29 Αυγούστου 1989: Η καύση των φακέλων κοινωνικών φρονημάτων ■ Στις 29 Αυγούστου του 1989, οι υψικάμινοι της Χαλυβουργικής στην Ελευσίνα και τα καζάνια της Softex έγιναν ο τόπος όπου το ελληνικό...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Με την κοινή απόφαση της συγκυβέρνησης Νέας Δημοκρατίας και ενιαίου Συνασπισμού υπό τον Τζαννή Τζαννετάκη, παραδόθηκαν στην πυρά πάνω από δεκαέξι εκατομμύρια ατομικοί πολιτικοί φάκελοι, επισφραγίζοντας μια από τις πιο σκοτεινές πράξεις θεσμικής συγκάλυψης της Μεταπολίτευσης.

Το αφήγημα της περιβόητης «εθνικής συμφιλίωσης» λειτούργησε ως το ιδεολογικό προπέτασμα καπνού για να θαφτεί οριστικά η δράση του μετεμφυλιακού παρακράτους.

Στις φλόγες δεν χάθηκαν απλώς έγγραφα, αλλά τα αδιάσειστα πειστήρια για τους βασανιστές, το δίκτυο των καταδοτών, τις εκτοπίσεις και τον μηχανισμό των πιστοποιητικών κοινωνικών φρονημάτων που οικοδομήθηκε με την καθοδήγηση του αμερικανικού ιμπεριαλισμού και του ντόπιου κεφαλαίου.

Η συνειδητή καταστροφή των αρχείων στέρησε από το λαϊκό κίνημα και τη σύγχρονη ιστοριογραφία τη δυνατότητα να φωτίσουν πλήρως τις μεθόδους ταξικής επιτήρησης και διώξεων από τον Εμφύλιο μέχρι τη δικτατορία.

Την ίδια στιγμή, οι υπηρεσίες ασφαλείας διατηρούσαν επιλεκτικά μικροφίλμ και στοιχεία για τους ηγετικούς αγωνιστές, αποδεικνύοντας ότι το κράτος δεν αποκήρυξε ποτέ τον ρόλο του ως μηχανισμός καταστολής, αλλά απλώς αναπροσάρμοσε τις μεθόδους του.

Η ιστορική μνήμη των ταξικών αγώνων και των χιλιάδων κομμουνιστών, αριστερών και δημοκρατών που διώχθηκαν δεν σβήνει με κυβερνητικά διατάγματα και βιομηχανικούς κλιβάνους.

Παραμένει ζωντανό κομμάτι της συλλογικής συνείδησης και υπενθύμιση πως καμία ουσιαστική ρήξη με το παρελθόν δεν μπορεί να υπάρξει μέσα από τους συμβιβασμούς της αστικής εξουσίας.

Το αστικό κράτος δεν έχει ούτε τύψεις ούτε «στιγμές κάθαρσης». Ό,τι καίει, το καίει για να αυτοπροστατευτεί.

Απέναντι στην επιβεβλημένη λήθη και τη θεσμική υποκρισία, η ιστορία της ταξικής πάλης και των αγώνων της εργατικής τάξης δεν διαγράφεται.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους