Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όχι άλλο κάρβουνο... Πριν τέσσερα χρόνια, όταν η Μελόνι εξελέγη πρωθυπουργός, ήταν η Ιταλία στα πρόθυρα του φασισμού.

Πριν δύο χρόνια, με την εκλογή του Τραμπ, ήταν οι ΗΠΑ που βάδιζαν ολοταχώς προς τον φασισμό.

Τώρα εκφασίζεται η Γερμανία με τη νίκη της AfD στη Σαξονία.

Του χρόνου, που μάλλον η Λεπέν θα είναι πρώτη στις εκλογές, θα τις ακολουθήσει και η Γαλλία.

Σε δύο τρία χρόνια αργότερα, ίσως και η Βρετανία, με το Reform.

Πιο πριν εκφασίστηκε η Ολλανδία όταν σχημάτισε κυβέρνηση ο Γκερτ Βίλντερς, αλλά τώρα επέστρεψε στη δημοκρατία, μόλις ανέλαβε πρωθυπουργός (μειοψηφίας) ο ηγέτης του φιλελεύθερου κόμματος.

Φασισμό επίσης έχουν οι Φινλανδία, Σλοβακία, Κροατία, αφού τα εκεί ακροδεξιά κόμματα συμμετέχουν στην κυβέρνηση.

Σύμφωνα με την Αριστερά, η μισή και πλέον Ευρώπη είναι ήδη φασιστική/ ναζιστική ή βαδίζει ολοταχώς προς τα εκεί.

Οι αναλύσεις, βέβαια, ποικίλουν - αν πρόκειται για τον κλασικό φασισμό που επιστρέφει δριμύτερος ή για κάποια σύγχρονη παραλλαγή του – νεοφασισμός, μεταφασισμός κλπ.

Ουδείς όμως αμφισβητεί ότι έχουμε να κάνουμε με φασισμό – μια θανάσιμη απειλή για τη δημοκρατία, τα δικαιώματα, τις ελευθερίες.

Αλλά και ουδείς γυρνά πίσω να ελέγξει κατά πόσο επιβεβαιώθηκαν οι αρχικές εκτιμήσεις.

Για παράδειγμα, η Μελόνι που κυβερνά 4 χρόνια τώρα είναι όντως ο θηλυκός Μουσολίνι; Καταργήθηκε, στ΄αλήθεια, η δημοκρατία στην Ιταλία και στους δρόμους της αλωνίζουν οι μελανοχίτωνες; Ή μήπως η Μελόνι αποδείχτηκε μια τυπική δεξιά πρωθυπουργός – φιλοευρωπαϊκή μέχρι το μεδούλι, αντιρωσική, φιλοατλαντική - η καλύτερη φίλη της Ούρσουλας φον ντερ Λάιεν – με ολίγες παραπάνω αντιμεταναστευτικές κορώνες; Ομοίως, στις άλλες χώρες με νέο(ακρο)δεξιές κυβερνήσεις επελαύνει όντως ο φασισμός; Μα όχι, δεν χρειάζεται καμία εμπειρική επαλήθευση, ο φασισμός είναι (διαρκώς) προ των πυλών και τώρα χτυπά την πόρτα της Σαξονίας.

Τελεία και παύλα.

Δεν θα αφήσουμε την πραγματικότητα να μαγαρίσει την όμορφη ιδεολογία μας.

Και η ιδεολογία μας είναι όμορφη γιατί οι πρωταγωνιστές της είμαστε εμείς.

Εμείς, η Αριστερά, που πρώτοι αναγνωρίζουμε τον θανάσιμο κίνδυνο, όταν οι άλλοι εθελοτυφλούν.

Εμείς που θέλουμε και μπορούμε τον σταματήσουμε, όταν οι άλλοι φλερτάρουν ξεδιάντροπα μαζί του.

Πώς θα τον σταματήσουμε; Φωνάζοντας όσο δυνατά μπορούμε «φασισμός, φασισμός», ώστε να μας ακούσουν όλοι – ακόμα και οι φασίστες – και να συνετιστούν.

Και αν αυτό δεν δουλέψει θα βάλουμε μπροστά το τρομερό μας plan B – το νέο λαϊκό μέτωπο! Το οποίο αναμφίβολα θα σταματήσει τον φασισμό, όπως τον σταμάτησε το παλιό λαϊκό μέτωπο (not). Ασχέτως αν αυτό το «νέο λαϊκό μέτωπο» είναι τρία ψέματα σε τρεις λέξεις.

Λαϊκό δεν είναι αφού δεν έχει λαό.

Μέτωπο δεν είναι καθότι χρειάζονται τουλάχιστον δύο για να συγκροτηθεί τέτοιο, ενώ η Αριστερά ειδικεύεται στη διάσπαση του ατόμου.

Νέο δεν είναι αφού έχει ανακηρυχθεί τόσες πολλές φορές, που έχει καταντήσει πιο παλιό και από τη Λίνα Μενδώνη στο Υπουργείο Πολιτισμού.

Ωστόσο, ο «φασισμός» και το «λαϊκό μέτωπο», όπως χρησιμοποιούνται από τη σύγχρονη Αριστερά, δεν έχουν αναλυτικό χαρακτήρα, αλλά επιτελεστικό.

Δεν περιγράφουν μια πραγματικότητα, αλλά την «παράγουν» - έστω στο επίπεδο της γλώσσας.

Γλωσσικός ιδεαλισμός; Και ναι και όχι.

Είναι ιδεαλισμός με την έννοια της πίστης ότι αν ονομάσουμε κάτι αυτό αποκτά σάρκα και οστά, αφού οι λέξεις «κάνουν πράγματα στον κόσμο» (πχ ο παπάς που ονομάζει ένα παιδί Ελένη ή Χρήστο). Είναι όμως και υλική πραγματικότητα με την έννοια ότι η σημερινή αριστερά ενοικεί σχεδόν αποκλειστικά στη γλώσσα - από αυτή βιοπορίζεται ανακυκλώνοντας ιδέες, σύμβολα, εικόνες και άλλους κώδικες επικοινωνίας.

Η σχέση της με τον υλικό υλικό κόσμο και όσους ζουν και εργάζονται σε αυτόν είναι από περιορισμένη έως ανύπαρκτή.

Άσε που αυτοί ψηφίζουν φασίστες.

Μπορεί επομένως η γλώσσα να μην είναι όλος ο κόσμος, είναι όμως όλος ο κόσμος της αριστεράς.

Έτσι αν οι αριστεροί συμφωνούν μεταξύ τους να ονομάσουν την εκλογική άνοδο της νέας (ακρο)δεξιάς «φασισμό», ε τότε δεν μπορεί παρά να είναι φασισμός.

Και η απάντηση στον φασισμό δεν μπορεί παρά να είναι το νέο λαϊκό μέτωπο.

Δεν θα συγκροτηθεί ποτέ, αλλά θα επιτρέψει στην Αριστερά να παράξει χιλιάδες αναρτήσεις, papers και άρθρα που θα κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για τον επελαύνοντα φασισμό και θα καλούν σε… νέο λαϊκό μέτωπο. Κοινώς – σε δουλειά να βρισκόμαστε…

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους