Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Θλιμμένο αντίο στον Βάσο Πτωχόπουλλο. Γράφει ο Σπύρος Κακουριώτης, -στον Αναγνώστη- για την περίπτωση του Βάσου Ν. Πτωχόπουλλου: «Ο Βάσος Πτωχόπουλλος είναι μια σχεδόν μυθική φιγούρα της μικρής κοινωνίας της Λευκωσίας.

Η ταβέρνα του, το «Αιγαίον», υπήρξε απαράκαμπτος προορισμός των περισσότερων αριστερής προέλευσης και με πατριωτικές ευαισθησίες ελλαδιτών που κατέβαιναν στην Κύπρο.

Με τις σιεφταλιές του, τα τραγούδια του και τις γεμάτες από τον «καημό της ρωμιοσύνης» αφηγήσεις του έκανε, έστω και προσωρινά, όσο διαρκούσε η επιρροή του, ακόμα και τους πλέον πεισμένους διεθνιστές, να αντιμετωπίζουν το ενωτικό αίτημα ως κάτι πολύ περισσότερο από ιστορικό απολίθωμα… Επανεφευρίσκοντας τις ιστορίες, όμως, επανακατασκευάζει κανείς τον ίδιο του τον εαυτό, δημιουργώντας, κάθε φορά, μια διαφορετική αφήγηση της προσωπικής του διαδρομής.

Αυτήν τη διαδρομή αποφάσισε να βάλει στο χαρτί, επιλέγοντας να την αφηγηθεί με σταθμούς τα τραγούδια που κάθε φορά σημάδεψαν φάσεις και περιπέτειες του βίου, τόπους, πρόσωπα και συνευρέσεις.

Περιπλανώμενος δυστυχισμένος, ο Βάσος Πτωχόπουλλος, αφηγείται «Ιστορίες με τραγούδια», στο πρώτο βιβλίο που φέρει αποκλειστικά τη δική του υπογραφή (μολονότι υπήρξε εκδότης και αρθρογράφος σε εφημερίδες και περιοδικά επί πολλά χρόνια και συμμετείχε με κείμενά του σε αρκετούς συλλογικούς τόμους). Ήρωες της αφήγησης του Πτωχόπουλλου είναι οι ηττημένοι –πάντοτε μιας ήττας που νικάει την εξουσία: ηττημένοι του αγώνα για την Ένωση, εκεί, στη δεκαετία του ’50, ηττημένοι της ζωής στη μετανάστευση.

Διαβάζοντας τις σελίδες του για τους Κύπριους μετανάστες στην Αγγλία, αναλογίζεται κανείς τους αντίστοιχους Έλληνες στη Γερμανία· άνθρωποι πονεμένοι, που δεν καζάντισαν, που δεν αφομοιώθηκαν στην αποικιακή μητρόπολη, μικρομαγαζάτορες ή άνεργοι ή απροσδιορίστου επαγγέλματος· ένα «μαυριδερό» προλεταριάτο, που στον πρώην αποικιοκράτη αναγνωρίζει με έκπληξη έναν εξίσου κακομούτσουνο «άλλο». Πάνω απ’ όλα όμως ο Στέλιος Καζαντζίδης… Γιατί αυτό ήταν το μαγικό κλειδί που μπορούσε να επιτρέψει την είσοδο οποιουδήποτε «ασπρουλιάρη» στον κόσμο του έφηβου από τη Γιαλούσα. «Κοινωνώντας» τα τραγούδια του αυτομάτως μπορούσε να γίνει «ένας από μας», μέτοχος μιας φαντασιακής αυθεντικής ελληνικότητας, που ως ώριμος ενήλικας πια, στη Λευκωσία, ο ήρωας αυτής της μετα-αποικιακής αφήγησης θα την αναζητήσει στον κόσμο του περιθωρίου, των ηττημένων από τη ζωή και την ιστορία…»

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους