Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όταν ο Stelios Sofianos μού ζήτησε πριν από λίγες μέρες να συμμετάσχω αρθρογραφικά σε ένα «έντυπο που θα μοιράζεται δωρεάν στο γήπεδο, σε όλα τα εντός έδρας παιχνίδια του ποδοσφαιρικού Παναθηναϊκού», το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα είναι το εξής: «Έντυπα; Ποιος εκδίδει έντυπα στην ψηφιακή εποχή; Πού ζούμε; Καταδικασμένο να αποτύχει». Έπειτα, έκανα εικόνα κάτι παλιά match programmes, στα οποία οι μισές σελίδες ήταν διαφημίσεις και οι άλλες μισές απλώς διεκπεραιωτικές, για να βγει η υποχρέωση, γεμάτες, μάλιστα, με εκδοτικά λάθη. «Δεν είναι αυτό που φαντάζεσαι, η προσπάθεια αυτή δεν θα έχει προηγούμενο, θα δεις», συμπλήρωσε ο ίδιος.

Και με έπεισε, αφού και ο ίδιος διαθέτει πείρα, γνώσεις και διορατικότητα.

Και έτσι, εγένετο «Παναθηναϊκόν»... Τον τίτλο τον έμαθα μόλις χθες, ήταν έκπληξη που μας φυλούσε ο εκδότης – διευθυντής (ο Στέλιος δηλαδή), ο οποίος είναι χαρισματικός «τιτλάκιας». Και τελικά μου άρεσε περισσότερο απ' ότι περίμενα.

Όχι μόνο ο τίτλος (ο οποίος παραπέμπει σε παλιά, κλασική Αθήνα), αλλά και το έντυπο αυτό καθ' αυτό.

Το οποίο άφησε εξαιρετικές εντυπώσεις και γενικά, αν κρίνω από όσα μου έστελναν φίλοι και γνωστοί χθες στο Messenger, καθώς και από όσα διάβασα στα social media.

Και η χαρά είναι διπλή, αφού στο «Παναθηναϊκόν» προστέθηκε και η δική μου πινελιά.

Μια αγωνία, λοιπόν, την είχα χθες μέχρι να το πάρω στα χέρια μου, αγωνία που ευθύς αμέσως μετατράπηκε σε χαμόγελο.

Το έντυπο είναι φανταστικό, και δεν το γράφω επειδή έτυχε το όνομά μου να βρίσκεται στη στήλη με τους συντελεστές.

Το ίδιο θα έγραφα ακόμα και αν ήμουν ένας απλός αναγνώστης... Πλέον, πιστεύω ότι το «Παναθηναϊκόν» θα καθιερωθεί και θα μακροημερεύσει.

Ίσως –μακάρι δηλαδή– και η πορεία της ομάδας να το σπρώξει ώστε να πετύχει.

Ίσως και το έντυπο να βοηθήσει ένα κλικ τον σύλλογο να ενισχύσει ακόμα περισσότερο τη θέση του σε συνειδήσεις φίλων και αντιπάλων. Την Πέμπτη, στον αγώνα απέναντι στην Κηφισιά, θα ακολουθήσει το δεύτερο τεύχος και την Κυριακή (με τον Παναιτωλικό) το τρίτο.

Ήθελα να γράψω 2.000 λέξεις στο πρώτο μου άρθρο, αλλά οι πιο παλιοί ευτυχώς ξέρουν ότι τα «σεντόνια» κουράζουν στην ανάγνωσή τους. «Το ταλέντο δεν είναι στο να γράφεις, αλλά στο να σβήνεις» λένε κάποιοι.

Και έχουν απόλυτο δίκιο... Στα ονόματα των συντελεστών βλέπω ανθρώπους που εκτιμώ (που ανήκουν παράλληλα στην κατηγορία «φίλοι»): τον καθηγητή Αλέξανδρο Κιτροέφ, τη Φεβρωνία Παντελή, η οποία είναι πάντα δίπλα μας, σε κάθε συγγραφική απόπειρα της Belle Époque... Βλέπω τον Λάμπρο Γκαραγκάνη, που αν κάποιος μου έλεγε πριν από ελάχιστα χρόνια ότι τα ονόματά μας θα βρίσκονταν το ένα πάνω απ' το άλλο σε έντυπο που αφορά τον Παναθηναϊκό, θα τον περνούσα για τρελό. Τον Λάμπρο τον έχω επικρίνει στο παρελθόν όσο κανέναν· το ίδιο έχει πράξει και εκείνος.

Είναι αυτό που λέμε «συμφωνούμε στο ότι διαφωνούμε» και προχωράμε.

Αν όχι ως φίλοι, σίγουρα ως συμπαναθηναϊκοί.

Κάποια στιγμή (όταν ωριμάσουν κι άλλο οι συνθήκες), θα γράψω περισσότερα για αυτό, stay tuned.

Όχι όμως κρατώντας τα «τσεκούρια του πολέμου». Αυτό το κεφάλαιο έχει κλείσει οριστικά και δεν υπάρχει πια και λόγος να το διατηρούμε ζωντανό. «Μονομαχία λήξασα». Ούτε με τον Χρήστο Κοντό εκπέμψαμε ακριβώς στην ίδια συχνότητα, αλλά άνθρωποι που ανήκουν και στον δικό μου περίγυρο και που γνωρίζουν δυο πράγματα καλύτερα απ' ό,τι εγώ συμφωνούν στο εξής: «απ' όλους τους ρεπόρτερ του Τριφυλλιού διαχρονικά, ο Χρήστος Κοντός είναι μακράν ο πιο παθιασμένος Παναθηναϊκός». Χώρια ότι η φωνή του (θυμώντας τον από παλιές περιγραφές του) μου προκαλεί ανατριχίλα.

Να και ο Λευτέρης ο Μπακολιάς, από τις πολύ καλές πένες που ευδοκιμούν στον «πράσινο» χώρο. Τον Γιώργο Αργυρόγλου δεν τον γνωρίζω προσωπικά, αλλά το άρθρο με το οποίο φίλεψε το έντυπο αξίζει να διαβαστεί απ' όλους.

Όπως και το άρθρο του Soul, που είναι λες και το έγραψα εγώ.

Last but not least, προφανώς για να νιώθω πιο... οικεία, τοποθέτησαν το δικό μου άρθρο («Πρωταθλητή σε θέλουμε») πλάι σε... γάτα.

Το άκρον άωτον του cult, να είμαι «μεσοτοιχία» με τον Άρη Γάτα.

Τι σκαρώνει η ζωή όταν έχει κέφια... Για να προλάβω τους κακεντρεχείς, κάποιοι εκ των οποίων αρχίζουν ήδη και ξεπροβάλλουν δειλά δειλά (κάτι για το οποίο είμαι πλήρως προετοιμασμένος και επ' ουδενί κατάπληκτος): το «Παναθηναϊκόν» ΔΕΝ είναι έκδοση της ΠΑΕ Παναθηναϊκός, αλλά ανεξάρτητη προσπάθεια (που τελεί, φυσικά, υπό την αποδοχή της ΠΑΕ, ειδάλλως δεν θα μοιραζόταν στις θύρες του Σταδίου). Τώρα, κατά πόσο θα θεωρούνταν σωστό και δίκαιο να συμμετείχα –θεωρητικά πάντα– αν μου το ζητούσαν σε μια εκδοτική απόπειρα της ΠΑΕ είναι θέμα που χρήζει συζήτησης.

Προσωπικά μάλλον θα αρνιόμουν, για λόγους ηθικής.

Ωστόσο, καθετί που σκοπό του έχει την ανάδειξη του Συλλόγου Μεγάλου δεν μπορεί να με έχει απέναντί του και είναι χαρά και υποχρέωσή μου να βοηθώ όπου και όπως μπορώ, είτε το ποδοσφαιρικό είτε το μπασκετικό τμήμα.

Ή τον αγαπημένο μου Ερασιτέχνη (εκεί η χαρά εκτοξεύεται). Με μεγάλη χαρά παρατηρώ πως η ΠΑΕ έχει γίνει πλέον εξωστρεφής και καταδεκτική σε ιδέες, προτάσεις και διάλογο (και κριτική, αν αυτή γίνεται με τον πρέποντα τρόπο). Ίσως επειδή, όσον αφορά τουλάχιστον το επικοινωνιακό κομμάτι, μπήκαν οι σωστοί άνθρωποι στο σωστό πόστο.

Άνθρωποι που δεν ακολουθούν διαταγές, αλλά που χαράζουν τον δρόμο που πρέπει να ακολουθηθεί και που μπορούν να επηρεάσουν θετικά τον Γιάννη Αλαφούζο, ώστε να αποφύγει τα τραγικά λάθη του παρελθόντος, για τα οποία, η αλήθεια είναι, έχουμε κάνει τεράστιες εσωτερικές υπερβάσεις να τα θάψουμε προσωρινά κάτω από ένα χαλί, με γνώμονα ΜΟΝΟ το καλό του χιλιοπονεμένου μας σωματείου.

Θα σας πω κάτι ακόμα, αφού πρώτα ευχαριστήσω εκείνους που μου εμπιστεύτηκαν μια ιστορική γωνιά σε αυτό το φύλλο.

Η διαδικτυακή αναγνωσιμότητα, ορισμένες φορές, φτάνει σε δυσθεώρητα ύψη, ελέω και του αλγόριθμου.

Μιλάμε για αριθμούς views που ανάγονται σε εκατοντάδες χιλιάδες.

Έχουν υπάρξει φορές που αγγίζουν και το εκατομμύριο, κυρίως σε πιο «ιντριγκαδόρικα» ή μη αθλητικά θέματα . Ωστόσο, παρότι το «Παναθηναϊκόν» άντε να το διάβασαν δεκαπέντε με είκοσι χιλιάδες ζευγάρια μάτια και να το ξεφύλλισαν άλλα τόσα ζευγάρια χέρια, θέλω να προσθέσω ότι είναι άλλη η χάρη ενός εντύπου, παιδιά... Είναι μαγεία, είναι αίσθηση ότι αυτό το πράγμα θα μείνει (καθότι γραπτό), είναι βασικά πολύ ωραίο συναίσθημα να αγγίζεις το χαρτί και να διαβάζεις γραμμένα αυτά που σκεφτόσουν τα ξημερώματα πριν κοιμηθείς ή το απόγευμα στο σούπερ μάρκετ ενώ ψωνίζεις.

Και, το σημαντικότερο, να τα διαβάζει εκείνος ο άγνωστος σ' εσένα, που κάθεται δίπλα σου στο Ολυμπιακό Στάδιο.

Δεν αποτιμάται αυτό.

Και η αλήθεια είναι πως το γράψιμο, ιδίως όταν βρίσκει ανταπόκριση και αποδοχή, εθίζει, με την καλή έννοια.

Κάποιους τους «ψωνίζει» κιόλας... Καλή μας αρχή, καλή μας συνέχεια και μακάρι να φέρουμε γούρι στον Παναθηναϊκό.

Α, και περιμένω τις εντυπώσεις σας στα σχόλια.

Παρεμπιπτόντως, επειδή κάποιοι ρώτησαν, η «Οδός Καλαφάτη» δεν θα σταματήσει από το SDNA.

Απλώς στο εξής θα διαβάζετε και την έντυπη version της. ΥΓ.: «Εξ οικείων τα βέλη»... Ας είναι.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους