Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μην εξηγείς. Ξέρω ότι ακούγεται περίεργο. Ξέρω ότι η εξήγηση φαίνεται σαν σεβασμός, σαν τρυφερότητα, σαν "δεν σου επιβάλλω, σου μιλώ ως άνθρωπος". Και είναι.

Αλλά υπάρχει μια στιγμή, μέσα στο ξέσπασμα, που η εξήγηση σταματάει να είναι επικοινωνία.

Γίνεται διαπραγμάτευση.

Μην εξηγείς.

Μην εξηγείς όταν πετάει πράγματα.

Μην εξηγείς όταν κλωτσάει.

Μην εξηγείς όταν λέει "σε μισώ" γιατί τότε δεν μιλάει με λογική, μιλάει με τα νεύρα του, και τα νεύρα δεν ακούνε επιχειρήματα για το τι πρέπει να γίνει.

Το ξέρεις αυτό.

Είναι σαν να προσπαθείς να σβήσεις φωτιά εξηγώντας της γιατί δεν πρέπει να καίει.

Μην εξηγείς.

Δεν έχει σημασία αν έχεις δίκιο.

Δεν έχει σημασία αν η εξήγηση σου είναι άψογη.

Με το να εξηγείς εκείνη τη στιγμή, του λες ότι η συζήτηση είναι ακόμα ανοιχτή.

Και αυτό που χρειάζεται δεν είναι συζήτηση.

Είναι παύση.

Μην εξηγείς.

Από τις μεγαλύτερες παγίδες που βλέπω γονείς να πέφτουν μέσα.

Αυτοί που σταμάτησαν να εξηγούν εκείνη τη στιγμή δεν έγιναν αδιάφοροι.

Έγιναν σταθεροί. Κι εκεί, μόνο εκεί, άρχισε το παιδί να πιστεύει ότι το "όχι" σημαίνει πραγματικά όχι.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους