Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πριν από λίγα χρόνια, όταν ήμασταν όλοι νεότεροι και κάπως πιο αθώοι, είχε γίνει μια καταγγελία για κακοποίηση εναντίον ενός τύπου.

Ο συγκεκριμένος ήταν πολύ δραστήριος στο fb (κατηγορίας «περσόνα»), ήταν uber φεμινιστής, προοδευτικός, αριστερός, αντίφα, όλο το πακέτο.

Και έκανε τις ανάλογες παρέες.

Η καταγγελία είχε γίνει διαδικτυακά, με ονόματα, διευθύνσεις και τηλέφωνα.

Ξέσπασε πόλεμος ανάμεσα στους «φίλους» του και τους υπόλοιπους.

Ορισμένοι προσπάθησαν να τον υπερασπιστούν και μετά αποστασιοποιήθηκαν με την ταχύτητα της αστραπής.

Σύντομα βγήκαν κι άλλες πληροφορίες γι αυτόν, από άλλες γυναίκες, που όλες μαζί «έδειξαν» μια κακοποιητική προσωπικότητα.

Ο ίδιος εξαφανίστηκε έκτοτε από τη «δημόσια σφαίρα». Το συμβάν ξεχάστηκε.

Μου είχε κάνει εντύπωση εκείνην την εποχή, πώς το επίκεντρο της προσοχής είχε μεταφερθεί με τεράστια ευκολία από το ίδιο το γεγονός της καταγγελίας, στον περίγυρο του συγκεκριμένου ανθρώπου.

Μιλάμε για επικούς καυγάδες και ποστ-σεντόνια, που αφορούσαν τρίτους ανθρώπους και όχι τον ίδιον.

Το διά ταύτα ήταν «μα, ήταν καλό παιδί και τα έλεγε και ωραία». Πράγματι.

Για την ακρίβεια τα παραέλεγε ωραία.

Με την ίδια -και μεγαλύτερη- ευκολία, το επίκεντρο της προσοχής έχει μεταφερθεί σήμερα από την καταγγελία για κατά συρροή κακοποίηση (διότι περί αυτού πρόκειται) που δημοσιεύθηκε στο Indymedia, στο «χώρο» στον οποίον ανήκει ο καταγγελλόμενος.

Διαβάζεις καταπληκτικά πράγματα, όπως για παράδειγμα ότι οι άλλοι του «χώρου» είναι τραυματισμένοι και προσπαθούν να ξεπεράσουν το PTSD τους.

Όχι την κακοποίηση της κοπέλας.

Το γεγονός ότι διερρήχθη η ασπίδα της ηθικής ανωτερότητας του «χώρου». Πλην φωτεινών εξαιρέσεων, εκεί έχει μετατοπιστεί η κουβέντα: Στον περίφημο «χώρο», ο οποίος, ως χώρος που είναι, χωράει προφανώς διάφορα.

Δεν θέλω να σταθώ στα επί μέρους, στο αν δηλαδή προστατεύεται ή όχι η ταυτότητα του μέλους του «χώρου». Προστατεύεται.

Από κάποιους επειδή είναι μέλος του «χώρου» και από άλλους επειδή, πράγματι, δεν διασύρουμε ανθρώπους, αλλά αυτό πρέπει να το σκεφτόμαστε σε όλες τις περιπτώσεις, όχι μόνο σε όσες μας βολεύει.

Ούτε στο αν η συμπεριφορά ενός ανθρώπου καθορίζει το «χώρο» του.

Είναι σύνθετη η συζήτηση εδώ: Εάν μιλάμε για τους νεοναζί, ας πούμε, προφανώς η βία είναι στην εμπεδωμένη ιδεολογία τους.

Σε όλες τις περιπτώσεις πλην των ακραίων, όμως, η ταύτιση ατομικών συμπεριφορών με «χώρους» είναι επικίνδυνα νερά.

Δεν πρέπει να συμβεί στο δικό μας «χώρο» αυτό για να το καταλάβουμε.

Διότι κάπως έτσι όλοι οι τάδε είναι εγκληματίες, όλοι οι δείνα είναι παιδοβιαστές, όλοι οι έτσι είναι κλέφτες και όλοι οι γιουβέτσι είναι για να τους πετάμε στη θάλασσα.

Κι όταν γίνεσαι εσύ το γιουβέτσι, ζορίζουν τα πράγματα.

Ιδιαίτερα εάν έχεις χτίσει συλλογική ταυτότητα ως ηθικά ανώτερος.

Η καταγγελία της κοπέλας είναι μια ιστορία που πολλές έχουμε ζήσει, με άλλες λεπτομέρειες και ίσως όχι τόσο βάρβαρα· είναι εξόχως αναγνωρίσιμη ως πάτερν όμως.

Το πρόβλημα είναι ότι δεν τιμωρείται.

Δεν προβλέπεται τιμωρία για χειριστικές και συναισθηματικά κακοποιητικές συμπεριφορές στον ποινικό μας κώδικα, διότι είναι εξαιρετικά δύσκολο να τεκμηριωθούν.

Κι αυτό είναι ένα σύνθετο θέμα, διότι ταυτόχρονα η δικαιοσύνη πρέπει να προστατεύει και τους φερόμενους ως θύτες από πιθανές εκδικητικές καταγγελίες.

Για μένα αυτό είναι το σημαντικό και όλα τα άλλα περί «χώρων» είναι η μπάλα σε άσχετες και αδιάφορες εξέδρες.

Εάν η κοπέλα αυτή πάει στα δικαστήρια, το βασικό πρόβλημα δεν είναι ότι σχεδόν σίγουρα θα χάσει.

Το βασικό πρόβλημα είναι ότι θα υποστεί τριπλή κακοποίηση από την απέναντι πλευρά και όσους σπεύσουν να την υποστηρίξουν.

Αν κρίνω από τα σχόλια στα σόσιαλ, αυτοί (και αυτές) θα είναι πολλοί.

Επειδή εγώ δεν ανήκω στο «χώρο» και σε κανέναν «χώρο» for the matter, κι επειδή δεν πιστεύω ότι αυτά τα ζητήματα λύνονται με οποιονδήποτε τρόπο πλην του θεσμικού, θα έλεγα να αφήσουμε ήσυχους τους «χώρους» και να κουβεντιάσουμε σοβαρά πώς μπορεί η προστασία των θυμάτων να πάει ένα βήμα πιο κάτω.

Να δημιουργηθούν, για παράδειγμα, ασφαλείς δομές ψυχολογικής υποστήριξης για ευάλωτους ανθρώπους που περνάνε τέτοια λούκια και δεν ξέρουν πώς να βγουν από αυτά.

Δεν χρειάζεται να καταλήξεις δαρμένη για να σε «δει» το κράτος.

Να αρχίσουμε, κάποτε, να εκπαιδεύουμε τα παιδιά μας στα θέματα της κακοποίησης· κορίτσια και αγόρια εξίσου.

Όχι με τυχαίες δράσεις μια φορά το χρόνο, αλλά συστηματικά.

Αυτό θα ήταν το μεγάλο, αν όχι το μοναδικό μας όπλο απέναντι σε όλους αυτούς.

Πέραν τούτου, θα ωφελούσε να σκεφτόμασταν ότι η ένταξη σε κάποιον ιδεολογικό «χώρο» δεν αποτελεί κολυμβήθρα του Σιλωάμ.

Ιδιαίτερα όταν γίνεται πολύ «φωναχτά». Κι όπως είδα και κάπου γραμμένο και μου άρεσε πολύ «το ότι είμαστε αντικαπιταλιστές και έχουμε γεμίσει Influencers να το κοιτάξουμε κάποτε».

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους