Σχόλιο του Shades με αφορμή μια καταγγελία για βιασμό που είδε χθες το φως της δημοσιότητας Η δημοσιοποίηση της επαναλαμβανόμενης κακοποίησης μιας γυναίκας από πρόσωπο με αναγνωρισιμότητα στον χώρο...

Πλήρες Κείμενο:

Σχόλιο του Shades με αφορμή μια καταγγελία για βιασμό που είδε χθες το φως της δημοσιότητας Η δημοσιοποίηση της επαναλαμβανόμενης κακοποίησης μιας γυναίκας από πρόσωπο με αναγνωρισιμότητα στον χώρο, καθώς και η διαφαινόμενη διάθεση αρκετών να «κλείσουν τα μάτια» μπροστά σε αυτή τη σκληρή πραγματικότητα, αναδεικνύουν ένα τεράστιο πρόβλημα που αφορά τις κοινωνικές μας σχέσεις, τη βάση του αισθήματος του «συνανήκειν», και πρωτίστως την πολιτική λειτουργία και τις διαδικασίες στο εσωτερικό του χώρου, καθότι ο χώρος, ως κοινότητα ανθρώπων, συγκροτείται, ή τουλάχιστον οφείλει να συγκροτείται, πολιτικά.

Θεωρούμε ότι οφείλουμε να υποβάλουμε στη βάσανο της κριτικής όλο το πλαίσιο μέσα στο οποίο βρήκε χώρο να εκδηλωθεί αυτή η συμπεριφορά.

Επειδή σύμφωνα με τις καταγγελίες που είδαν το φως της δημοσιότητας, μιλάμε για πρόσωπο με δεκαετίες παρουσίας στην κοινωνική ζωή του χώρου, είναι λογικό να υποθέσουμε ότι δεν πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό.

Κατά καιρούς έχουμε αναφερθεί σε ποικίλα παθολογικά χαρακτηριστικά του χώρου και στη λειτουργία σχέσεων μικροεξουσίας στο εσωτερικό του, στα αίτια και τα αποτελέσματά τους, επιχειρώντας να τα κατανοήσουμε μέσα από το αναλυτικό εργαλείο της «Αυταρχικής Προσωπικότητας», όχι ως ψυχολογικού τύπου, αλλά ως πολιτικής και κοινωνικής δομής.

Πιστεύουμε ότι, με αφορμή τα γεγονότα, οφείλουμε να σκύψουμε πιο συστηματικά πάνω σε αυτή τη μελέτη, ώστε η ψηλάφηση να γίνει βαθιά κατανόηση και συνολική κριτική.

Αυτό δεν είναι απλώς επιθυμητό, είναι απαραίτητο.

Αφενός, αυτή η ακραία, κτηνώδης συμπεριφορά συνιστά ακραίο σύμπτωμα μιας γενικότερης παθολογίας.

Αφετέρου, τίθεται το ερώτημα: τι είναι αυτό που επιτρέπει σε τέτοιες συμπεριφορές να εμφιλοχωρούν σε έναν πολιτικό χώρο διακηρυγμένα αντισεξιστικό, αντιαυταρχικό, κάθετα αντίθετο σε κάθε μορφή εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο; Τι είναι αυτό που επιτρέπει να κλείνουν μάτια και στόματα μπροστά σε πληροφορίες για τέτοιες συμπεριφορές; Πρόκειται για ζήτημα που αγγίζει άμεσα την ίδια την πολιτική υπόσταση αυτού του χώρου, τα θεμέλιά του.

Μοιραία, η κριτική οφείλει να λάβει έναν πιο συνολικό χαρακτήρα. Υσ1: Η άτυπη ιεραρχία μέσω του κύρους, από συγκεκριμένα πρόσωπα (συχνά άνδρες, μεγαλύτερης ηλικίας, με μακρόχρονη «παρουσία» στον χώρο), η απουσία θεσμοθετημένων διαδικασιών λογοδοσίας, όλα αυτά συνιστούν υλικές συνθήκες που επιτρέπουν και προστατεύουν την κακοποιητική συμπεριφορά.

Η ίδια η άτυπη οργάνωση, που συχνά προβάλλεται ως εγγύηση οριζοντιότητας, μπορεί να λειτουργεί αντίστροφα: να συγκαλύπτει σχέσεις εξουσίας ακριβώς επειδή δεν ονομάζονται, δεν καταγράφονται, δεν υπόκεινται σε συλλογικό έλεγχο. Υσ2: Γι' αυτό η κριτική δεν πρέπει να μείνει στο επίπεδο της καταγγελίας ενός ατόμου.

Οφείλει να θέσει το ζήτημα υπό την σκοπιά των κοινωνικών όρων που καθιστούν δυνατή τη βία: ποιος έχει πρόσβαση σε ποιους πόρους, ποιος διαθέτει το κοινωνικό κεφάλαιο ώστε η φωνή του να ακούγεται περισσότερο από τη φωνή της επιζώσας, ποιες δομές (ή η απουσία τους) επιτρέπουν την ατιμωρησία.

Μόνο έτσι η κριτική μπορεί να γίνει πράξη, δηλαδή να οδηγήσει σε συγκεκριμένες διαδικασίες μέσα στον χώρο, και όχι απλώς σε μια στιγμιαία, ηθικού τύπου, καταδίκη. Υσ3: Η απελευθέρωση από την καπιταλιστική εκμετάλλευση δεν συνεπάγεται αυτόματα την απελευθέρωση από την πατριαρχική καταπίεση.

Αυτά τα δύο μπορούν να συνυπάρχουν, να αλληλοενισχύονται, ακόμη και μέσα σε χώρους που διεκδικούν μια ριζοσπαστική πολιτική ταυτότητα.

Η σιωπή, η ανοχή, η προστασία κακοποιητών «δικών μας ανθρώπων» δεν είναι παρέκκλιση από την πολιτική μας, είναι η ίδια η πολιτική μας όταν αρνείται να δει την αναπαραγωγή της πατριαρχίας και της έμφυλης βίας στο εσωτερικό της. Υσ4: Η έμφυλη βία δεν είναι απλώς μια υπόθεση που αφορά μια ατομική παρέκκλιση, αντίθετα είναι μια συγκροτημένη κοινωνική σχέση, που αναπαράγεται μέσα από υλικές δομές εξουσίας.

Ο χώρος δεν λειτουργεί σε κοινωνικό κενό. αναπαράγει, έστω και υπό «αντιεξουσιαστική» ή «αντισεξιστική» διακήρυξη, τις υλικές σχέσεις της πατριαρχίας σε καπιταλιστικές συνθήκες που διαπερνούν το σύνολο της κοινωνίας. Υσ5: Πρέπει βέβαια να σημειώσουμε ότι μέχρι στιγμής δεν επιβεβαιώνεται επίσημη καταγγελία στις αρχές για το περιστατικό και ότι εμείς δεν είμαστε δικαστές. Ωστόσο, η γενική κατεύθυνση του προβληματισμού μας ξεπερνά ένα μεμονωμένο γεγονός. @followers

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους