα προβλήματά μας.

Δεν μιλώ για τη Χούντα.

Αυτοί ούτε Έλληνες λογαριάζονται, ούτε εκπροσωπούσαν τον Ελληνικό λαό.

Όταν απεγνωσμένα κοιτούσαμε προς την Ελλάδα για απόκρουση της Τουρκικής εισβολής, ακούσαμε από πρωθυπουργικά χείλη ότι η Ελλάδα είναι μακριά.

Όταν ζούσαμε στο όνειρο τού απελευθερωτικού μας αγώνα, παρά τις θυσίες και τα δεινά του λαού μας η Ελληνική κυβέρνηση μας πίεζε, πιεζόμενη και εκείνη από το ΝΑΤΟ και τους Αγγλοαμερικανούς για αποδοχή των διαιρετικών συμφωνιών της Ζυρίχης, που μας οδήγησαν τελικά στην καταστροφή.

Και όταν παρά τα δεινά της προσφυγοποίησης ο λαός μας αγωνιζόταν για απόρριψη του σχεδίου Ανάν που μας παρέδιδε στην Τουρκία, οι εδώ ιθύνοντες μας εκφόβιζαν ότι αν δεν αποδεχόμασταν το σχέδιο δεν θα επέτρεπαν την ένταξή μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση….» Σήμερα, που όλα είναι δυσοίωνα για το μέλλον της ιδιαίτερης πατρίδας μας, στα χέρια των ισχυρών της γης, ίσως το έθνος θυμηθεί ότι έχει ρίζες και αποφασίσει να στηριχθεί εκεί. Ο κίνδυνος της πλήρους εθνικής και πνευματικής μας αλλοτρίωσης και απορρόφησης είναι άμεσος! Π. Χριστοδούλου.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους