«Από τον Ταύρο της Καππαδοκίας στο Πλατύ της Θεσσαλονίκης. Η ιερή ρίζα της Γέννησης της Θεοτόκου.» Υπάρχει μια νοητή, πνευματική γραμμή, που ξεκινά από τα άγρια βουνά του Ταύρου στην Καππαδοκία και...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Είναι η γραμμή μιας απόλυτης, σχεδόν παιδικής εμπιστοσύνης στην Παναγία.

Μια πίστη που δεν εκβιάζεται, δεν επιδεικνύεται και δεν αλλοιώνεται από ανθρώπινες μικρότητες. Στο Βαρασό (Φάρασα), η Θεοτόκος δεν ήταν μια μακρινή θρησκευτική εικόνα.

Ήταν η «Παναΐα Σουλτάνα», η Βασίλισσα της ζωής τους, η Μητέρα στην οποία έτρεχαν σε κάθε κίνδυνο, σε κάθε ασθένεια, σε κάθε διωγμό.

Εκεί, μέσα στα λαξευμένα σπήλαια και τα απομονωμένα ξωκλήσια, οι Φαρασιώτες έμαθαν να ζουν με τη βεβαιότητα ότι η Παναγία περπατά ανάμεσά τους.

Αυτό το βίωμα δεν γεννήθηκε τυχαία.

Σφυρηλατήθηκε από τα χέρια του Αγίου Αρσενίου εκ Φαράσων Καππαδοκίας. Ο Χατζηεφεντής ήταν εκείνος που μπόλιασε τις ψυχές των προγόνων μας με τη βαθιά θεομητορική ευλάβεια.

Δεν τους δίδαξε μια θεωρητική θρησκεία, αλλά μια ζωντανή σχέση.

Τους έμαθε να αφήνονται στην Παναγία ως τη «μεγαλύτερη ασφάλεια του ανθρώπου». Όταν ήρθε η μαύρη ώρα του ξεριζωμού το 1924, αυτή η πίστη ήταν η μοναδική τους αποσκευή.

Με αυτήν άντεξαν τον ξεριζωμό, με αυτήν ρίζωσαν στη νέα πατρίδα, στήνοντας το 1925 την πρώτη φτωχική παράγκα-εκκλησία στο Πλατύ.

Αυτή την ίδια πατρογονική, φαρασιώτικη κληρονομιά έλαβε στο βάπτισμά του και ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης, το πνευματικό ανάστημα των Φαράσων.

Ο μικρός Αρζένιος Εζνεπίδης έτρεφε μια συγκλονιστική, εμπειρική αγάπη για την «Κυρία Θεοτόκο». Έλεγε με τη χαρακτηριστική του απλότητα ότι η Παναγία είναι η Μάννα που τρέχει πριν προλάβουμε καν να φωνάξουμε, συγκινείται από τον πόνο μας και σκουπίζει τα δάκρυά μας.

Όταν το 1981 ορθώθηκε ο νέος Ιερός Ναός στο Πλατύ, η αφιέρωσή του στο Γενέθλιο της Θεοτόκου ήρθε ως η απόλυτη δικαίωση και φυσιολογική εξέλιξη αυτής της ιερής ρίζας: Στην Ορθοδοξία, η Γέννηση της Παναγίας συμβολίζει την αυγή της σωτηρίας και μια νέα αρχή για την ανθρωπότητα.

Για εμάς τους ανταλλάξιμους πρόσφυγες από την Μικρασία, ο ναός αυτός σφράγισε τη δική μας νέα αρχή και επιβίωση στη Μακεδονία, κάτω από την ίδια σκέπη που τους προστάτευε στην Καππαδοκία.

Στον χώρο αυτό συναντιούνται νοητά ο Άγιος Αρσένιος που καθοδηγούσε τους πιστούς στο Βαρασό (Φάρασα) και ο Άγιος Παΐσιος που μετέφερε το φαρασιώτικο πνεύμα σε όλο τον κόσμο.

Οι άνθρωποι έρχονται και παρέρχονται, τα αξιώματα σβήνουν και οι ανθρώπινες αδυναμίες θολώνουν πρόσκαιρα το τοπίο.

Όμως η άυλη περιουσία - κληρονομιά του Πλατέος —αυτή η τριπλή πνευματική αλυσίδα — παραμένει αλώβητη, καθαρή και αθάνατη.

Κάθε φορά που χτυπά η καμπάνα της Γεννήσεως της Θεοτόκου, ο ήχος της επιστρέφει στην καθαρότητα εκείνης της πρώτης πίστης, προσπερνώντας τη μικρότητα των ανθρώπων και δικαιώνοντας την άσβεστη καντήλα της μνήμης. Χρόνια πολλά Πλατύ. Χρόνια πολλά Φάρασα. Υγεία και ευλογία σε όλο τον κόσμο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους