Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Aφιέρωμα στην Μνήμη της χαροκαμένης μητέρας των δίδυμων αδελφών Χρίστου και Μίλτου Χριστοφόρου.

Με βαθιά θλίψη θα ήθελα να εκφράσω τα αισθήματα αλλά και τον θυμό που νοιώθω για την άτυχη και χαροκαμένη Μάνα, Πόπη Χριστοφόρου, που έχασε τα δυο της παιδιά στην έκρηξη του Μαρί το 2011.

Και τώρα βιάστηκε και μάς άφησε και αυτή για να συναντήσει τους αγγέλους της που της τους στέρησαν κάποιοι με την αδιαφορία και την ανευθυνότητα που επέδειξαν στα καθήκοντα τους.

Από τότε, για 15 ολόκληρα χρόνια ζούσε με το ένα πόδι της στη γη και το άλλο στον ουρανό, αφού δεν έφευγε ποτέ το μυαλό της από τα παιδιά της.

Η σκέψη της ήταν συνεχώς: πώς ένοιωσαν εκείνη την κακιά ώρα που κατάλαβαν ότι ήρθε το τέλος της ζωής τους.

Ο πόνος της ήταν μεγάλος, συνεχόμενος και αβάστακτος! Το γνωρίζω από πρώτο χέρι με την δολοφονία του †Θανάση μου στα καλά καθούμενα, στις 29 του Σεπτέμβρη το 2005, ενώ υπηρετούσε, επίσης, στην Ε.Φ. Όπως εγώ, ούτε και η Πόπη Χριστοφόρου, ΔΕΝ έχασε τα παιδιά της από αρρώστια, ΟΥΤΕ από δυστύχημα, αλλά ΟΥΤΕ και στον πόλεμο για να πούμε χαλάλι στην πατρίδα η θυσία των παιδιών μας.

Τα χάσαμε εν ώρα υπηρεσίας εξ αιτίας κάποιων αδιάφορων και ανεύθυνων που δεν ανταποκρίθηκαν όπως είχαν υποχρέωση στα καθήκοντα τους για να γλυτώσουν τα παιδιά μας από τον κίνδυνο που διέτρεχε η ζωή τους.

Ο κάθε γονιός που στέλνει το παιδί του στον Στρατό για να υπηρετήσει την πατρίδα, γνωρίζει ότι, εάν χρειαστεί θα δώσει και την ζωή του ακόμα για αυτήν.

ΟΧΙ όμως εν καιρώ ειρήνης! Αυτοί που τους παραδίδομε τα παιδιά μας, έχουν μεγάλη ευθύνη, και για την διαβίωση και για την ασφάλεια της ζωής τους.

Δυστυχώς όμως, το να σού φέρουν το παιδί σου νεκρό εν καιρώ ειρήνης είναι τεράστιες οι ευθύνες που πρέπει να αποδοθούν σε αυτούς που παραδώσαμε τα παιδιά μας και μάς τα επέστρεψαν πίσω νεκρά.

Θα ήθελα να περιοριστώ λίγο στην δική μου τραγική υπόθεση που για 21 ολόκληρα χρόνια δεν αποδόθηκαν καθόλου ευθύνες σε κανένα! Το απαράδεχτο και εξοφρενικό, δεν ήταν μόνο το έγκλημα της δολοφονίας, το οποίο φωνάζαμε από την πρώτη στιγμή, αλλά, ήταν και το δεύτερο έγκλημα, το στίγμα και η σπίλωση του ονόματος τού παιδιού μας, ότι δήθεν έπεσε μόνος του από την γέφυρα, χωρίς φυσικά να υπάρχει κανένας λόγος! αλλά για την μη απόδοση ευθυνών.

Πράγμα το οποίο δεν κατάφεραν ποτέ να αποδείξουν με τα ψέματα, τις αρλούμπες και τις μυθοπλασίες τους.

Το τραγικό για όλους αυτούς είναι ότι, δεν υπολόγισαν πως δεν θα το αντέχαμε και θα ξεσηκωθούμε και θα επιμένουμε για τα αυτονόητα που μιλούσαν από μόνα τους.

Το φωνάζαμε από την πρώτη στιγμή στην σκηνή και το αποδείξαμε περίτρανα με τα προηγηθέντα γεγονότα, τα στοιχεία, τα ευρήματα, τις γραπτές μαρτυρίες και τις επιστημονικές μαρτυρίες, μετά την εκταφή και την εξειδικευμένη εξέταση των οστών του άτυχου παιδιού μας, αλλά και με τις τελεσίδικες Αποφάσεις των Δικαστηρίων.

Ένα πράγμα θα πρέπει να γνωρίζουν όλοι ανεξαιρέτως, ότι… με την απώλεια ενός παιδιού, κατευθείαν καταστρέφεται και η δική σου ζωή.

Εμείς, έπρεπε να αποκαταστήσουμε τα παιδιά μας τώρα και να χαιρόμαστε να τα βλέπουμε να δημιουργούν την δική τους ζωή και οικογένεια, και ΟΧΙ να τρέχουμε στα κοιμητήρια για τρισάγια και στις εκκλησίες για μνημόσυνα, και στα δικαστήρια για να αποδείξουμε την αλήθεια, η οποία έβγαζε μάτι από την πρώτη στιγμή στην σκηνή.

Τρέχουμε και παλεύουμε να δικαιώσουμε τα παιδιά μας, κάτι που έπρεπε το Κράτος να κάμει, αλλά επειδή κάποιοι εθελότυφλοι έκαναν τα στραβά μάτια από την αρχή, το κακό συνεχίστηκε για 21 ολόκληρα χρόνια.

Αυτά δυστυχώς συμβαίνουν στον κάθε γονιό που χάνει το παιδί του, και με αυτές τις σκέψεις βίωνε την ζωή της και η δυστυχισμένη Πόπη Χριστοφόρου, μετά τον άδικο χαμό των παιδιών της.

Ας είναι Αιωνία της η Μνήμη μαζί με τούς αγγέλους της, εκεί που δεν υπάρχει ούτε πόνος, ούτε κακία, αλλά ούτε και στεναχώρια παρά μόνο ζωή ατελεύτητη. Αμήν!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους