ΣΚΩΤΙΑ – ΙΡΛΑΝΔΙΑ: ΕΠΙΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΥΠΟΣΧΕΣΗ Έγινε άλλη μία πρεμιέρα, σα νεράκι πέρασαν οχτώ ολόκληρες μέρες κι άλλο ένα καινούριο ταξίδι είναι τώρα βίωμα, ανάμνηση και συγχρόνως υπόσχεση σπουδαίων...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το ταξίδι αυτό, με διάφορους κάθε φορά τρόπους, ήταν στο μυαλό μου χρόνια πολλά, πάρα πολλά και ήρθε το πλήρωμα το χρόνου να περπατήσουμε σε μέρη θρυλικά. Τα Χάιλαντς που δεν απογοητεύουν ποτέ κανέναν, το Τέρας του Λοχ-Νες που κράτησε κι αυτή τη φορά ζωντανή τη φήμη του με τη μη εμφάνισή του, το Εδιμβούργο με τη Μαρία Στιούαρτ, τον Γουάλας και τον Σων Κόνερυ, η Πινακοθήκη τής Γλασκώβης με τα «Boys of Glascow», τον Charles Rennie Mackintosh με τη συνολική ματιά του στον κόσμο και στην αισθητική του χώρου που ζούμε, τον θρυλικό Εσταυρωμένο του Νταλί και τον εργάτη στα ναυπηγία που κατασκεύαζε ένα πλοίο που θα ταξίδευε σε μέρη όπου ο ίδιος δεν θα πήγαινε ποτέ κι από κει, προτεστάντες και καθολικοί, εργάτες ποτισμένοι δηλητήριο, στο Μπέλφαστ, με τα Τείχη, τα καινούρια όχι τα παλιά, τα Τείχη τα πολύχρωμα φτιαγμένα από μαύρες κατάμαυρες ανθρώπινες στιγμές, τα Τείχη με τις πύλες στις γειτονιές που ακόμα σφραγίζουν το βράδυ γιατί ο φόβος ακόμα είναι ζωντανός, ένα λευκό μαντίλι ανάμεσα σε πυροβολισμούς βλεμμάτων ανθρώπων που διψούν για Ιστορία, το Ντέρυ που έγινε ένα υπαίθριο μουσείο μνήμης χωρίς οργή, η ύπαιθρος τής Ιρλανδίας σαν πίνακας ζωγραφικής δώρο στην ψυχή, σμαραγδένιες λίμνες, καταπράσινα βουνά και κοιλάδες, τέλεια λιβάδια με τα τέλεια ζώα να βόσκουν αρμονικά κατανεμημένα στο χώρο, αναρωτιέσαι πώς έγινε αυτό, από χέρι θεού, ανθρώπου ή τα πήρε όλα πάνω της η βροχή; Ένα κέλτικο κοιμητήριο μ’ έναν κέλτικο σταυρό πάνω, ένα βιολί κι ένας ήχος που γίνεται παιδική ανάμνηση, μια πατάτα στο fish & chips γίνεται αφορμή για ιστορίες και γράφει την ιστορία εκατομμυρίων ανθρώπων, σπίτια που αδειάζουν, πλοία που φεύγουν, μια γλώσσα που χάνει έδαφος μαζί με εκείνους που την μιλούσαν και φεύγουν, ο ένας Τιτανικός πίσω απ’ τον άλλο, ένας δεκαπεντάχρονος εφημεριδοπώλης που κρατούσε το πρωτοσέλιδο της καταστροφής, ένα παγόβουνο στην καρδιά, τα βράχια, η βροχή, ο γκρεμός, το κάστρο κι ό,τι απέμεινε από τα γέλια και τα κλάματα που μια φορά κι έναν καιρό ακούγονταν εδώ, ένας παππούς κι ένας πατέρας που σκάβουν τη γη και λίγο πιο κει, σαράντα χρόνια μόνο πιο κει ένας γιος και εγγονός αποφασίζει να πάρει στα χέρια του μια πένα και να σκάψει αλλιώς τη γη τής ιστορίας που γεννήθηκε, να φέρει ένα Νόμπελ στο τάφο των προγόνων του με φόντο το Δουβλίνο με τα τρία Νόμπελ κι άλλα τρία που δικαιούται έξι κι ένα κερδισμένο σκάβοντας τα χωράφια εφτά, σκάβουν όλοι, φεύγουν σχεδόν όλοι κι όσοι μένουν στέκονται μπροστά σ’ ένα καράβι και ξέρουν πως μάλλον ποτέ δε θα ξαναδούν όσους μόλις αποχαιρέτησαν, Μεγάλη Πείνα, Μεγάλη Μετανάστευση και απέναντι ακριβώς, γωνία Μεταναστεύσεως και Πείνας βρίσκονται τα κεντρικά τής Google, της Microsoft, της Facebook/Meta, της LinkedIn, της TikTok, της Airbnb, της Stripe, της Accenture, της Citibank, της PayPal, της Experian, της Pfizer… Κάτω από όλη την ομορφιά και την πραγματικότητα που είδαν τα μάτια μας, υπάρχει μια άλλη γεωγραφία κι άλλη ιστορία, αόρατη.

Σύνορα που μετακινήθηκαν, γλώσσες που υποχώρησαν, θρησκείες που έγιναν πολιτικές ταυτότητες, γη που άλλαξε χέρια… Βασικό ερώτημα του ταξιδιού: «Ποιος είμαι και τί κάνω με ό,τι μου παραδόθηκε;» Χώρα, οικογένεια, θρησκεία, γλώσσα, αδικία, ήττα, τραύμα, επανάληψη, εκδίκηση, τάξη, ντροπή, επιθυμία, πατρίδα, εξορία, απώλεια… Λέξεις, ιδέες και έννοιες πρώτη ύλη για να γράψεις Ιστορία.

Για όλα αυτά μιλήσαμε οχτώ μέρες.

Το παρελθόν δεν εξαφανίζεται.

Μεταμορφώνεται μόνο, σε τραγούδια, σε τοπωνύμια, σε τοίχους και πύλες, σε κοινοβούλια και πλατείες, σε ποιήματα και σε διαφορετικές προφορές της ίδιας γλώσσας, σε πικρά αστεία και σε σιωπές.

Και κάπως έτσι η Ιστορία, ενώ σχεδόν πάντα αρχίζει με εκείνον που έχει τη δύναμη καμιά φορά, καταλήγει στα χέρια εκείνου που βρίσκει τις σωστές λέξεις να τη γράψει, κι έστω και κατ’ εξαίρεση έχουμε την ανατροπή του εύλογου και την Ιστορία τη γράφει ο ηττημένος, τη γράφει ο Τζέημς Τζόυς, ο Μπέκετ και τ’ άλλα παιδιά… Είδαμε πολλά όμορφα κι ακούσαμε πολλά για την Ασχήμια του Κόσμου.

Η ομορφιά δεν αποτελεί εγγύηση μιας όμορφης ιστορίας.

Ταξιδεύοντας και ειδικά τα τελευταία χρόνια, μόνιμη ελπίδα μου είναι να γίνει κάτι στο ταξίδι και να επιστρέψουμε λίγο πιο αβέβαιοι απ’ όσο ξεκινήσαμε, λιγότερο σίγουροι για όσα νομίζαμε πως ξέραμε και πως είχαμε καταλάβει.

Αυτή η μικρή απώλεια βεβαιότητας, ίσως να είναι το πολυτιμότερο πράγμα που μπορεί να χαρίσει ένα ταξίδι.

Και στην ίδια στιγμή τής απώλειας των παλιών βεβαιοτήτων, το κέρδος μιας καινούριας: δε χρειάζεται να συμφωνούμε για να ζήσουμε μαζί.

Φτάνει να μην είμαστε σίγουροι πως έχουμε μόνο δίκιο.

Το ταξίδι αυτό έκανε τη διαδρομή του για χρόνια, πρώτα στο μυαλό μου και μετά ακούμπησε το βάρος του στο χρόνο και στην έγνοια όσων δούλεψαν για να γίνει από ιδέα και πρόθεση, πραγματικότητα.

Ειδικά το ταξίδι αυτό ακούμπησε στο χρόνο και στην έγνοια της Πόπης ( Poppie Alifraghi) που ακούραστα ήταν για μήνες μπροστά και πίσω και δίπλα και πάνω από κάθε οργανωτική λεπτομέρεια και είναι ωραία ευκαιρία να την ευχαριστήσω από καρδιάς.

Απ’ αυτό το ταξίδι γεννήθηκαν άλλα τρία.

Τρία ταξίδια, τρίδυμα και όλα θα γίνουν πραγματικότητα.

Ένα 10ήμερο Σκωτία-Ιρλανδία με κάποιες προσθήκες και διαφοροποιήσεις.

Ένα 6ήμερο μόνο στη Σκωτία με όλα τα Highlights και τα Highlands.

Κι ένα 6ήμερο στην Ιρλανδία που φιλοδοξώ και θα δουλέψω όσο χρειαστεί, ώρες και μέρες και μήνες ώστε να γίνει ό,τι και η Χώρα των Βάσκων για τη Melodrakma.

Εικόνα και σφραγίδα μας. Μια Ιρλανδία με συναίσθημα, με Κριτική Σκέψη, με Ποιητικό βλέμμα και με δίψα για την Ομορφιά.

Να ρθείτε όλοι να δούμε την Ιρλανδία μαζί! Τον κόσμο του Μπέλφαστ και του Ντέρυ, τον κόσμο του Δουβλίνου, την ιρλανδική ύπαιθρο, τους Γίγαντες που μοιράστηκε με την οικουμένη, τον Τζόναθαν Σουίφτ, τον Όσκαρ Ουάιλντ, τον Ουίλιαμ Μπάτλερ Γέιτς, τον Τζέημς Τζόυς, τον Τζωρτζ Μπέρναρντ Σω, τον Σάμιουελ Μπέκετ, τον Σέιμους Χίνι, τον ξεναγός στο Μπέλφαστ που είχε μαζί του τις πλαστικές σφαίρες που τον βρήκαν κάποτε, τον ξεναγό στο Δουβλίνο που είχε έναν λόγο σα σφαίρα ευθύβολη αλλά χωρίς οργή, μόνο ειρωνεία κι αυτό ήταν χτύπημα πιο δυνατό… Αυτό ήταν το ταξίδι κι όλα αυτά μαζί ειπωμένα με αγάπη έγιναν το μεγάλο κέρδος των ημερών δίπλα στη συνειδητοποίηση πως υπάρχουν λαοί που ακόμα και την ήττα τους, βρίσκουν τρόπο να την κάνουν θρίαμβο! Ευχαριστώ και τους ανθρώπους και τη ζωή που έκαναν όσα και ό,τι χρειάστηκε για να ζήσουμε αυτές τις μέρες με καρδιά. Υ.Γ: Σύντομα θα ανακοινωθούν οι ημερομηνίες για την Ιρλανδική Περίοδο, για την ας πούμε «Πράσινη Περίοδο» τής Melodrakma. WWW.MELODRAKMA.COM

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους