Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο αιρετικός Βασίλης Ραφαηλίδης, συγγραφέας, δοκιμιογράφος και κριτικός κινηματογράφου, ο οποίος πέθανε σα σήμερα πριν 26 χρόνια σημειώνει για το ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΑ ΚΥΘΗΡΑ του Φίλου του, Θεόδωρου Αγγελόπουλου. 🎥 «Το Ταξίδι στα Κύθηρα είναι ένα ταξίδι που δεν γίνεται· γιατί τα Κύθηρα δεν υπάρχουν.

Περισσότερο από γεωγραφικός, τα Κύθηρα είναι ο μυθικός χώρος της ‘άφατης ευτυχίας’ του Antoine Watteau και της ‘δύσκολης επιτυχίας’ του Charles Baudelaire.» (Ταξίδι στον Άδη) 📽 Πρόκειται για μια ευφυή θεώρηση: ο σκηνοθέτης δεν κινηματογραφεί μόνο έναν πραγματικό τόπο, αλλά έναν μυθικό, ουτοπικό χώρο, τον οποίο ταυτίζει με μια εσωτερική αναζήτηση, ένα ποιητικό οδοιπορικό. 🎞« Στο Ταξίδι στα Κύθηρα, την ομίχλη τη δημιουργεί η ιδιομορφία της ελληνικής ιστορίας, που ενώ έχει πάντα μια περιφέρεια, δεν έχει ποτέ ένα κέντρο.

Δεν υπάρχει πατρίδα για τους Έλληνες, παρά μόνο εκτός Ελλάδας.

Ο γερο-αντάρτης στο τέλος θα πάρει ξανά το δρόμο της εξορίας, γιατί η πατρίδα του έχει γεμίσει από δοσίλογους… Το ελληνικό κέντρο είναι χαμένο στην ομίχλη…» ( “Η ομιχλώδης ελληνική ιστορία στις ταινίες του Αγγελόπουλου”) 🎬 Ένας ποιητικός αλλά και πολιτικός συμβολισμός: εδώ, η ελληνική ιστορία παρουσιάζεται ρευστή, διχασμένη, χωρίς σταθερή «πατρίδα» για να την κατοικήσει πραγματικά ο πολίτης. ⛵️ Και μια συμβολική τοπογραφία: Τα Κύθηρα ως “ου-τόπος” Τα Κύθηρα είναι παράδοξο τόπο — διοικητικά ανήκουν στην Αττική αλλά γεωγραφικά θεωρούνται μέλος των Ιονίων ή των Κυκλάδων.

Είναι σαν αυτό το νησί να μην ανήκει πουθενά — εκτός από τον εαυτό του — όπως συμβαίνει και με την ίδια την Ελλάδα.

Μια ιδέα ξεκάθαρα συμβολική: τα Κύθηρα, όπως και η Ελλάδα, βρίσκονται στο μεταίχμιο πολλών ταυτοτήτων, χωρίς σαφές "κέντρο", γι’ αυτό και δημιουργούν την "ομίχλη της ιστορίας".

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους