Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ΔΕΞΙΑ, Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ Οἱ μὲν ἐξακολουθοῦν νὰ θεωροῦν ἑαυτούς «ἀριστερούς», παρόλο πού, συγχρόνως, διεκδικοῦν τὴν κληρονομιὰ τοῦ «πραγματικοῦ φιλελευθερισμοῦ», δηλώνοντας ἔτσι ἁπλῶς –καὶ ἄθελά τους– τὴν προσαρμογή τους στὴν πραγματικότητα τῆς δυτικῆς μαζικῆς δημοκρατίας.

Οἱ δὲ διαφοροποιοῦνται προσκολλώμενοι στὸ φάντασμα ἑνός «συντηρητισμοῦ» ὁ ὁποῖος ἔχει πεθάνει πρὸ πολλοῦ καὶ τὸν ὁποῖον καμία «συντηρητικὴ ἐπανάσταση» δὲν πρόκειται νὰ ἀναστήσει.

Βέβαια ἡ ἐπίκληση τῆς «ἐπανάστασης» διανοίγει καινοφανεῖς δυνατότητες χαλαρῶν συμμαχιῶν μὲ δυνάμεις πού δὲν αὐτοχαρακτηρίζονται «συντηρητικές» ἀλλά «ἐθνικές» ἤ «ἀντιδυτικές» Ἡ Δύση δὲν ὑπάρχει πιὰ. «Δύση» ἦταν τὸ ἀντικομμουνιστικὸ στρατόπεδο (διαφορετικὰ Ἰαπωνία καὶ Ν. Κορέα δὲν θὰ ἀνῆκαν στὴ «Δύση»). Ὅσοι –καὶ κυρίως οἱ κοσμοπολίτες «ἀριστεροί»– θεωροῦν ὅτι ἡ συνοχὴ τῆς Δύσης στηρίζεται ἁπλῶς στὶς κοινές της ἀξίες εἶναι πολιτικὰ καὶ ἱστορικὰ ἀφελεῖς.

Οἱ κοινὲς ἀξίες καθεαυτὲς δὲν δημιουργοῦν κοινὰ συμφέροντα –τὸ ἀντίθετο, ναὶ, μπορεῖ νὰ συμβεῖ– οὔτε ἐμπόδισαν ποτὲ τὶς αἱματηρὲς συγκρούσεις μεταξὺ χριστιανικῶν ἤ φιλελεύθερων λαῶν.

Τὸ πολιτικὰ σημαντικὸ ἐρώτημα εἶναι: τί ἐννοοῦμε ὅταν λέμε δυτικὸς προσανατολισμὸς καὶ τὶ μπορεῖ νὰ σημαίνει δυτικὸς προσανατολισμὸς γιὰ τὴ Γερμανία ἂν ἡ Δύση διασπαστεῖ καὶ ἡ Γερμανία χρειαστεῖ νὰ ἐπιλέξει π.χ. μεταξὺ ἑνὸς εὐρωπαϊκοῦ χώρου καὶ τῆς φιλίας μὲ τὶς ΗΠΑ ἤ, ἀντίστροφα, ἐὰν ἡ εὐρωπαϊκὴ ἑνοποίηση γίνει ὑπὸ προϋποθέσεις ποὺ ἡ πλειονότητα τοῦ γερμανικοῦ λαοῦ θὰ ἀπέρριπτε; Διότι ἡ ὥρα τῆς ἀλήθειας θὰ σημάνει ὅταν θὰ χρειαστεῖ νὰ γίνει κατανομὴ ὄχι πλέον τῶν ὠφελημάτων τῆς εὐημερίας ἀλλὰ τοῦ παθητικοῦ καὶ τῶν χρεῶν Ἡ γερμανικὴ κοσμοπολίτικη «ἀριστερά», σὲ συμμαχία πλέον μὲ τὶς πολυεθνικές, διακηρύττει τὸ ξεπέρασμα τοῦ ἐθνικισμοῦ Ἡ ἐπιβίωση τῆς Εὐρώπης δὲν εἶναι τόσο αὐτονόητη ὅσο νομίζουν μερικοί. Ὁ Γερμανὸς «δεξιός» μπορεῖ νὰ μὴν χωνεύει τοὺς Ἄγγλους ἤ τοὺς Γάλλους, ἐνδέχεται ὅμως νὰ χωνεύει ἀκόμη λιγότερο τοὺς Κινέζους.

Ἡ ἐθνικιστικὴ «δεξιά» σκέψη τείνει στὴν ὀμφαλοσκόπηση παραμελώντας τὴν πλανητικὴ διάσταση.

Τὸ στρατηγικὸ ζήτημα ὅμως εἶναι: Τὰ σημαντικότερα εὐρωπαϊκὰ κράτη θὰ ἀποτελέσουν, εἴτε μέσω συναίνεσης εἴτε μέσω ἀμοιβαίων παραχωρήσεων, μία πολιτικὴ ἑνότητα πού θὰ λειτουργεῖ ἀποτελεσματικὰ ἤ θὰ χρειαστεῖ ἡ ντὲ φάκτο ἡγεμονία ἑνὸς ἔθνους –κάτι πού θὰ ἦταν προτιμότερο ἀπὸ τὸ νὰ βουλιάξουν ὅλοι μαζί; Στὴν πρώτη περίπτωση ἡ γερμανικὴ ἐθνικιστική «δεξιὰ» θὰ πρέπει νὰ ἐπανεξετάσει τὴ στάση τῆς ἔναντι τῶν Ἄγγλων καὶ τῶν Γάλλων.

Στὴ δεύτερη περίπτωση θὰ πρέπει νὰ ὑπερβεῖ τὴ μνησικακία τοῦ ἡττημένου ἔναντι τῶν Ἀμερικανῶν.

Διότι ὅσο οἱ ΗΠΑ παραμένουν ἡ μοναδικὴ οὐσιαστικὰ πλανητικὴ δύναμη, ἡ ὑποστήριξή τους γιὰ τὴν ἐπίτευξη τῆς ἡγεμονίας εἶναι ἀπαραίτητη.

Μία τρίτη ἐντούτοις προοπτικὴ μοῦ φαίνεται πιθανότερη γιὰ τὸ ἐγγὺς μέλλον: ἡ διελκυστίνδα μεταξὺ τῶν εὐρωπαϊκῶν ἐθνῶν συνεχίζεται ὑπὸ τὸ σύνθημα «ὁ σώζων ἑαυτὸν σωθήτω» καὶ ἀναζωογονοῦνται παλαιοὶ συσχετισμοὶ δυνάμεων πρὸς ἱκανοποίησιν τῆς ἐθνικιστικῆς «δεξιᾶς». Βέβαια ἡ πλανητικὴ σημασία καὶ ἡ ἔνταση αὐτῶν τῶν παιχνιδιῶν θὰ εἶναι πολὺ μικρότερη ἀπὸ ὅτι στὸ παρελθόν.

Καὶ ὁ ἐπαρχιωτισμὸς τῆς ἐθνικιστικῆς «δεξιᾶς» θὰ ἦταν ἁπλῶς ἡ ἀντεστραμμένη ὄψη τῆς κοσμοπολίτικης ἐλαφρότητας τῆς «ἀριστερὰς». Καὶ οἱ δύο δὲν μποροῦν οὔτε νὰ θέσουν οὔτε νὰ ἀπαντήσουν στὸ ἐρώτημα: ὑπὸ τὶς σημερινὲς συνθῆκες στὴν Εὐρώπη, ποιά πλανητικὴ πολιτικὴ ὀντότητα εἶναι βιώσιμη; Καὶ τὸ ἐρώτημα αὐτὸ τίθεται ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὸ πῶς ἀξιολογεῖ κάποιος τὸ μέλλον καὶ τὴν ἀναγκαιότητα τοῦ ἐθνικοῦ κράτους». Παναγιώτης Κονδύλης, «Ἡ δεξιά, ἡ ἀριστερὰ καὶ ἡ Γερμανία» (1994), ἀποσπάσματα Πηγή: https://kondylis.wordpress.com/2010/02/26/de/

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους