Ο καρκίνος συνεχίζει να θερίζει νέους ανθρώπους. Με αφορμή ένα ακόμα δυσάρεστο γεγονός που έμαθα πριν από λίγο και αφορά νέο άνθρωπο –τον οποίο σκότωσε αυτή η αρρώστια σε μόλις λίγες μέρες από την...

Πλήρες Κείμενο:

Ο καρκίνος συνεχίζει να θερίζει νέους ανθρώπους. Με αφορμή ένα ακόμα δυσάρεστο γεγονός που έμαθα πριν από λίγο και αφορά νέο άνθρωπο –τον οποίο σκότωσε αυτή η αρρώστια σε μόλις λίγες μέρες από την εντελώς ξαφνική εμφάνισή της–, επιτρέψτε μου να μοιραστώ μαζί σας ένα απόσπασμα από το βιβλίο μου με τίτλο ΕΝΑ ΘΗΡΙΟ ΜΕ ΡΟΥΧΑ και υπότιτλο «Τι είμαστε τελικά εμείς οι άνθρωποι;». Παρακαλώ, δείξτε μεγαλύτερη προσοχή στις τελευταίες έξι αράδες του αποσπάσματος.👇 *** Σε μια νέα και πολύ σημαντική έκθεση της WWF, που έγινε γνωστή την άνοιξη του 2019, αναφέρεται ότι η ανθρωπότητα έχει εξαλείψει το 60% των άλλων πλασμάτων μέσα σε λίγες δεκαετίες (από το 1970 μέχρι σήμερα). Λίγο αργότερα δημοσιοποιήθηκε από τον ΟΗΕ μια έκθεση για τη βιοποικιλότητα, η οποία ανέφερε ότι μέσα στις επόμενες δεκαετίες αναμένεται να εξαφανιστούν από μισό έως ένα εκατομμύριο είδη πανίδας και χλωρίδας (που σημαίνει ότι στο μέλλον θα είναι μεγαλύτερος ο κίνδυνος εμφάνισης πανδημίας). Οι πόροι της Γης λιγοστεύουν ολοένα και περισσότερο, αλλά και το κλίμα της επηρεάζεται δραματικά, ιδίως τα τελευταία εκατό χρόνια.

Το χειρότερο όμως όλων, και συγχρόνως το πιο ακατανόητο, είναι ότι οι άνθρωποι εξοντώνουν άλλους ανθρώπους ασταμάτητα εδώ και περίπου ένα εκατομμύριο χρόνια.

Είναι βάρβαρο και πολεμοχαρές είδος το ανθρώπινο, και μάλιστα η περίφημη ευφυΐα του τελικά είναι αρκετά ελαττωματική.

Προτιμότερο είναι να δηλώνουμε απλώς εφευρετικοί παρά ευφυείς, θα ήταν πιο δίκαιο.

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα ελαττωματικής νοημοσύνης εκφράζει ασφαλώς αυτό που εξετάσαμε νωρίτερα, με τις μονομαχίες ζωής και θανάτου για ασήμαντους έως ανύπαρκτους λόγους.

Οι ανθρωποθυσίες μάλιστα που κάναμε για χιλιάδες χρόνια, επειδή πιστεύαμε πως τις απαιτούσαν οι θεοί, είναι επίσης ένα γεγονός που αποδεικνύει την ανερμάτιστη βλακεία μας.

Το ίδιο βέβαια αποδεικνύεται και από τους αναρίθμητους πολέμους και τις αναρίθμητες δολοφονίες που διαπράττονται εκτός πολέμων, σε ειρηνικές περιόδους, που τόσο θάνατο έφεραν ‒και φέρνουν‒, αλλά και τόσο αβάσταχτο σωματικό και ψυχικό πόνο.

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ενίοτε εκτοξεύονται επίσης απειλές για τη χρήση πυρηνικών όπλων, άλλοτε πλαγίως και άλλοτε ευθέως από πολιτικούς ηγέτες και ανώτατους αξιωματικούς μεγάλων χωρών.

Εάν ποτέ συμβεί κάτι τέτοιο, θα έχει ως αποτέλεσμα να χαθούν ακόμα και δισεκατομμύρια ανθρώπινες ζωές, πολλές από τις οποίες μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, ενώ οι υπόλοιπες μέσα στα επόμενα λίγα έτη από τις καταστροφικές –σύνθετες και αναρίθμητες– επιπτώσεις της ραδιενέργειας.

Γενικά, η δήθεν σπουδαία ανθρώπινη νοημοσύνη δημιουργεί, δικαιολογεί, συντηρεί και διαιωνίζει όλα τα δεινά: από πολέμους, αρρώστιες, φτώχεια, αδιανόητες ανισότητες και φρικτά εγκλήματα μέχρι τροχαία δυστυχήματα, bullying και καταθλίψεις.

Επιλέγουμε να χάνουμε εμείς ή οι άλλοι ό,τι πιο πολύτιμο μας δώρισε η φύση, τη ΖΩΗ, με πολέμους, δολοφονίες και πολλές άλλες εγκληματικές πρακτικές, διεκδικώντας εδάφη και υλικά αγαθά, εκφράζοντας διαφωνίες βασισμένες σε θεωρίες.

Ενώ πάντα υπήρχαν και πάντα θα υπάρχουν πολλές διαφορετικές επιλογές με μηδενικό κίνδυνο.

Και όλα αυτά τα κάνουμε χύνοντας τόσο πολύ αίμα λες και πρόκειται να έχουμε τα υλικά αγαθά αιωνίως! Αγνοώντας τον θάνατο και το πρόσκαιρο της ζωής μας, διαπιστώνουμε και κάτι άλλο εκτός από το ότι είμαστε ανόητοι.

Είμαστε και ένα ματαιόδοξο είδος, ίσως το πιο ματαιόδοξο της φύσης.

Μολονότι έχουμε πλήρη συνείδηση για το επερχόμενο τέλος μας, άρα έχουμε επίγνωση ότι είμαστε απλώς περαστικοί, εντούτοις σκεφτόμαστε και λειτουργούμε σαν να κινούμαστε πέρα από τον χρόνο.

Ο άνθρωπος επί χιλιάδες χρόνια, καθώς συνειδητοποιούσε τι σημαίνει θάνατος, τόσο περισσότερο δεν το αποδεχόταν αυτό ο νους του, με αποτέλεσμα να υποβιβάζει και να αποκρύπτει τη συγκεκριμένη ιδέα στο υποσυνείδητό του.

Με αυτόν τον τρόπο έφτασε ο θάνατος να αντιμετωπίζεται ως ένα σχεδόν πολύ μακρινό ενδεχόμενο, που δεν πρέπει να το πολυσκεφτόμαστε γιατί μας χαλάει τη διάθεση – με εξαίρεση βέβαια κάποιες προσωρινές και σχετικά σπάνιες χρονικές περιόδους, όπως, για παράδειγμα, τον πανικό που επικράτησε σχεδόν σε όλη τη Γη κατά τη διάρκεια των πρώτων μηνών του 2020, όταν ξέσπασε η πανδημία του κορονοϊού.

Τουναντίον, με τη σωστή αντιμετώπιση του θανάτου και την εις βάθος συνειδητοποίηση της θνητότητάς μας, θα μπορούσαμε να πάρουμε το μεγαλύτερο μάθημα ζωής, χωρίς να εμφανίζεται απλώς και μόνο ως ενοχλητική ιδέα στο μυαλό μας.

Θα μπορούσαμε, πραγματικά, να γράψουμε ένα ολόκληρο βιβλίο αποκλειστικά για το μάθημα που θα μπορούσαμε να πάρουμε.

Ας το συνοψίσουμε σε λίγες λέξεις: Κανονικά, θα έπρεπε να αγαπάμε και να στηρίζουμε ο ένας τον άλλον μόνο και μόνο γνωρίζοντας πως κάποια μέρα όλοι μας θα πεθάνουμε.

Εντούτοις, είμαστε τόσο ηλίθιοι που αλληλοεξοντωνόμαστε επί χιλιετίες και παράλληλα αυτοδοξαζόμαστε. (Στο βιβλίο μου, μπορεί να μην το αναφέρω στα πολλαπλά τελικά συμπεράσματα, εντούτοις θα το γράψω εδώ: Είμαστε μαλάκες)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους