Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δεν με ξαφνιάζει τίποτα πια, και αυτό δεν είναι κυνισμός. Η έκπληξη προϋποθέτει ότι κάτι σπάει τη συνέχεια, ότι κάτι έρχεται απ' έξω και διακόπτει την ομαλή ροή των πραγμάτων.

Δεν υπάρχει τέτοια διακοπή.

Υπάρχει μια συνέχεια, ένα πυκνό και επαναλαμβανόμενο μοτίβο.

Ο νόμος της εντροπίας διαπερνάει όλο το συνεχές της ζωής μας, η δυστοπία ουρλιάζει από μόνη της ότι τη ζούμε ήδη, όλα γύρω μας καταρρέουν και περιμένω από παντού να μου πέσει πάλι ένα κεραμίδι στο κεφάλι.

Οι κακοποιητικές συμπεριφορές είναι σαν ένα μαύρο φίδι που φωλιάζει μέσα σου.

Όταν, στη μεγάλη τους πλειοψηφία, οι άντρες δεν μπορούν να διαχειριστούν τη ζήλια τους, τον θυμό τους, το θυμικό τους, την τεστοστερόνη στα αρχίδια τους, το ιδιοκτησιακό καθεστώς που διέπει ακόμα τις σύγχρονες σχέσεις, τότε αυτό το μαύρο φίδι εξευτελίζει κάθε ανθρώπινη αξιοπρέπεια και δηλητηριάζει κάθε σχέση.

Φοβίζει και τρομοκρατεί το άλλο ταίρι, με σκοπό να κυριαρχήσει ξανά ο θιγμένος άντρας στον χώρο του.

Μια αυταπάτη.

Γιατί την ίδια στιγμή που εκφράζει αυτό το πατριαρχικό μένος και τη σεξιστική του συνήθεια απέναντι στη γυναίκα του, στη σύντροφό του, στην κοπέλα του, εκείνη αντιλαμβάνεται πόσο αδύναμος είναι, πόσο μόνος νιώθει μέσα του, παρέα μόνο με ένα τοξικό συναίσθημα, αυτό της απόλυτης χειραγώγησης της ερωτικής του συντρόφου και αυτό του θιγμένου αντρισμού του.

Αλλά και εμείς θιγόμαστε, και εμείς έχουμε αξιοπρέπεια, και εμείς θέλουμε να αναπνεύσουμε.

Ο κόσμος όλος μας έχει συνταράξει τα τελευταία χρόνια.

Η καταστροφή του πλανήτη, ο εξευτελισμός και η καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η παντελής απουσία δικαιοσύνης σε όλο το φάσμα της πολιτικής και της ανθρώπινης βιωσιμότητας.

Όλες οι ελπίδες να φανταστούμε έναν κόσμο καλύτερο καταρρέουν γύρω μας.

Ζούμε σε έναν κόσμο χτισμένο πάνω σε ψέματα.

Ο καθένας κατασκευάζει μια εικόνα του εαυτού του, τη συντηρεί, τη διαφημίζει, και μια μέρα η εικόνα καταρρέει και από κάτω φαίνεται αυτό που πάντα ήταν εκεί.

Η πατριαρχία δεν είναι μόνο βία, είναι και σκηνοθετική επιλογή.

Επιτρέπει σε έναν άντρα να είναι δημόσια σύντροφος και ιδιωτικά κακοποιητής, δημόσια αντιεξουσιαστής και ιδιωτικά εξουσιαστής, και ολόκληρη η κοινότητα γύρω του να συμφωνεί σιωπηρά.

Σε έναν κόσμο δίχως ειλικρίνεια, αυτή η απόσταση ανάμεσα στο τι φαίνεσαι και στο τι είσαι δεν γεννάει τίποτα άλλο από πόνο, ανισότητα και τραγωδία.

Το ενδιαφέρον είναι ότι οι μάσκες πέφτουν, οι βρωμιές φανερώνονται, οι άρρωστες καταστάσεις δημοσιοποιούνται, κι ελπίζουμε κάθε φορά να μην είναι απλώς ένας τίτλος είδησης, μια καταγγελία κάποιων ημερών, αλλά να αλλάξει ριζικά αυτή η τελική απόφαση που παίρνει ένας άντρας, να επιτεθεί σε μια γυναίκα με όποιον τρόπο θέλει.

Η αγάπη θέλει ταπεινότητα και θάρρος.

Πρέπει να καταλάβουμε πότε πληγώνουμε τον άλλον με το ίδιο μας το σώμα και πού ξεκινάει το όριο της δικής μας ζωής.

Αυτό πρέπει να το καταλαβαίνουμε κι εμείς κι ο σύντροφός μας.

Δεν είμαστε υποδουλωμένα όντα που, όταν ζητήσουμε ελευθερία, θα τιμωρηθούμε γι' αυτό.

Είμαστε πλάσματα που επιθυμούν να απολαύσουν τη ζωή τους με όρους αλληλοσεβασμού και παιχνιδιού, χωρίς καμία βία.

Ελπίζω κάποτε ο πολιτισμός μας να μας μάθει να διαχειριζόμαστε την πολυπλοκότητα των σχέσεων.

Πρέπει να μάθουμε να χωρίζουμε, να αγαπάμε, να βρούμε έναν τρόπο να διαφεύγουμε με ασφάλεια από το σκοτάδι της μονογαμίας, χωρίς να δημιουργούμε μια άλλη κόλαση.

Να έχουμε το θάρρος να φανταστούμε τις ζωές μας αλλιώς.Να βγούμε από αυτή τη φυλακή.

Όταν ένα άτομο βγαίνει δημοσίως και βρίσκει το θάρρος να μιλήσει για την εμπειρία του, σημαίνει ότι έχει υποφέρει πολύ και δεν αντέχει άλλο.

Σημαίνει ότι ζητάει κατανόηση, ζητάει να επικοινωνήσει τον πόνο του.

Κι εμείς είμαστε εκεί, να ακούσουμε, να αγκαλιάσουμε την ιστορία του και να πούμε: ξέρω, καταλαβαίνω.

Απαιτείται άμεση συνεκπαίδευση.

Τι σημαίνει τελικά πατριαρχία, τι σημαίνει σεξισμός, πόσα από αυτά κρύβουμε κάτω από το μαξιλάρι μας και πόσο έτοιμοι είμαστε να τα αποβάλουμε από πάνω μας.

Όλοι βασανίζονται από το αδηφάγο τέρας της πατριαρχίας, μηδενός εξαιρουμένου.

Γιατί αυτός είναι ο πολιτισμός μας.

Ποιά θα μαγειρέψει σήμερα; Ποιά θα σερβίρει; Ποιός θα πλύνει τα πιάτα; Ποιός θα καθαρίσει τον χώρο μετά τη συνέλευση; Ποιός σήκωσε το χέρι του κάνοντας υποδείξεις, ποιός εξηγεί κάτι σε ένα άλλο άτομο με ύφος υπεροπτικό, συγκαταβατικό ή πατροναριστικό, θεωρώντας ότι εκείνος γνωρίζει περισσότερα; Ποιά φροντίζει τα παιδιά, τους γονείς, τους άρρωστους; Ποιά ζητάει πρώτη συγγνώμη για να μη γίνει καβγάς; Ποιά θα ονομαστεί υστερική; Κάθε βιασμός, κάθε ξυλοδαρμός, κάθε γυναικοκτονία παρουσιάζεται σαν μεμονωμένο περιστατικό, σαν ατύχημα, σαν η ιστορία ενός κακού άντρα.

Δεν είναι.

Είναι ένα πολυετής πόλεμος, αυτός που δεν κηρύχθηκε ποτέ και δεν τελείωσε ποτέ, και διεξάγεται μέσα στα σπίτια, στις συνελεύσεις, στα στέκια, στα κρεβάτια μας.

Το να αρνούμαστε να δούμε το μοτίβο είναι κι αυτό μια πολιτική πράξη, μια πράξη συγκάλυψης.

Και η σιωπή δεν είναι απουσία λόγου, είναι η υποδομή πάνω στην οποία στέκεται όλο το οικοδόμημα.

Γι' αυτό κάθε φωνή που σπάει τη σιωπή δεν διασπά την κοινότητα, τη χτίζει από την αρχή σε πιο γερά θεμέλια.

Ελπίδα σημαίνει να στέκεσαι στο σκοτάδι χωρίς να ξέρεις τι θα γίνει και να δρας ούτως ή αλλώς.

Το διακύβευμα δεν είναι ηθικό αλλά δομικό.

Η πατριαρχία δεν συνιστά άθροισμα ατομικών παρεκκλίσεων ούτε ελάττωμα χαρακτήρα που θεραπεύεται με ορθές πεποιθήσεις, είναι ένα καθεστώς κατανομής της εξουσίας που αναπαράγεται αδιατάρακτο.

Η μετατόπιση που οφείλουμε να κάνουμε είναι από την ηθική αγανάκτηση στο ερώτημα ποιες διαδικασίες θα φτιάξουμε ώστε να μην υπάρξουν άλλα τετοια τραύματα και ιστορίες.

Και οι διαδικασίες αυτές δεν μπορούν να αναπαράγουν τη λογική της τιμωρίας που ήδη έχει αποτύχει.

Χρειαζόμαστε συζητήσεις για το τι σημαίνει αγάπη, κεραυνοβόλος έρωτας, ζήλεια, εξουσία, σεξισμός, εκμετάλλευση, χειριστικότητα, βιασμός, κακοποίηση, ξύλο, τραύμα, πατριαρχία, βοήθεια.

Χρειαζόμαστε θάρρος και κάθε εξάλειψη ντροπής και αμφιβολίας να μοιραστούμε τις ιστορίες μας ώστε να μπορέσουμε να σκοτώσουμε αυτό το τέρας.

Χρειαζόμαστε να είμαστε όλες μαζί και να μην συγκαλύπτει ο ένας τον έναν.

Απαιτείται να κοιτάξουν βαθιά μέσα τους όλοι και να αντιμετωπίσουν αυτό το σκατό, αυτό το δικέφαλο αρχίδι που λέγεται πατριαρχία. Δεν καταγγέλλουμε για να τιμωρήσουμε, καταγγέλλουμε για να αλλάξουμε τους όρους με τους οποίους ζούμε μαζί.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους