Original Post

Πλήρες Κείμενο:

πάρχουν στιγμές που σκεφτόμαστε τη ζωή και συνειδητοποιούμε πόσο μεγάλο μέρος της περνάει… περιμένοντας.

Περιμένουμε έναν άνθρωπο.

Περιμένουμε την αγάπη.

Περιμένουμε την κατάλληλη στιγμή.

Περιμένουμε κάποιον να μας επιλέξει.

Περιμένουμε πως, κάπου πίσω από την επόμενη γωνία, θα εμφανιστεί επιτέλους εκείνος ο άνθρωπος που, λες και όλη του τη ζωή, περίμενε ακριβώς εμάς.

Και ονειρευόμαστε.

Μερικές φορές τόσο πολύ, που γινόμαστε αφελώς ανόητοι.

Πιστεύουμε πως κάθε άνθρωπος που μπαίνει στη ζωή μας ίσως είναι «ο ένας». Δίνουμε λίγο ακόμη χρόνο.

Άλλη μία ευκαιρία.

Άλλον έναν χρόνο.

Άλλο ένα κομμάτι του εαυτού μας.

Κάποιες φορές μοιραζόμαστε ακόμη και τη ζωή μας με ανθρώπους με τους οποίους, βαθιά μέσα μας, δεν θέλουμε πραγματικά να είμαστε — μόνο και μόνο επειδή πιστεύουμε πως κάποια μέρα κάτι θα αλλάξει.

Και ο χρόνος περνά. Μέρες. Μήνες. Χρόνια.

Μέχρι που μια μέρα καταλαβαίνουμε κάτι οδυνηρά όμορφο: Όλα εκείνα που περιμέναμε τόσο απελπισμένα να μας δώσει κάποιος άλλος, ήταν τελικά αυτά που έπρεπε να δώσουμε εμείς στον εαυτό μας.

Την αγάπη.

Τη φροντίδα.

Την ελευθερία.

Τα ταξίδια.

Τις όμορφες στιγμές.

Την ασφάλεια.

Τα όνειρα που θέλαμε να πραγματοποιήσουμε.

Κι όμως, πολλές φορές τα σκορπίσαμε σε ανθρώπους που ούτε καν πρόσεξαν τη λάμψη στα μάτια μας όταν τους κοιτούσαμε.

Και τότε έρχεται ίσως η σπουδαιότερη στιγμή στη ζωή ενός ανθρώπου.

Όχι όταν συναντά τον έρωτα της ζωής του.

Αλλά όταν συναντά τον ίδιο του τον εαυτό.

Όταν καταλαβαίνει: Είμαι μόνος.

Και αυτό πια δεν με φοβίζει.

Θέλω να είμαι μόνος, μέχρι η παρουσία κάποιου να γίνει πιο όμορφη από την ηρεμία που νιώθω όταν είμαι με τον εαυτό μου.

Γιατί μόνο εμείς μπορούμε να πραγματοποιήσουμε τα όνειρά μας χωρίς να χρειάζεται να τα πληρώσουμε με τίμημα την ίδια μας τη ζωή.

Μόνο εμείς ξέρουμε πραγματικά τι έχουμε περάσει.

Μόνο εμείς ξέρουμε ποιοι είμαστε.

Μόνο εμείς ξέρουμε τι πραγματικά θέλουμε.

Και μόνο εμείς μπορούμε να πάρουμε τον εαυτό μας από το χέρι και να προχωρήσουμε προς τα εκεί.

Κι αν στον δρόμο εμφανιστεί κάποιος που θέλει πραγματικά να περπατήσει δίπλα μας — υπέροχα. Σύντροφος. Έρωτας. Φίλος. Συνοδοιπόρος.

Είναι ένα δώρο της ζωής.

Όχι όμως προϋπόθεση για να είμαστε ευτυχισμένοι.

Γιατί όλοι είμαστε ένα κομμάτι της ζωής κάποιου και πάντα κάποιος θα είναι ένα κομμάτι της δικής μας.

Κανένας όμως δεν είναι η ζωή μας.

Η ζωή μας είμαστε εμείς.

Και ίσως η πραγματική ελευθερία να αρχίζει ακριβώς εκείνη τη στιγμή που σταματάμε να περιμένουμε κάποιον πίσω από την επόμενη γωνία… και απλώς συνεχίζουμε να περπατάμε μπροστά. Anita Todorova ❤️

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους